สองเดือนผ่านไป...

ก่อนอื่นก็ต้องขอสวัสดีท่าน...ที่เข้ามาอ่านก่อนนะครับ ก่อนที่จะสาธยายอะไรต่ออะไร

 

หลังจากห่างหายไปจากการเขียนบล็อคไปนาน ผมไม่ได้ลืมหรือว่า เลิกเขียนบันทึกนะครับ มันคงเป็นความจำเป็นบางอย่าง ที่ไม่สามารถเข้ามาบันทึกหรือ เขียนบล็อคหรือแม้แต่ว่าแวะเข้ามาอ่านบันทึกของท่านๆ

ใน 2 เดือน ผมจะได้เข้ามาประชุมในเมืองและกลับบ้าน ในช่วงเวลา 2 เดือน นั่นแหละครับที่ห่างหายไปนาน บางท่านอาจจะลืมไปแล้วว่า ยังมีบันทึกของครูดอยอยู่ ใน 2 เดือนนั้นผมทำอะไร

ฤดูนี้เป็นฤดูฝน การเดินทางก็ลำบาก สำหรับ คนที่อยู่บนยอดดอยหรือ ตามโรงเรียนที่อยู่ตามภูเขานะครับ สำหรับคนที่อยู่พื้นราบ หรือในเมืองคงไม่หนักหนาสาหัสอะไร แต่สำหรับพวกเรานั้น การเดินทางยากลำบากมาก ในบางห้องเรียนแถบอำเภอขุนยวม เวลาฝนตก ไม่ต้องไปหวังพึ่งยานพาหนะเลยครับ รถขับเคลื่อน 4 ล้อ แถมติดโซ่ ยังลำบากเลย

การที่ผมได้อยู่กับนักเรียน อยู่กับเด็กๆ ไม่ไปไหน ทำให้มีความรัก ความสนิทสนมกับนักเรียนมากยิ่งขึ้น ในช่วงวันหยุด นักเรียนก็จะพาไปทำกิจกรรมต่างๆ ไม่เว้นวัน ไม่ว่าจะเป็น การตกปลา ตามลำห้วย  หาเห็ดป่า ขุดจิ้งหรีด เป็นต้น และทำให้ลืมไปเลยว่า โลกภายนอกนั้นเป็นอย่างไร  ถ้าผมไม่ฟังวิทยุ ผมก็คงจะไม่ทราบหรอกครับว่า ประเทศไทยตอนนี้วุ่นวายขนาดไหน

พอกลับเข้ามาในเมือง ก็มีแต่ข่าว อะไรก็ไม่รู้ไม่เจริญหูเจริญตาเอาซะเลย สู้ ดูต้นไม้ดูป่าเขาฟังเสียงนกเสียงกายังจะดีกว่า สบายใจกว่ากันเยอะเลย

 

ก็เหมือนเคยครับมีภาพนักเรียนมาฝากตามเคย

 

 

 

เห็นแบบนี้ลื่นมากนะครับ ถ้าไม่ชำนาญมีหวัง ลงไปนอนแอ้งแม้งได้

 

 

สวัสดีครับสวัสดีค่ะ

 

ผมเป็นพระเอกครับ

ทำพานไหว้ครูครับ

ตั้งใจเรียนหน่อยนะเด็กๆ