การมีหรือการเป็น “ครอบครัว” นั้น ถ้าพ่อแม่ทะเลาะกันก็เท่ากับเผาบ้านถ้าลูก ๆ ทะเลาะกันก็เท่ากับทุบบ้าน
การมีหรือการเป็น “โรงเรียน” นั้น ถ้าครูทะเลาะกันก็เท่ากับการเผาโรงเรียน ถ้านักเรียนทะเลาะกันก็เท่ากับทุบโรงเรียน
การมีหรือการเป็นซึ่ง “วัด” นั้น ถ้าพระทะเลาะกันก็เท่ากับการเผาวัด ถ้าญาติโยมทะเลาะกันก็เท่ากับการทุบวัด
ถ้าพระทะเลาะกันนั้นเรียกว่า “สังฆเภท”
แต่ถ้าประชาชนคนทั้งหลายทะเลาะกันนั้นเขาเรียกว่า “สามัคคีเภท...”
การเผาบ้าน ทุบบ้าน การเผาโรงเรียน ทุบโรงเรียน การเผาวัด ทุบวัด การกระทำทั้งหลายเหล่านี้นำมาซึ่งทุกข์ ความสามัคคีนำมาซึ่งความสงบ ความสามัคคีนี้เองจึงเป็นสิ่งนำมาซึ่งความสุขได้
เมื่อครั้งพุทธกาล พระพุทธเจ้าท่านทรงเห็นพระภิกษุทะเลาะสองจำพวกทะเลาะกัน พวกหนึ่งคือพระธรรมกนึก (พระนักเทศน์) อีกพวกหนึ่งคือวินัยธร (ผู้ทรงวินัย) ทะเลาะกัน แบ่งแยกกัน ทรงห้ามแล้วก็ไม่ฟัง พระพุทธองค์ก็เลยทรงหลีกหนีไปอยู่ในป่าหิมพานต์
หรือเมื่อคราวที่ญาติพี่น้องของพระองค์ทะเลาะกัน จะทำสงครามกันท่านก็ทรงเสด็จไปห้ามเสียหลายครั้ง
การทะเลาะกันนั้นเป็นบาป
การทะเลาะกันทำให้ครอบครัวมีปัญหา โรงเรียนมีปัญหา วัดมีปัญหา ประเทศมีปัญหา
อนึ่ง ประเทศใดที่คนแตกความสามัคคีมีสงครามประเทศนั้นย่อมไม่เจริญ
ประเทศพม่าสมัยก่อนก็เจริญรุ่งเรืองมาคู่กับประเทศไทย เจริญกว่าในหลายยุคหลายสมัย แต่ประเทศเขามีสงคราม คนเขาทะเลาะกัน ประเทศเขาเลยตกต่ำ ทุกวันนี้ประเทศพม่าจึงเจริญไม่เท่าประเทศไทย ประชาชนชาวพม่าหลายคนจึงต้องหลีกหลีหนีภัยมาเป็นลูกน้องคนไทยที่สมมติตนว่า “เจริญ...”
ประเทศเวียดนาม คนเวียดนามนี้ขยันมาก ขยันกว่าคนไทยมากหลาย แต่คนเขาทะเลาะกัน แบ่งเป็นเวียดนามเหนือ เวียดนามใต้ การทะเลาะกัน การแตกความสามัคคีนี้ทำให้เวียดนามเองไม่เจริญเติบโตสมกับความขยันของคนเวียดนามที่มี
คนเป็นครู...
คนเป็นครูต้องสอนเด็กไปในทางนี้ สอนเด็กไปในทางรู้รักสามัคคี สอนเด็กให้มีชีวิตที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
เรารักในหลวง...
ความประสงค์ของในหลวง ท่านทรงต้องการให้ประชาชนของท่านรู้รักสามัคคี ถึงแม้ว่าจะแตกต่างในเชื้อชาติ ศาสนา ท่านก็ให้อยู่ร่วมกันโดยสันติ
ศาสนาทุกศาสนาสอนคนให้สามัคคีกัน ไม่ทะเลาะกัน ไม่แย่งแยกภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน ภาคใต้ สอนคนให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
“ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนั้นจะทำให้โลกมีความสงบและสุขได้”
การทะเลาะกันของคนในทุกวันนี้มองไปในเรื่องผิด เรื่องถูก
ผิดก็เป็นเรื่องสมมติ ถูกก็เป็นเรื่องสมมติ
ถูกใจก็ว่าดี ไม่ถูกใจก็ว่าไม่ดี คนเราก็มีเท่านี้...
คนดีสูงย่อมนำตน ครอบครัว และสังคมไปสู่ความสามัคคี
ความสามัคคีนำมาซึ่งความสงบ
ความสุขอื่นใดนอกเหนือจากความสงบนั้นเป็นไม่มี...

สาธุ...
นับได้ว่าเป็นบันทึกที่ทรงคุณค่าอีกบันทึกหนึ่ง