เด็กกระเหรี่ยงอาจจะมีบางคนที่ยังไม่รู้จัก กระเหรี่ยงเป็นชนกลุ่มน้อยที่อบู่ตามภูเขา พวกเขาเหล่านั้นจะมีภาษาในการสื่อสารเอง สมัยก่อน เด็กชาวไทยภูเขาเคยชินอยู่กับภาษาพูดในชุมชนของตน คือ ภาษาชาวไทยภูเขาซึ่งแตกต่างกันไปตามเผ่า เด็กพวกนี้ไม่เคยได้ยินได้ฟังภาษาไทยมาก่อน ภาษาไทยจึงเป็นภาษาที่เด็กไม่มีประสบการณ์กับภาษาไทยมาก่อน ชาวไทยภูเขาไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่จึงมองไม่เห็นความสำคัญของการเรียนรู้ภาษาไทย ตลอดจนความสำคัญของการศึกษา เมื่อเด็กชาวไทยภูเขาไม่รู้ภาษาดีพอ การเรียนวิชาอื่นๆ ที่ต้องใช้ภาษาไทยทั้งสิ้นจึงเป็นการยากที่เด็กจะเข้าใจได้ ทำให้เกิดการเบื่อหน่ายในการเรียน มีเรื่องเล่าถึงการสื่อสารของเด็กกระเหรี่ยง น้องเพชรเป็นเด็กเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เป็นเด็กที่มีฐานะยากจน แต่สิ่งที่น้องเพชรชอบมากที่สุดคือคอมพิวเตอร์ เวลาว่างน้องเพชรมานั่งเล่นคอมพิวเตอร์ จนทำให้น้องเพชรได้เป็นตัวแทนเข้าแข่งขันทำภาพกราฟฟิก น้องเพชรก็ฝึกจนได้หลายโปรแกรมที่เอามาช่วย แต่พอไปแข่งขัน น้องเพชรบอกว่าน้องเพขรทำไม่ดีเพราะคุณครูให้วาดรูปโลกสีเขียว หนูหารูปโลกแล้วหาสีให้รูปโลกเป็นสีเขียวยากมาก นี้หละการสื่อสารภาษาไทยกับเด็กกระเหรี่ยง
ดังนั้น จึงทำให้ครูส่วนมากไม่อยากสอนเด็กกระเหรี่ยง แต่ในปัจจุบันนี้เรามาดูเด็กกระเหรี่ยงกับการเรียนรู้ภาษาไทยในยุค IT จากประสบการณ์ที่ได้สอนมา เด็กจะเรียนรู้เร็ว สนุกสนาน
ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ
CAI บางตัวช่วยเด็กให้เกิดมโนทัศน์ในการรับรู้ได้ดี
สร้าง และ หาสิ่งที่คิดว่าจะสื่อกับเขาได้ง่าย ๆ ตามแบบครูบ้านนอก
คิดว่า ดอยคำคือโรงเรียนขนาดเล็กที่สุดยอด ICT อยู่แล้ว
และเรื่องที่สื่อสารเป็นไกด์น้อย ๆ นะเล่าให้ฟังบ้างนะครับ