สวัสดีครับนิยายการเมืองตอนที่ ๒ มาแล้วครับ ตอนที่แล้วผมเขียนถึงตอนที่ท่านกำนัน สั่งผมให้ไปตามไอ้ดาว ไอ้ลบ ไอ้หนั่น นะครับ………++หนั่นโว้ย หนั่น…เฮ้ย อยู่บ้านรึเปล่าวะ…ผมตะโกนเรียกไอ้หนั่น++เฮ้ย อะไรวะ เรียกซะเสียงดัง ทำเอาตกอกตกใจ..ไอ้หนั่น โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่าง ทักทายผม++ผมแจ้งข่าวให้ไอ้หนั่นทราบว่ากำนันให้มาตาม พร้อมถือโอกาสใช้มันต่อ ให้ไปตาม ไอ้ดาวและไอ้ลบ>>>สักครู่เดียวทั้งสามคนก็มานั่งอยู่ต่อหน้า เดอะก็อดฟาเธอร์แห่งภูธร….ท่านกำนันมีงานที่ไหนให้พวกเราทำหรือครับ…ไอ้หนั่นถามเหมือนนกรู้**จ้าวพ่อ อัดควันซิกการ์จากคิวบาที่เพื่อนระดับรัฐมนตรีซื้อมาฝากสูดเข้าปอดอย่างแรงพ่นควันโขมง ใช้นิ้วคลึงหมุนมวนซิกการ์ไปมาอย่างใช้ความคิดก่อนตอบไอ้หนั่นเชิงเป็นคำถาม….มึงพอจะรู้เบาะแสไอ้คนที่ทำจดหมายปลอมมั๊ยวะ** ผมได้ยินหลวงพ่อวัดบ้านเหนือพูดว่าสงสัยจะเป็นฝีมือไอ้ ผู้ใหญ่โส ลูกน้อง ส.ส.กานต์ มันทำครับนาย..ไอ้หนั่นตอบจ้าวพ่อภูธรอย่างนอบน้อม>>>>>โคตรแม่ง..กูนึกแล้วว่าต้องเป็นฝีมือไอ้เหี้ยกานต์แน่ๆ..กำนันเผลอหลุดคำหยาบต่อหน้าลูกน้อง+++ทั้งสามคนก้มหน้านิ่งไม่กล้าแม้แต่จะสบตาจ้าวพ่อในยามที่มีอารมณ์++ส.ส.กานต์ที่กำนันจอมอิทธิพล มั่นใจว่าเป็นคนอยู่เบื้องหลังทำจดหมายปลอมอันแสบทรวง มีดีกรีเคยเป็น ส.ส. ถึงหกสมัยแถมยังเคยนั่งเก้าอี้รัฐมนตรีช่วยว่าการ กระทรวงใหญ่มาแล้ว++แบบนี้มันต้องสั่งสอนให้รู้ว่ากูเป็นใคร….กำนันพูดอย่างมีอารมณ์โดยไม่ต้องรอตรวจสอบว่าที่หลวงพ่อวัดบ้าน เหนือหัวคะแนนคนสำคัญสงสัยนั้นเป็นจริงหรือเท็จ…ก็คนมันไม่กินเส้นกันอยู่แล้ว จะรอตรวจสอบทำไมให้เสียเวลา+++หนั่น มึงจำหน้าผู้ใหญ่โสได้ใช่มั๊ยวะ…กำนันถามหลังสะกดอารมณ์>>>ผมไม่ค่อยคุ้นหน้ามันเท่าไหร่ครับ แต่ไอ้ดาวกับไอ้ลบรู้จักมันดีครับ เพราะเคยเอาไก่ไปชนด้วยกันเป็นประจำ…ไอ้หนั่นตอบจ้าวพ่อพร้อมหันหน้าโบ้ยบ้ายมาทางไอ้ลบกับไอ้ดาว+++อืมมม..แบบนี้ไอ้ดาวกะไอ้ลบต้องเป็นคนจัดการ___กำนันพูดลอยๆแต่คนฟังรู้โดยอัตโนมัติว่านี่คือคำสั่ง++++++หลังจากการรับสมัคร ส.ส.สิ้นสุดลงและเริ่มหาเสียงได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีคนพบศพผู้ใหญ่โส หัวคะแนนคนสำคัญของ ส.ส.กานต์ นอนตายอยู่ริมทางโดยปราศจากร่องรอยและหลักฐานว่าใครเป็นคนฆ่า..และนั่นคือศพแรกที่สังเวยการหาเสียงเลือกตั้ง ในขณะที่ยังเหลือเวลาอีกหลายสัปดาห์ก่อนการลงคะแนน:::::::ยังไม่ตายโว้ย..ไอ้โสยังไม่ตาย..ไอ้โสอยู่นี่____อดีต ส.ส.กานต์คู่แข่งของเจ้านายผมที่ชาตินี้คงไม่เผาผีกันตะโกนต่อหน้าชาวบ้านที่มาร่วมงานศพผู้ใหญ่โส พลางเอากำปั้นทุบ อก ตัวเองเป็นเชิงบอกชาวบ้านว่า แม้ผู้ใหญ่โสหัวคะแนนคนสำคัญจะถูกสั่งเก็บ แต่คนที่ใหญ่กว่าผู้ใหญ่โสก็ยังอยู่ เสมือนหนึ่งว่าผู้ใหญ่โสยังไม่ตาย…เอาละซีครับ งานนี้ยุ่งแน่..ยุ่งยังไง รอติดตามตอนต่อไปครับ๐๐๐๐๐
สังคมการเมืองจากประสบการณ์ของ ธนากร สาน้อยกุลตอน นิยายการเมือง ตอนที่๒
มันต้องตาย
ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น