คราวก่อนเก็บมาเต็มขวด..เสียทั้งหมด..คราวนี้คนรับยิ้มหวาน

          บันทึกนี้ เขียนไว้เพื่อประกาศความสำเร็จในการเก็บ “ตะขบ” มาฝากผู้รับโดยไม่เสียหายค่ะ

          ป้าเจี๊ยบเคยเขียนบันทึกเกี่ยวกับตะขบโดยตั้งชื่อเรื่องว่า  ลูกเบอรี่ไทย กินได้ฟรีริมทาง  (คลิกเข้าไปอ่านได้ค่ะ) ใครที่อ่านแล้วคงจำได้ว่า  ครั้งนั้น น้องแพรไปเที่ยวพะเยากับป้าเจี๊ยบ  เจอต้นตะขบที่ไหน เป็นต้องให้จอดรถลงไปเก็บมากิน  พอจะกลับกรุงเทพก็เก็บมาฝากน้องชายซึ่งชอบกินลูกตะขบมากเช่นกัน อุตส่าห์เก็บมาเต็มขวด  พอถึงกรุงเทพก็กินไม่ได้ รสชาติไม่หอมหวานเหมือนเด็ดกินจากต้น  ต้องทิ้งไปด้วยความเสียดาย  

          จึงสรุปเอาเองว่า "วิธีกินตะขบ ต้องเด็ดจากต้นส่งเข้าปากทันที" เท่านั้น!         

          หยุดวันแม่ที่ผ่านมา ป้าเจี๊ยบไปบ้านโฟม ‘Tree House’ ที่กลางดงของป้าแจงค่ะ   เพราะตัวเองซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่  จึงยกเครื่องเก่าไปติดตั้งให้ป้าแจงหัดใช้    

          น้องแพรไม่ได้ไปด้วยค่ะ เพราะตอนที่ชวน เจ้าตัวบอกว่า “แพรขอไม่ไปนะคะ  จะอยู่กับมามี๋วันแม่”  

          เช้าตรู่ ป้าเจี๊ยบไปเดินออกกำลังกาย  ก็เห็นว่าต้นตะขบหลายสิบต้นริมถนนในหมู่บ้านพากันออกลูกแดงๆ เต็มไปหมด   เห็นปุ๊บก็คิดถึงน้องแพรทันที  อยากเก็บไปฝากค่ะ  

ครั้งก่อนโน้น จำได้ว่า น้องแพรเด็ดลูกตะขบโดยการปลิดออกจากขั้ว   ไม่มีก้านติดมาด้วย  ทำให้น้ำหวานภายในลูกซึมออกมาทางขั้วได้  ซึ่งป้าเจี๊ยบคิดว่าน่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ตะขบเสีย

ดังนั้น ครั้งนี้ ป้าเจี๊ยบจะลองเก็บทั้งก้าน  ลูกไหนก้านหลุดออกจากขั้วก็ไม่เอา  คิดแล้วก็รีบเดินกลับบ้านไปหากล่องมาใส่ เลิกออกกำลังกาย อิ อิ อิ..

พยายามเก็บอย่างเบามือที่สุด และวางลงในกล่องอย่างระมัดระวัง  โชคดีมากค่ะ ตลอดเวลาที่หญิง ส.ว. เขย่งเก็งกอยเก็บตะขบ  ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย..  

          ป้าเจี๊ยบเก็บตะขบตอนแปดโมงเช้า  พาลูกตะขบมาถึงมือสาวน้อยตอนสามทุ่ม  เวลาที่ใช้ในการเดินทางของลูกตะขบ  ใกล้เคียงกับครั้งโน้น  ปรากฏว่า...ไชโย..ทำสำเร็จ!

ตัวชี้วัดความสำเร็จคือ...น้องแพรกินแล้วยิ้มตาหยีเลยค่ะ  ดูภาพเอาเองก็แล้วกัน..  

 

ป้าเจี๊ยบถือโอกาสเก็บภาพดอกตะขบและลูกตะขบที่โตในระยะต่างๆ กันมาให้ชมด้วยค่ะ เพราะคราวโน้นมีแต่ลูกแดงๆ