คุณท่าน
คุณท่านกู้เงินสหกรณ์มาซื้อรถประดับบารมี คุณท่านกู้เงินธนาคารมาซื้อบ้าน และยอมให้เขาหักบัญชีเงินเดือนคุณท่านผ่านธนาคารทุกเดือน แถมคุณท่านก็เปิดบัตรเครดิตไว้ใช้ยามฉุกเฉินในวงเงินหลายหมื่นบาท แต่มีเหตุให้ฉุกเฉินเสียได้ทุกเดือน คุณท่านทำสัญญากับเพื่อนที่ทำงานประเภท กูกู้มึงค้ำ กูค้ำมึงกู้ มีหนี้เป็นสินบาน.....ตะไท สิ้นเดือนที ใจเสียเห็นรายการหักเงินเดือนยาวเหยียดเป็นหางว่าว ทำงานทุกวันนี้ก็พอประคองให้รอดไปได้เดือนชนเดือน เช้าชามเย็นชาม ซ้ำซากจำเจ เป็นผู้น้อยอยู่ไกลนาย ความก้าวหน้าจึงไม่มี ทำงานหนัก แถมยังรับผิดชอบไปเสียทุกเรื่อง เวลาพักผ่อนแทบไม่มีทำงานตั้งแต่เช้ายันค่ำ เสาร์อาทิตย์หอบงานกลับไปทำที่บ้าน ขอบอกเหนื่อยและน่าเห็นใจที่สุดเลยนะ .................ตอแหลแล้วคุณท่าน!
ข้าพเจ้าว่าคุณท่านนะตอแหล....ที่สุด ไอ้ที่เราไม่ได้เห็นแต่ได้ยินที่เขาเล่าให้ฟังกลับตรงข้ามเป็นดังนี้ คุณท่านมาทำงานแปดโมงครึ่ง เดินไปนั่งที่โต๊ะ แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ เช็คอีเมล บ้างนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ มือขวากำแก้วกาแฟ ทำหน้าตาเคร่งเครียดเหมื่อนงานยุ่ง แต่คุย MSN ท่องเว็บไซร์ ไรซ์ CD ถามอะไรตอบได้... มันรู้ทุกเรื่องเพราะมันอ่านTV...พู เรื่องผัวเมีย ข่าวฉาว คาวราคี เป็นที่ถูกใจ ดาราหน้าไหนมันรู้จักหมด แต่ที่สำคัญ มันไม่รู้ อยู่เรื่องเดียว คืองานในรับผิดชอบของมันเอง เที่ยงออกไปกินข้าวตั้งแต่สิบเอ็ดโมงครึ่ง ผักผ่อนกันจนบ่ายแก่ๆ แอร์ก็เย็นฉ่ำ ชักง่วงๆ สะลึมสะลือ สะโหลเหล่ มีอีเย็นเป็นลูกจ้างชั่วคราว คอยปลอกมะม่วงให้กินบริการให้เป็นสุข เสริฟทุกอย่างให้ถึงโต๊ะ บ่ายสามไปกาดหลวงซื้ออาหารเย็นหิ้วถุงกับข้าวเดินกันลุงลังในเวลาราชการ บ่าย4 ไปรับลูกเอามาทิ้งให้อีเย็น ลูกจ้างชั่วคราวเลี้ยง เริ่มทำงานตั้งแต่ 5 โมงเย็น ยันหนึ่งทุ่ม นัยว่าใครๆจะได้เห็น ข้าฯนี้ทุ่มเททำงาน ส่วนอีเย็นปฏิบัติหน้าที่ไปตามคำสั่ง พลอยกลับบ้านค่ำตามไปด้วย เดี๋ยวคุณท่านจะไม่พอใจจะบ่นว่า “เป็นคนไม่มีน้ำใจ” สรุปแล้ว คุณท่านยังมีความสุขดี ด้วยหลวงท่านจ้างลูกจ้างชั่วคราว มาเป็นขี้ข้าให้คุณท่าน สั่ง ใช้ ๆ บ่นและด่า รองรับอารมณ์ ฯลฯ เรื่องนี้เขียนไปแล้วก็น่าจะได้ชื่อใหม่ว่า “ความทุกข์ของลูกจ้างชั่วคราว หรือจะเป็น อีเย็นผู้อาภัพ” อีกสักชื่อหนึ่ง
ภายหลังอีเย็นมันสอบบันจุได้ ถึงคราวคุณท่านต้องลำบากอีกครั้ง จึงเร่งทำเรื่องประกาศรับขี้ข้าราชการชั่วคราว รายใหม่ อีกครั้ง โถ.....ถัง ฟังเขาเล่าแล้วก็ใจอ่อน บ่าเหย..! คุณท่านใช้ชีวิตมีหน้ามีตา มีตำแหน่งระดับหัวหน้า มีชีวิตที่ฉาบด้วยสิ่งหลอกลาวที่กำลังผ่อนอยู่ทุกเดือน คุณท่านเขาเป็นที่เคารพนับถือ หน้าใหญ่ ใจใหญ่ ด้วยเหตุเช่นนี้เมื่อคุณท่านไปเซ็นชื่อค้ำประกันให้เพื่อนระดับไฮโซ ด้วยเซ็นไปก็หวังพึ่งพากันในโอกาสหน้า วิ่งเต้นและเส้นสาย บาปกรรมตามมาทันคุณท่านโดนเขาฟ้องเรียกหนี้เงินตามสัญญาค้ำประกัน คุณท่านก็เลยเถียงคอเป็นเอ็น ที่เซ็นไปนั้นเพราะเกรงใจกัน ไม่มีเจตนาจะผูกพันตามเอกสารสัญญา เงินก็ไม่ได้ใช้สักบาท คุณท่านจึงขอใช้สิทธิ์ตามกฎหมายบ้างโดยให้เจ้าหนี้ไปเรียกเอากับลูกหนี้ก่อน จึงอ้างกฎหมาย ป.พ.พ.มาตรา 688 และแจ้งว่าลูกหนี้นั้นมีทางชำระหนี้ได้ แจกแจงโดยละเอียดตาม ป.พ.พ.มาตรา 689 แล้วตบด้วย ป.พ.พ.มาตรา 690 บอกว่าให้เจ้าหนี้ไปจัดการเอากับทรัพย์ที่ลูกหนี้นำมาเป็นประกันเสียก่อน ไหม๊ละ นิสัย..นิสัย...นึกแต่จะเอาเปรียบเขาอยู่เรื่อยไป เจ้าหนี้จึงเปิดสัญญาเอามาตบกะโหลกคุณท่าน หนึ่งทีข้อหามั่วข้อกฎหมาย แล้วแจ้งให้ฟังโดยละเอียดดังนี้ ฟัง....“สัญญาค้ำประกันนี้มีข้อความเขียนไว้ว่า ผู้ค้ำประกันยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วม” ผลก็คือไอ้ที่คุณท่านยกข้อต่อสู้มาทั้งหมดนั้นเจ้าหนี้ไม่สน เพราะป.พ.พ.มาตรา 691 ดันเขียนว่า “ถ้าสัญญาค้ำประกันเขียนไว้ว่า ผู้ค้ำประกันยอมรับผิดอย่างลูกหนี้ร่วมแล้วดังนี้ ผู้ค้ำประกัน(คุณท่าน)ไม่มีสิทธ์อ้างกฎหมายมาแก้ลำเจ้าหนี้ ทั้งคุณท่านต้องรับผิดต่อเจ้าหนี้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 680 มีความหมายคือ ผู้ค้ำประกันย่อมผูกพันต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้ หากลูกหนี้ที่เขาไปค้ำประกันไว้ไม่ยอมจ่ายหนี้ พูดง่ายๆก็คือ ใช้หนี้แทนเขานั้นเอง เป็นไงนายท่านจ๋อยไปเลย นี่คงเป็นผลมาจากอกุศลกรรมแห่งการเบียดเบียนผู้อื่น ด้วยทำกับอีเย็นไว้เยอะ เรื่องดีๆจึงส่งผลให้คุณท่านต้องเดือดร้อน ทำไม่ดีกับคนอื่นไว้ เอารัดเอาเปรียบเขา ใช้คำสั่ง อำนาจหน้าที่รังแกเขา สุดท้ายตนเองก็โดนเขามาเอาเปรียบรังแกเช่นกัน มันต้องได้สักเรื่องซิเอา....เห็นมานักกับเจ้านายเช่นนี้ ไม่เห็นมีใครไปถึงดวงดาวสักคน ก็มีอันต้องเป็นไปตามวิบากกรรม... อย่าไปดูที่ไหนไกลเลยคุณ ขนาดเป็นผู้มากบารมีศักดิ์ศรี เงินทองล้นฟ้า โดนศาลสั่งจำคุกเพราะความเห็นแก่ตัว อีกความโลภในสมบัติของชาติและคนอื่น ฤ เป็นประเภทที่เอาแต่ได้อย่างเดียว ภาษีก็หลบเลี้ยงไม่ยอมเสีย จนเสียนิสัย พอเรื่องมันแดงหลักฐานมันแจ้ง ก็มีอันต้องระเห็ดหนีตะราง ไปอยู่เมืองนอกจนทรงผมรังนกกระพุ่มพังไม่เป็นท่า เห็นไหม๊...เวรกรรมตามมาทันจริงๆ
