แม่จากผู้เขียนไป ๒๑ ปีแล้ว แต่ทำไมหนอ เหมือนแม่เพิ่งจะจากไปเอง คิดถึงเรื่องราวของแม่คราวใด มโนภาพก็แจ่มชัดทุกที แม่ไม่เคยจากไปจริง ยังอยู่ในหัวใจลูกเสมอ

 จำได้ดีทุกครั้งที่กลับมาหาแม่ สิ่งแรกที่แม่จะทำ คือ เรียกกินช้าว กินขนมก่อน ให้ได้อิ่มอุ่น เมื่อครั้งที่เติบโตจนรับราชการแล้ว กลับไปหาแม่เมื่อไหร่ก็ตาม ซึ่งส่วนมากจะเป็นเวลาเย็นมากแล้ว ผู้เขียนจะเห็นแม่สวดมนต์เสมอๆ

  เวลามีเทศกาลที่ลูกๆมารวมกัน แม่ก็จะจำอาหารที่ลูกโปรดได้ทุกคน แม่เป็นคนสวย สะอาดสะอ้าน เนื้ออุ่น หอมชื่นใจ เวลาได้อยู่ในอ้อมกอดแม่ เหมือนปลอดภัย หายทุกข์โศก แม่มีคำปลอบใจ ให้กำลังใจ ที่เหนือการคาดคิด ทำให้ผู้เขียนระลึกถึงและมีกำลังใจเสมอมา

 แม่ไม่เคยพูดให้ลูกท้อแท้ หมดกำลังใจ

 มีแต่"ไหวซิน่า" ....

..........." ประเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว"

ยามเจ็บไข้ได้ป่วย แม่จะก่อเตาถ่าน ย่างปลากุเลาเค็ม ให้กินกับข้าวต้มร้อนๆ กินเสร็จ ไข้ก็ส่างพอดี

ในวันที่ลูกประสบความสำเร็จในชีวิต คนแรกที่อยากบอก อยากเล่า ก็แม่นี่แหละ แม่จะยินดีเสมอ ภูมิใจ แม้ความสำเร็จของลูก เป็นแค่ใบประกาศนียบัตร ไม่มีค่ามากมาย เหมือนใบปริญญา แม่ก็ปลื้มเสียมากมาย

 วันที่ผู้เขียนได้ลูกชาย แม่ก็อุส่าห์มาช่วยเฝ้าหลานชาย กอดอุ้มชื่นชม ทั้งๆที่แม่ก็มีลูกมาหลายคนแล้ว วันที่เขามารับแม่กลับบ้าน เห็นแม่เดินลงบันได มีน้ำตาหยดลงตามขั้นบันได ที่แม่ก้าวลงมา แม่บอกคิดถึงหลาน

  แม่เข้มแข็งกว่าที่เราคิด วันที่พี่ชายเสียชีวิต ทุกคนแอบคุยกัน กระซิบกระซาบ กลัวแม่ได้ยิน กลัวแม่จะทำใจไม่ได้ และกำลังคิดว่า จะบอกแม่อย่างไรดี พวกเราหารู้ไม่ว่า แม่มาแอบฟัง และรู้เรื่องราวหมดแล้ว แม่ไม่ได้อ่อนแอ เป็นลม  หรือร้องไห้ แม่มีสติ ที่จะสั่งการต่างๆได้อีก แม่เข้มแข็งเสมอแม้ในวันที่สูญเสียลูกรัก

   จะร้อยเรียงเรื่องราวของแม่ อีกสักกี่ร้อยพันบรรทัดหนอ จึงจะหายคิดถึงแม่

ลูกภูมิใจ ที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่ในชาตินี้ และแม้จะชาติไหนๆ ก็อยากจะเกิดเป็นลูกแม่อีก

แม่เสียชีวิต ด้วยโรคไต ที่โรงพยาบาลพระยุพราช จังหวัดนครราชสีมาเมื่อ ๓๐ กันยายน ๒๕๓๐

 พิธีกรรมใดๆทางศาสนา ที่คิดว่าดีที่สุด ลูกๆได้กระทำให้แล้ว ทุกประการ แม้จะเชื่อในบุญกุศลที่แม่กระทำเสมอมาจะเป็นเครื่องนำทางให้แม่ไปสู่สรวงสวรรค์อย่างมั่นใจ

แต่วันที่เขาสลายร่างของแม่ ผู้เขียนก็สุดคิดถึงแม่ แทบจะขาดใจ

  มาถึงวันนี้ ก็ใกล้วันเวลา ที่จากโลกนี้ ของผู้เขียนเช่นเดียวกับแม่ อยากจะบอกว่า ภาพจำของแม่ ล้วนเป็นต้นแบบในการดำเนินชีวิตของลูกตลอดมา

  แม้จะระลึกจดจำแม่ได้เสมอมา แต่ในวันแม่ผู้เขียนก็ขอเรียงความถึงแม่เป็นพิเศษ สมกับแม่เป็นคนพิเศษของลูกมากที่สุดในชีวิต

  พรุ่งนี้ จะไปที่เจดีย์ของแม่ จะไปกราบ จะไปบอกว่า

 "หนูรักแม่"

จะอีกนานสักเท่าไหร่ แม่ยังอยู่ในหัวใจลูกตลอดไป