ลมลิ่วลิ่วล้อลมชมว่าหวาน
ชูช่อดอกเบ่งบานปานแสงแก้ว
คิดถึงเพราะคิดถึงประหนึ่งแล้ว
พริ้งเพริศแก้ววะแวววับประดับใจ

คิดถึง เพราะลมหวน ชวนคิดถึง
พักต์ตราตรึงถึงฤดีที่แพรวใส
จากห้วงลึกสุดหยั่งถึงของดวงใจ
สู่หทัยของแก้วตา, ข้าฯนี้วอน

แม้อยู่ไกล ยากจะพบประสบหน้า
ความคิดถึงยังห่วงหามิถอดถอน
วอนปุยเมฆฝากดวงจันทร์นั้นอวยพร
หมู่ภมรประดับฝัน..นิรันดร์ใจ
.....................................................

ปล.ด้วยอารมณ์อยากจะเขียนบทกวี แต่ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าตอนนี้อยู่ในความรู้สึก ณ ห้วงใด แต่อย่างที่ผมเคยบอกในบันทึกก่อน ๆ ครับว่า

ความเงียบเหงา คือคุณสมบัติ ของกวี