มีอย่างนี้ด้วยหรือ

เรื่องตลกตกเตียง
 
โดยพัฒนศักดิ์ ทรัพย์ทวี
[email protected]
 
บังเอิญผมได้มีโอกาสไปสังเกตการทำงานของผู้รับเหมา
ที่ต้องคอยวิ่งไปประมูลงานในที่ต่าง ๆ ตามแต่ส่วนราชการจะจัดประกวดราคา
เพื่อจัดซื้อหรือจัดจ้าง ซึ่งโครงการต่าง ๆ ก็จะมีมูลค่าแตกต่างกันไป
ตั้งแต่มูลค่าโครงการละเป็นแสนไปจนถึงโครงการละเป็นหลาย ๆ ล้าน
 
ผมจำผู้ชายคนที่ถือแบงค์พันเป็นฟ่อน ๆ ในมือคนนั้นได้ โอะ…..นี่มันพ่อหลวง
“ฐา” (พ่อหลวงหมายถึงผู้ใหญ่บ้าน) คนที่ผมจะต้องติดรถกลับบ้านด้วย
พี่ฐาแกนั่งแจกใบละพันให้ผู้ที่มาร่วมประมูลงาน ร่วม ๆ 30
คนอยู่ข้างกระต๊อบเล็ก ๆ ใกล้ ๆ ตึกของสำนักงานราชการนั้น
ผมนึกในใจ….นี่นะหรือที่เขาเรียกว่า “ฮั้วประมูล”
 
บางคนขับรถยน์คันโก้ CRV, BMW, ก็ยังมีรถกระบะออฟโรด 4X4 ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ยืนต่อแถวรับเงินจากพี่ฐา กันหน้าสลอน บางวันมีงานประมูลหลายที่ เจ๊ ๆ เสี่ย ๆ
ทั้งหลายก็ไปกันพร้อมหน้า
 
พี่ฐาเล่าให้ผมฟังว่า “คนที่มาเอาค่า “ฮั้ว”
อย่างเดียวมีเยอะแยะกว่าคนที่จะมาเอางานจริง ๆ ส่วนใหญ่ตั้งบริษัทฯ
มาก็เอาไว้กินเงินค่าฮั้วแหละ รายได้ดีไม่ต้องลงทุนอะไรมาก ฮั้วทีก็ได้แล้ว
500-1,000 บาท สมัยก่อนน่ะคนไม่เยอะเท่านี้ ต่อคนได้กันทีอย่างต่ำหมื่นขึ้น
คิดดูบางวันมี 3 งาน ใช้เวลาในการ “ฮั้ว” ครั้งนึงแค่ 2-3 ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว
ขับรถไปฮั้วต่อกันที่อื่นได้อีก เห็นไหมมีงานอะไรที่ได้เงินง่ายเท่านี้
ไม่มีแล้วตอนนี้เดือนหนึ่งอย่างน้อยก็มี 4-5 ครั้ง ก็พอได้ค่านม ค่าขนมลูกบ้าง”
 
ส่วนพี่ฐาเขามีตำแหน่งเป็นคนจัดฮั้ว
มีหน้าที่รับเงินจากผู้รับเหมาตัวจริงมาจ่ายค่าฮั้วให้กับบรรดาผู้รับเหมารายอื่น
ๆ ที่ยอมหลีกทางให้ ไม่ยื่นซองประกวดราคาเข้าแข่ง
แต่ยังไงแล้วคนจัดฮั้วก็ยังได้มากว่าใคร ๆ อยู่ดี ครั้งหนึ่งก็เกือบหมื่น
บางงานเขาเป็นเจ้าถิ่น คนจัดฮั้วก็จะได้หลายหมื่น สบายไปเลย
 
ผมนั่งรถกลับมาพร้อมพี่ฐา และมีเจ้าหน้าที่ธุรการสาวขอติดรถมาด้วย
ในรถพี่ฐาชวนคุยออกรส สนุกสนานและเป็นกันเอง
จนพี่ฐานพูดถึงเรื่องเงินหลายหมื่นในวันนี้ให้สาวสวยที่นั่งมาด้วยฟัง
แถมยังบอกให้เธอคนนั้นเปิดเก๊ะหน้ารถออกดู ผมเห็นแบงก์ 500 แบงก์ 1000
อยู่มัดหนึ่ง ก้อนใหญ่เท่า ๆ กับก้อนอิฐเห็นจะได้
พี่ฐาทำเสียงเล็กเสียงน้อยมองไปยังสาวเจ้า แล้วบอกให้เธอหยิบเอาไปตามชอบใจ
 
เธอหลบตาเขิน เหมือนส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง พี่ฐากำลังลองใจเธอ
(หรือไม่อย่างนั้นเธอก็คงอายเรา) พี่ฐาหันมายิ้มตาเยิ้ม
งั้นถ้าไม่เอาก็ช่วยหยิบมาพันนึง ส่งให้ผมที่นั่งอยู่ด้านหลัง (พี่ฐาบอก)
“เป็นค่ารถกลับบ้าน” ผมไม่ปฏิเสธรีบรับทันที
ก็ใครล่ะจะไม่เอาค่ามอเตอร์ไซค์เข้าบ้านแค่ 30 บาทเอง พี่ฐา…ใจปล้ำให้ตั้งพัน
ไม่เอาก็โง่แล้ว…พี่ฐาส่งผมลงตรงแยกข้างหน้า
วันนี้พี่ฐาแกใจปล้ำ….ไม่รู้ที่ไล่เราลงเพราะอยากจะไปปล้ำใครหรือเปล่า……
อีกหลายวันผมเจอพี่ฐาแกว่า
“จำวันก่อนได้ไหม….วันที่มีผู้หญิงติดรถพี่กลับไปด้วย” “ออ…ออ…จำได้
แน่นอนซิพี่….วันนั้นได้ค่ารถตั้งพัน ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ มีอะไรพี่?”
 
“เออ..มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง เองจำอีสาวที่ขอติดกลับด้วยกันวันนั้นได้นะ
หน้าตาน่ารักไร้เดียงสา ที่เองว่าสวยใส วัย Virgin น่ะ” “ครับ ๆ ผมจำได้
ก็น่ารักดี”
 
“ออ…วันนั้นพี่ลองแกล้ง แยบ ๆ ดูโว้ย ลองชวนมันเข้าม่านรูด กะจะพาไปปล้ำ”
พี่ฐาเล่าด้วยน้ำเสียง ตื่นเต้น ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาด้วย
“แล้วไงต่อพี่……แล้วไง” “ก็แล้วยังไงงั้นเหรอ หล่อนก็นั่งนิ่งทำเฉย
เป็นทองไม่รู้ร้อนน่ะซิ” พี่นี้ใจเต้นรัวยังกะกลองเพน ตุ่ม ๆ ต่อม ๆ ขับรถไป
ตื่นเต้นฉิบ….หาย เห็นนั่งเฉย ๆ ไอ้เราก็ว่าถ้าเงียบอย่างนี้ถือว่ายอมนะ
 
เจ้าหล่อนก็เงียบ ไม่พูดไม่ตอบ อย่างนี้ก็เข้าล็อค
พอถึงที่พี่ก็เลี้ยวเข้าม่านรูดเลยซิว่ะ คราวนี้เจ้าหล่อนโวยลั่น
“พอกูจะเอาจริงมันไม่เล่นด้วย” ด่ากูแหลก “อ้ายทำกับน้องอย่างนี้ไม่ได้นะ
น้องไม่เคยนะอ้าย” แถมตัดพ้อสารพัด เอาวะวัดดวง เลยเลี้ยวรถเข้าจอด
บ๋อยปิดม่านปั๊บ มันเงียบทันที ไม่พูดจา เราก็ดูท่าทีอยู่พักหนึ่ง
อีน้องนั้นร้องให้โฮ….น้ำตามันหยดแหมะ….แหมะ…. ไอ้เราพอเห็นเข้าก็ชักใจเสีย