KM เป็นการ “จัดการ” ความรู้ที่มีวิญญาณ   มีอารมณ์ มีบริบท   เป็นความรู้ที่ดิ้นได้ ไม่ตายตัว    มีการ “จด” ไว้ในหัวใจของคน   เวลา ลปรร. ความรู้เหล่านี้จะไหลหรือหลั่งออกมาจากใจ   ยิ่งได้ใจของเพื่อนร่วมวง ลปรร. ความรู้ก็จะยิ่งไหลออกมาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น   ในสภาพอารมณ์ที่เบิกบานเป็นอิสระ ความรู้จะไหลหรือโผล่ออกมาปฏิบัติการได้โดยอัตโนมัติ   ไม่ต้องใช้ความคิดเค้นเอาความรู้ชนิดนี้ออกมา 


          การเรียนรู้แนว KM จึงยิ่งเรียนยิ่งสนุก ยิ่งหายเหนื่อย   ถ้าเมื่อไรกิจกรรม KM ทำให้เหนื่อย ให้สงสัยว่ากำลังเดิน KM ผิดทาง    คือเป็น KM แนว mechanical  หรือ KM ไร้ชีวิต ไร้วิญญาณ

วิจารณ์ พานิช
๕ ส.ค. ๕๑