ผมเป็นคนหนึ่งที่กำลังศึกษาอยู่ที่มหาลัยฯ ปีสอง เอกพัฒนาสังคม เสาร์-อาทิตย์ ส่วนจันทร์-ศุกร์ก็ดูแลน้องๆมัธยมต้น ได้อยู่ร่วมกับเพื่อนๆทีมงานและกับน้องๆแล้วสองปีกว่าๆ ซึ่งในปีแรกๆนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ในปีนั้นยังไม่ได้เรียนหนังสือ แต่เรียนรู้ในเรื่องของการอยู่ร่วมกับผู้อื่นซึ่งก่อนหน้านี้ผมเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านไม่เคยอยู่ในหอพักมาก่อน การที่ผมได้มาอยู่ที่นี่ในตอนแรกนั้นรู้สึกตื่นเต้น รู้สึกว่ายาก แต่พอมาตอนหลังๆก็รู้สึกสนุก มีความสุขมาก และเป็นอะไรที่ชอบมาก
พอปีที่สองผมก็ได้เริ่มเรียนก็รู้สึกตื่นเต้นกับการเรียนเพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้ไปเรียนที่ในเมือง ในการเรียนปีนี้บางครั้งก็ได้ลงพื้นทีไปศึกษาตามหมู่บ้าน ตามที่ต่างๆ ซึ่งก็ช่วยให้ผมได้เรียนรู้มาหลายๆอย่าง จากการเรียนในห้องเรียนบ้าง จากประสบการณ์ทีได้ศึกษาตามพื้นที่บ้าง บางครั้งก็ได้เริ่มคิดบ้างว่า เราเรียนมาแล้วหนึ่งปีเราเป็นยังไงบ้าง
พอปีแรกผ่านไปปีที่สองก็เริ่มมากคิดว่าเราน่าจะลองนำสิ่งที่เราเรียนมา มาใช้กับการทำงานของเราดูบ้าง คล้ายๆกับว่าลองมาทดลองใช้ดูไปก่อนว่าเป็นยังงัยกับสิ่งที่เราได้เรียมมา เพื่อให้ตัวผมเอง เพื่อนๆและน้องๆที่อยู่ด้วยได้เกิดการเรียนรู้ ได้เกิดการพัฒนา สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างพีน้อง ทั้งในที่ศูนย์และเมื่อต้องไปเผชิญกับสังคมภายนอก
สิ่งที่ผมได้ลองนำมาปฎิบัติดูนั้น เช่น ให้น้องๆได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็น และเราต้องให้ความสนใจ ยอมรับฟังความคิดเห็นของทุกๆคน และลองผิดลองถูกบ้าง เพื่อน้องๆและตัวเราเองจะได้เรียนรู้ไปด้วยกัน โดยจะมีผู้ใหญ่ที่คอยอยู่เบื้องหลังในการให้คำปรึกษา คอยชี้แนะ หากมีอะไรที่เกินไปก็ช่วยตักเตือน เพราะเราอยู่ และทำงานกับน้องๆ
ผมจึงอยากจะขอคำปรึกษาจากทุก ๆท่าน ว่าไนการดูแลน้องๆนั้นเราจะต้องปฏิบัติอย่างไรบ้าง และน้องๆเองมีบทบาทอะไรบ้าง เพื่อนำมาปฏิบัติและให้เกิดการเรียนรู้ ได้
ขอคำปรึกษา
ให้น้องๆได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นและเราต้องให้ความสนใจ ยอมรับฟังความคิดเห็นของทุกๆคน
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
นาง สะทิพย์ นาทะชัย · 5 ส.ค. 2551
เสียงเล็กๆ فؤاد · 5 ส.ค. 2551
My Corner · 5 ส.ค. 2551
รัชนี สุวรรณเกษร · 5 ส.ค. 2551
Prof. Vicharn Panich · 5 ส.ค. 2551
เป็นกำลังใจให้ในสิ่งที่กำลังเริ่มทดลองปฏิบัติจ้ะ พี่ว่าเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากเลย และถูกต้องมากที่จะต้อง ให้น้องๆได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็น และเราต้องให้ความสนใจ ยอมรับฟังความคิดเห็นของทุกๆคน
จะรออ่านผลการทดลองปฏิบัติจ้ะ
สิ่งที่ arshue เริ่มลองปฏิบัตินั้นถูกทางแล้วล่ะ คือ ให้น้องๆ มีส่วนร่วม และฟังความคิดเห็นของทุกๆ คน
ประเด็นสำคัญ ก็คือ ต้องถามตัวเองว่า "เรามองน้องๆ เป็นใคร" น้องๆ คือเด็กในภายใต้การดูแลของเรา น้องๆ คือน้องในปกครอง หรือน้องๆ คือน้องร่วมศูนย์ เมื่อเรา "นิยาม" น้องได้แล้ว เราจะรู้ว่า เรามีหน้าที่อย่างไรต่อน้อง และเราจะเห็นบทบาทของน้องในที่สุด
เด็กภายใต้การดูแล - หน้าที่เราก็คือ "ดูแล" และน้องสวมบทบาทของผู้อ่อนแอ ต้องรับการดูแล
น้องในปกครอง - หน้าที่เราก็คือ ผู้ปกครอง และน้อง ก็จะหนีไม่พ้นผู้ถูกปกครอง
น้องร่วมศูนย์ - ทุกคนอยู่ภายใต้ศูนย์ หน้าที่เราเป็นพี่กว่าเพราะอายุ (และอาจประสบการณ์) และน้องมีบทบาทที่เหมือนเรา เพียงแต่เป็นน้องเพราะอายุ หรือประสบการณ์
หรือมองเห็นน้องเป็นแบบอื่นๆ
อย่างไรก็ตาม การมองน้องแบบพี่น้องร่วมศูนย์ จะทำให้เรายอมรับความ "เท่า" กันของน้อง (และตัวเราเอง) ได้ จะส่งผลให้เราสามารถยอมรับความคิดเห็น ฟังน้องอย่างตั้งใจ และเปิดโอกาสให้น้องเข้มมีส่วนร่วมในทุกกิจกรรม (หรือเสนอกิจกรรม) ได้อย่างใจกว้าง
สรุปว่า เราต้อง "มีวิธีคิด" ที่เห็นน้องเท่ากับเรา (จริงๆ) ก่อน เราจึงจะฟังและยอมรับการมีส่วนร่วมได้
จะรื้อๆ หนังสือดีๆ ไปให้อ่านนะ