โซดา                                                                                                                                                                                    
ก่อนผมออกเดินทาง แผลหมากัดของแม่โซดายังเหลืออยู่นิดเดียว แต่เธอต้องวิ่งขากระเผลกเป็นแม่เป๋ ขนที่ร่วงช่วงหลังคลอดยังไม่ขึ้น ดูโทรมเหลือเกินดูไม่ได้

หลังจากที่แผลหายและลูกโตๆกันแล้ว แม่โซดาก็เริ่มพาลูกๆอีก ๓ ตัวที่เหลืออยู่ มุดรั้วบ้างปีนรั้วบ้าง ไปผจญภัยนอกบ้านแทบทุกวัน  แล้วแม่ก็ไปสร้างวีรกรรมลั่นทุ่งให้ได้โจษขาน เพราะไปรุมล้อมไล่จับไก่ชาวบ้านแถวนั้นเข้า บางวันถึงขนาดคาบติดปาก เป็นหลักฐานกลับมาบ้านให้สยองเล่น ไก่แถบนั้นตายไปหลายตัว จนเจ้าของต้องมาขอร้องให้ล่ามมันไว้สักพัก



น้องผมต้องล่ามเจ้าโซดาไว้กับบ้านอยู่เป็นเดือน ไม่ให้มันจะไปสร้างความเสียหายมากกว่านี้ สงสารก็สงสารครับ แต่ไม่รู้จะทำยังไง พอล่ามเจ้าหัวโจกไว้ บรรดาลูกสมุนตัวน้อยๆก็สงบเสงี่ยมอยู่กับบ้าน มีหลุดออกไปบ้างก็นานๆที

พอผมกลับมา กำลังเตรียมจะสร้างรั้วใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิมอยู่ครับ ก็พอดีมีคนมารับเจ้ามะเกี๋ยงกับโอเลี้ยงไป พอเหลืออยู่ไม่กี่ตัว แม่โซดาก็ดูเรียบร้อยกว่าเก่า ผมก็เลยปล่อยมันไม่ล่ามแล้ว แต่ต้องตัดใจพามันไปทำหมันป้องกันไว้ก่อน เพราะท่าทางเธอระริกระรี้เหลือเกิน เวลามีหมาตัวผู้วิ่งผ่านหน้าบ้าน แถมคุณอาชาเย็นก็กระโดดขึ้นขี่มันเป็นครั้งคราวทั้งๆที่มวยคนละรุ่น

ชาเย็น                                                                                                                         

พ่อเจ้าประคุณตัวนี้ ตั้งแต่ผมไม่อยู่ ท่านก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน วันๆใช้ชีวิตเป็นสุนัขนอกรั้ว นานๆจะหิวโซกลับเข้ามากินข้าวซะที แล้วก็ออกไปใหม่ ที่เจ็บใจเป็นที่สุด ก็คือ ดันไปเข้าแก๊งส์ซ่ากับเจ้าสองตัวที่มากัดสาวโซดา แถมยังพามาเดินลอยหน้าลอยตา ผ่านหน้าบ้านให้เจ้าโซดา ตื่น อีกต่างหาก

แต่มันไม่เคยไปไหนไกล ยังไงก็วนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ย่านทุ่งแถวนั้น และทำหน้าที่เป็นหมาลาดตระเวณตรวจตราพื้นที่ เห่าส่งสัญญาณ เวลามีคนหรือรถแปลกหน้าผ่านเข้ามา ตกกลางคืนก็จะมานอนหน้ารั้วบ้านของผม แบบ หมาป้อมยาม

พอผมกลับมา เจ้าชาเย็นที่เคยตะลอนๆอยู่ข้างนอก ก็สงบเสงี่ยมกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม อย่างน่าแปลกใจ แถมเดี๋ยวนี้ ยอมให้ผมลูบหัวลูบหลังได้นานๆเป็นช่วงๆ เวลาทีเผลอ แต่พอรู้ตัวก็หนีห่างไปอีก ผมเองดีใจสุดๆ ที่อย่างน้อยมันยอมให้ผมแตะต้องตัวแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ผมพยายามหาคำอธิบายเรื่องนี้ ไม่รู้เป็นเพราะว่า ผมกันเจ้าโซดาออกไปเวลาจะเข้าหาเจ้าชาเย็น เพราะสาวนั้นมักจะเข้ามาขวางและอาศัยความน่ารักกว่าดึงความสนใจจากผมไป หรือไม่ก็เป็นเพราะเดี๋ยวนี้ผมได้ กลเม็ดมีกลิ่น ใส่เสื้อแขนยาวที่เอาไว้ใส่เล่นกับหมาโดยเฉพาะ เพราะถูกมันข่วนจนเป็นแผลเต็มตัว เป็นเสื้อที่ไม่ได้ซํกทุกวัน จนมีกลิ่นตุๆของพวกมันติดอยู่ หรือเปล่าก็ไม่ทราบ