ในบรรดาพี่น้องท้องเดียวกัน เจ้าตัวผู้ตัวเดียวตัวนี้กินจุและขี้เห่าที่สุด และนิสัยนี้ติดตัวมันมาจนเป็นหนุ่ม

ตอน ๑ เดือน

 

ตอน ๕ เดือน


ความกินจุของมัน ชนิดที่เรียกว่า กินอาหารตัวเองจนหมดจานพูนๆแล้วไม่พอ ชอบไปแย่งของแม่โซดาและอาชาเย็นอีก แล้วถ้าเอาอาหารไปเพิ่ม มันจะสำแดงอาการตะกละตะกลามราวกับยังไม่เคยมีอาหารตกถึงท้องมาหลายวัน ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ทำไมมันทั้งอ้วน พุงห้อย ตะโพกผายกว่าพี่น้องท้องเดียวกัน

อีกเรื่องคือความขี้เห่า เจ้ายกล้อมันจะเห่าได้ทุกสถานการณ์ เอะอะไม่พอใจอะไรหน่อยเป็นเห่า ผมเปิดประตูช้า ให้อาหารช้า มันก็เห่า แถมเสียงเห่ามีหลายระดับหลายสำเนียง ทั้งเสียงสูงเสียงต่ำ เหมือนมันบ่นกับตัวเอง หรือแอบด่าเจ้านายของมันอย่างผมก็สุดจะคาดเดาได้ ตอนนี้ผมพอจะจับสำเนียงการเห่าของมันได้บ้างว่า เจองู เจอคน หงุดหงิด บ่น มีสำเนียงแตกต่างกันอย่างไร

ความขี้เล่นของมันก็ไม่เป็นรองใคร เรื่องกระโจนใส่คนจนเสื้อเลอะนี่เป็นเรื่องปกติ ผมต้องมีไม้อาญาสิทธิวางไว้ตรงหน้าประตู เอาไว้ขู่มันไม่ให้เข้าใกล้ถ้าความเสี่ยงที่เสื้อจะสกปรกมีสูง 

แต่น้องผมบอกว่า ถ้าเทียบดูในพี่น้องท้องเดียวกัน มันจะเป็นลูกที่อยู่ติดบ้าน ติดแม่มากที่สุด ไม่รู้เป็นเพราะว่า กินมากจนเดินไม่ไหว หรือพุงโย้จนมุดรั้วไม่ได้ นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ผมเลือกมันเอาไว้เลี้ยงต่อเอง ไม่ยกให้ใครไป