ปู่ย่า ตายาย สบาย จิต

ใกล้ชิด ลูกหลาน สานส่งเสริม

ด้วยรัก ท้องถิ่น แผ่นดินเดิม

แรกเริ่ม ชีวิตชีวา ปู่ย่า ตายาย

 

ลูกหลาน รู้คุณ เนืองหนุนค่า

ลีลาโบร่ำ โบราณ ท่านทั้งหลาย

พากเพียร เรียนรู้ อย่าดูดาย

ลอกลาย เลิศล้ำ โบร่ำ โบราณ

 

ปู่ย่า ตายาย ตายตาหลับ

เมื่อลูกหลาน ยอมรับ สืบสาน

แรงค่อย ถ้อยคำ อย่ารำคาญ

ถนอมจิต วิญญาณ ปู่ย่าตายาย

 

สักวัน หนึ่งแท้ เราแก่เฒ่า

ซูบเซียว เหี่ยวเฉา หงอยเหงาง่าย

ถ้าลูกหลาน ลบหลู่ ด้วยดูดาย

เราคนแก่ ใกล้ตาย ต้องตรอมตรม

 

ถ้าไม่อยาก ถูกถอด ถูกทอดทิ้ง

ถ้าเกรงกริ่ง กล้ำกลืน ความขื่นขม

ถ้าไม่อยาก เหี่ยวเฉา เศร้าระทม

ถ้าไม่อยาก ไม่หมดลม หมดราคา

 

ต้องรักพ่อ รักแม่ รักแก่เฒ่า

ต้องรักเหย้า รักอยู่ อย่างปู่ย่า

ต้องรักเป็น รักตาย อย่างยายตา

ต้องรักดิน น้ำฟ้า รักษาธรรม

 

ลูกหลาน ชาญฉลาด ไม่ขาดรัก

จิตกตัญญู ยิ่งนัก จักอิ่มหนำ

ครอบครัว ครอบครอง ล้านทองคำ

ไม่สุขล้ำ เรืองรอง เหมือนครองรัก

 

(กราบนม้สการท่าน พ.กิ่งโพธิ์ ที่เอื้อเฟื้อบทกวีวิถีธรรม)