ความเหงา
วันนี้ (ปลายเดือนกรกฎาคม 2551แล้ว) เหลืออีกไม่ถึงเดือนพวกเราก็จะจบหลักสูตร สจว. รุ่นที่ 103 แล้ว รู้สึกเสียดายที่จะต้องจากเพื่อนๆ กลับไปทำงานที่จังหวัดสระแก้วเหมือนเดิม ต้องกลับไปทำใจใหม่อีกครั้งเพื่อทำงาน โดยทิ้งความสนุกสนานและเหล่าเพื่อนๆที่เคยเรียนร่วมกันไว้เบื้องหลัง
โรงเรียนนี้เค้าใจดี ผอ.ก้อน่ารัก อาจานก้อไจดี ถ้าไครอยู่โรงเรียนนี้จะน่ารักทุกคน
จังหวัดสระแก้วไม่ได้อยู่นอกโลกซะหน่อย เชื่อว่าคนที่น่าเคารพรักอย่างพี่รัตน์ต้องมีเพื่อนๆ โทรไปคุยหรือไปเยี่ยมหาบ่อยๆ แหละ เอ้าเชียร์กันหน่อย เพี่รัตน์สู้ๆ Go..Go Kambarimusu
มาเยี่ยมพร้อม ดร.อัญชลี ตรวจดูความก้าวหน้าในการบันทึกบล็อก ขอชมเชยว่ามีความก้าวหน้ากว่า ดร.ตุ๊กเยอะ ขอให้ขยันจฃต่อไป ระวังจะโดนแซงโดยดร.อัญชลีที่ถูกติวเข้มแล้ว
แวะมาทักทายแล้วเก็บเข้า planet ผมเรียบรัอยแล้ว
พี่ไชยรัตน์เริ่มปรับตัวได้หรือยังครับ ยังไงก็อย่าใช้เวลาปรับตัวกับที่ทำงานเดิมนานนะครับ เดี๋ยวลูกน้องจะงอนเอา...ว่างๆ จะไปคารวะพี่ไชยรัตนที่สระแก้วนะครับ
แวะเข้ามาทักทายค่ะ ความเหงาเป็นสิ่งที่เลวร้ายมากสำหรับมนุษย์เรา โอกาสหน้าคงได้เข้ามาทักทายอีกนะคะ
เงียบหายไปเลยนะครับพี่ ไปอยู่แถวเขาพระวิหารหรือเปล่า เขียนบล็อกบ้างนะครับจะได้คุยกับพี่มั่ง
ขอโทษครับ ลืมลงชื่อ
เห็นด้วยกับ เสธ.ปริ้นซ์...พี่ไชยรัตน์ไม่ยอมเข้ามาดูแลบล็อกของตัวเอง ระวังอาจารย์ด้วงจะสั่งปิดนะครับ
พี่ไชยรัตน์หายเหงาหรือยัง เพื่อนๆ คิดถึง ออกมาพบเพื่อนได้แล้วนะครับ
คิดถึงพี่จังค่ะ เห็นว่าจะส่งซีดีรูป ให้ทางไปรษณีย์
บัดนี้ ก็ 30 วัน แล้ว ยังไม่ได้เลย อ่ะ
มาทักทายคะพี่ คิดถึงนะคะ
ท่านดร. ไม่เห็นโทรมาคุยกับหนูบ้างเลย งานยุ่งเหรอคะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ถ้าว่างก็โทรมาคุยกันบ้างเด้อ..
สวัสดี buddy ของพี่ สบายดีนะครับ ส่งข่าวบ้าง
พี่บำ
สวัสดีครับ ดร. สระแก้วยังปกติดีอยู่หรือเปล่าครับ ระวัง เขมร นะครับ
สาว สาว เขมรน่ากล้วไหมครับ หวีงว่า ดร.คง ส.บ.ม.นะครับ
สตว.42/103