Tag ความลับของครอบครัวแอมแปร์

    เมื่อครูบ้านนอก อย่างครูอ๋อย...โดน Tag ความลับจากพี่และน้อง...ที่รักในเวลาใกล้เคียงกัน ถึง 2 คน...

  ท่านพี่ P เกษตร(อยู่)จังหวัด 

  และ คุณน้องครูโย่งP

 

       .....................................................................

   ทั้งสองท่านให้เกียรติครูบ้านนอกอย่างครูอ๋อยแล้ว...ครูอ๋อยก็ขอรับเกียรตินี้ของทั้ง 2 ท่านเลย......

   ครูอ๋อยไม่ได้มีความลับหรอกค่ะ....แต่มีสิ่งที่เพื่อน ๆ ชาว G2K  ยังไม่ทราบกัน....เท่านั้นเอง

   ครูอ๋อยรับ Tag มาสองคน คนละ 5 ข้อ บวกลบคูณหารแล้ว สรุปได้ว่าครูอ๋อยต้องบอกสิ่งที่ ชาว G2K ไม่ทราบเกี่ยวกับครูอ๋อย  10  ข้อ.......

    ปรึกษากันแล้ว  3  คน  พ่อ  แม่  ลูก  ก็เลยแบ่ง ๆ กัน  คนละสองสามข้อ  แต่ของแม่อ๋อยมีมากหน่อย  เพราะเป็นเจ้าของเรื่อง........

   +  คือ  " ที่มาของชื่อ แอมแปร์ "

           ครูอ๋อยมีความตั้งใจไว้ตั้งแต่ ม.5 ว่าถ้ามีลูกไม่ว่าชายหรือหญิง จะขอตั้งชื่อลูกว่า " แอมแปร์ " ( ทั้ง ๆ ที่ความจริงก็ไม่อาจทราบได้ว่าตัวเองจะหาคนมาเป็นหุ้นส่วนในการผลิตลูกได้หรือไม่.......) เหตุเพราะติดศูนย์วิชาฟิสิกส์ตอนอยู่ ม.5 ตอนนั้นรู้สึกเสียชื่อ  เสียหน้า เป็นอย่างมาก...ร้องไห้ตาบวมเลย....ประมาณเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว....ประมาณนั้นเลย

   ++  คือ " อกหักรักคุด "

           ตอนเรียนราม ปี 3 ครูอ๋อยเคยหัวใจร้าวรานเพราะชายหนุ่มนามว่า " น้อง" ทำเอาครูอ๋อยหัวใจร้าวระบม ช้ำเลือดช้ำหนอง ยาวนานเป็นปีเลยค่ะ....โชคดีที่มีครอบครัวน่ารัก แม่เฒ่า  แม่   พี่  น้า เป็นกำลังใจให้จนรับไม่ทัน รวมทั้งเพื่อน คือ พี่โก  แอ๋ว  เจี๊ยบ ปู แป้ง ไอ้เล็กและ สัมภาส (พ่อแอมแปร์ในเวลานี้ ) พลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันปลอบใจ....จึงหลุดจากอาการอกหักรักคุดมาได้ด้วยจิตใจที่ชิว ๆ  ที่สำคัญที่สุดคือ ครูอ๋อยพบสิ่งสวยงามจาก ความอกหักรักคุด มากมายกายกองค่ะ 

   +++  คือ " หยุดความเสเพลเพราะหยดน้ำทิพย์ " 

            ตอนสมัยเรียนรามครูอ๋อยเกเรพอควร...เป็นนักกิจกรรมคนหนึ่งที่ทำตัวแปลกแยกจากผู้คนส่วนใหญ่...ความคิด  ณ เวลานั้น คิดว่าตัวเองและผองเพื่อนต้องเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีขึ้นได้....( นึกย้อนกลับไปแล้วขำ ๆ ) ที่สุด ๆ คือครูอ๋อยเป็นหญิงสาวขี้เมาคนหนึ่งในสมัยนั้น...ร้านเหล้าเพื่อชีวิตแถบราม  ลาดพร้าว  รามอินทรา  ได้เงินครูอ๋อยไปแล้วทั้งสิ้น....เมาทุกอย่างตั้งแต่ของนอก  ของไทย  และของไทยดั้งเดิม....แล้ววันที่ครูอ๋อยสำนึกได้ก็มาถึง ครูอ๋อยหยุดทุกอย่างได้เพราะ...."หยดน้ำทิพย์จากตาแม่" แม่คงอดทนมานานแต่ไม่ยอมพูด  จนถึงที่สุดแม่ก็นั่งร้องไห้ ครูอ๋อยเห็นแม่นั่งร้องไห้เลยถามแม่ว่าเพราะอะไร....แม่พรั่งพรูสิ่งที่แม่รู้สึกออกมา....ครูอ๋อยกราบขอโทษแม่และหยุดทุกสิ่งตั้งแต่บัดนั้น

   ++++ คือ " เหลือเชื่อ...อะไรจะขนาดนั้น "

        เรื่องนี้เป็นของพ่อสัม ค่ะ เชื่อหรือไม่ว่า พ่อสัม เรียน ม.4 - ม.6 ติดศูนย์ทั้งหมดเท่าไหร่..........................

        คงไม่มีใครทายถูกหรอกค่ะ......เพราะเยอะมากกกกกก......เฉลยแล้วกัน  17  ตัวค่ะ....จบ ม.6 ครูถามไปเรียนที่ไหน...เรียนรามครับ.....คงจบอยู่หรอกกกกคนอย่างเธอนะสัมภาส......แน่ววววววว.....

        อยากบอกครูคนนั้นจังว่าสัมภาสของครูเรียนราม 3 ปีก็จบแล้วครับ....ตอนนี้เป็นหัวหน้านิติกรอยู่ที่ อบจ. ค่ะ....ฮา ๆ เอิ้ก ๆ

   +++++ คือ " โคลิค...เด็กเห็นผี "

       คงพอเดากันได้ใช่ไหมค่ะว่าเรื่องของใคร...ก็ของแอมแปร์ไง...

       ตอนแอมแปร์อายุได้ประมาณ 50 วันแอมแปร์เริ่มแหกปากร้องไห้โดยไม่ปี่ไม่มีขลุ่ย  แม้หลับอยู่ก็ตามเถอะพอถึงเวลาเฉลี่ย 18.30 น แอมแปร์ก็เริ่มบรรเลง...บรรเลง...บรรเลง...เพลงแง ๆ ทำอย่างไรก็ไม่หยุด...แม่อ๋อยต้องเดินอุ้มรอบบ้านคิดระยะทางประมาณ 3-4 กม.ในทุกวันของเวลา 18.30 - 21.30 น.  แอมแปร์มีอาการ "โคลิกเด็กเห็นผี" อยู่ประมาณ 20 วัน....พอเวลา 21.30น. แอมแปร์หยุดร้องทันที่...อาบน้ำ  กินนมนอน...แม่อ๋อยก็สลบเลย....เหนื่อยใจแทบขาด.........

   ++++++ คือ " ช่วยโลกประหยัดทรัพยากร...."

        เรื่องมีอยู่ว่า....บ่อยครั้งมาก ประมาณ 3 ใน 7 วันครูอ๋อยจะนอนไม่อาบน้ำ.....ครูอ๋อยอาบน้ำไปทำงานตอนเช้าครั้งเดียว....เช้าวันหนึ่งน้องสะใภ้มาหา  เจอครูอ๋อยอยู่ในชุดทำงานเขาถามว่า ทำไมแต่งตัวไปทำงานเร้วจัง....ฮา ๆ เอิ้ก ๆ .....ครูอ๋อยหัวเราะพักใหญ่..เขาก็ทำหน้างง ๆ ว่าครูอ๋อยหัวเราะอะไร....ครูอ๋อยเลยบอกว่าอีน้องเอ๋ยพี่ยังอยู่ในชุดทำงานของเมื่อวานจ้า......เสียงหัวเราะดังกว่าเดิมเลยที่นี้.......

   +++++++ คือ " แอมแปร์กลัว...?..."

       สิ่งที่แอมแปร์กลัวววววว.........คือ แมลงสาป....กลัวสุดขั้วหัวใจเลยค่ะ.....กรี๊ดลั่นบ้าน....ฉี่แตกเรี่ยราดเลย......ขนาดเห้นในรูปยังกลัว.....จะกลัวทำไม...แม่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงกลัว.................

   ++++++++ คือ " วางทุกที่......"

       เรื่องนี้ก็ยกให้พ่อสัม พ่อแอมแปร์มีความสามารถมากในการวางของทุกสิ่ง ทุกอย่าง ในทุกที่ทุกทาง.....บ่นจนเหนื่อย...ทะเลาะก็แล้ว.....สุดท้ายแม่อ๋อยต้องยอม....เพราะดูเหมือนว่าจะแก้ที่เจ้าตัวไม่ได้แล้ว....เพื่อสันติสุขแห่งครอบครัวเรา.....แม่อ๋อยต้องตามเก็บไปเรื่อย ๆ ทำเท่าที่ทำได้.........และบอกตัวเองอยู่เสมอว่า " เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา   จงเลือกเอาส่วนดีเขามีอยู่ "  พ่อสัมมีส่วนดีมากมายจนเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องชิว ๆ ...(แม้บางที่แม่อ๋อยรู้สึกอยากจะกรี๊ดดดดดดบ้างก็ตามที)

   +++++++++ คือ " นักวิ่งระยะไกล...."

      ครูอ๋อยเป็นนักกรีฑา วิ่งระยะไกล คือ ระยะ 800 1500 และ 3000  เมตร ครูอ๋อยสูงเพียง 155 ซม. หนัก 40 กก. เอง  ตัวเล็กมากแต่แปลกครูอ๋อยวิ่งทางไกลได้ดี  ตอนเรียนม.ปลาย ที่หาดใหญ่วิทยาลัย(ญว.) ครูอ๋อยเป็นนักกรีฑาของ ร.ร. และได้แชมป์เหรียญทองในการแข่งกรีฬาและกรีฑาของจังหวัดสงขลาถึง 2 ปีซ้อน  เคยวิ่งมินิมาราธอนระยะทาง 12 กม. ในวันแม่ของ อ.หาดใหญ่ ได้รองแชมป์ 2 ปี (แพ้เพื่อนนักวิ่งจากสุราษฎร์ฯทั้ง 2 ปี).....ออ  ตอน ม.ต้น เรียนที่เพชรบูรณ์ ก็เคยวิ่งเหมือนกัน ได้แชมป์ของจังหวัด  ได้ลงหนังสือพิมพ์ไทยรัฐด้วย....สรุปครูอ๋อยมีถ้วยจากการวิ่ง 3 ถ้วย  ส่วนเหรียญก็เยอะพอควร..........

   ++++++++++ คือ " ครอบครัวเรามีฉายาว่า หมู...."

          "หมูเฒ่า"   "หมูอ้วน"  "หมูแนว"  =  ฉายาใครบ้าง ? ก็ลองทายดูนะค่ะ  .......

      ..........................................................

   ......ส่วนจะส่งต่อใคร.....ครูอ๋อยขอไม่ส่งต่อแล้วกัน....เพราะส่วนใหญ่คนที่อ๋อยพูดคุยด้วยทุกคนโดน Tag กันหมดแล้ว.....

 

 

 

ไทยสากล - เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม