วัดเป็นสถานที่เฉพาะกิจค่ะ คนจะไปวัดนั้นอาจมีสาเหตุแตกต่างกัน แต่มักจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับศาสนา ความเชื่อ สมัยบราณวัดเป็นแหล่งหนึ่งที่รวมอารยธรรม เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจและเป็นศูนย์รวมของผู้คน
วันนี้นำรูปวัดหนองกุง จังหวัดขอนแก่น ซึ่งอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยขอนแก่นไปทางจังหวัดอุดรธานีไปประมาณ 2 กม. แยกขวาจากถนนมิตรภาพเข้าไปประมาณ 500 เมตร ก็จะพบความงามของศิลปะ เสริมความงดงามของจิตใจได้...จนอยากบอกต่อ ศาลาหลังนี้เป็นศาลาที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาท ซึ่งจะปิดประตูลงกุญแจไว้ และเปิดให้ศาสนิกชนกราบไหว้บูชาในวันสำคัญๆ ทางพุทธศาสนา
สิ่งที่ชอบมาและปัจจุบันนี้ไม่ค่อยมีให้เห็นคือ โมบาย (ภาษาพื้นเมืองไม่รู้เรียกว่าอะไร ทั้งที่ตัวเองก็เกิดที่นี่) เป็นงานหัตถกรรม จำได้ตอนเด็กๆ ได้ช่วยน้าๆ ป้าๆ ตัดริบบิ้นอยู่เลย ซึ่งมีหลากหลายลวดกลาย และหลากหลายรูปทรงมาก...เห็นแล้วหวนคิดถึงอดีตอีกแล้วสิ....
นอกจากการเข้าวัด ทำบุญแล้ว สิ่งเหล่านี้ยังสามารถสะท้อน ถ่ายทอดหลากเรื่อง หลายราวได้... ทำให้การไปวัดได้คุณค่าเพิ่มมาก
ตามมาเป็นกำลังใจให้ค่ะ วัดยังไงๆก็เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อยู่ดี จริงไหมคะ
คิดถึงจังจ้า..พี่ตุ่น..
แล้วไว้เจอกันนะจ๊ะ..^^
สังคมไทยผูกติดอยู่กับสถาบัน หรือศาสนสถานเสมอ ผมเองก็ยังนึกถึงภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นในบริเวณวัด, ปีนต้นมะขามหวาน, และอื่น ๆ อีกมากมาย
เสียดายก็แต่ทุกวันนี้ วัดหลายวัด สภาพเปลี่ยนจากสถานที่การเรียนรู้ธรรมะ และปรัชญาการดำเนินชีวิตไปสู่การเป็นวัดแห่งการท่องเที่ยวไปอย่างสิ้นเชิงแล้วก็มี
ถ้าจะให้ดี ..อยากให้วัดบูรณาการทั้งด้านขนบเดิม ๆ คือ เป็นสถานที่ในการศึกษาเรียนรู้ในวิถีศาสนา และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมไปในตัว
..
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีค่ะ คุณหนูมะขาม คุณครูแอ๊ว และคุณแผ่นดิน
ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยม
ตามมาชมความงามในวัดด้วยคน ทีหลังพี่ไปขอนแก่น จะบอกให้น้องตุ่นมาพาไปกราบพระ ชมความงามวัด และไปหาของอร่อยให้คนต่างถิ่นลิ้มรสชาติอาหารร้านเด็ดของขอนแก่นบ้างจะได้มั้ยเนี่ย (อิ อิ ราวกับหาไกด์ส่วนตัวแน่ะ)
สวัสดีค่ะ พี่นุช
มาแล้วต้องบอกนะคะ...จะได้เคลียร์คิว
ยินดีนำเที่ยวค่ะ