ก่อนมาเรียนตั้งใจอย่างยิ่งจะเรียนเต็มที่..มาปี 1ขยันใหญ่ดีด้าน่าดู..สักพักเริ่มรู้ซึ้งถามตัวเองคิดถูกหรือผิดที่มาเรียนอยู่ดีดีไม่ชอบ..การงานก็มีทำแล้ว..ความไม่ใฝ่ดีเริ่มมาป่วน..ฝ่ายดีบอกคนเราต้องรู้จักอุปสรรคในชีวิตบ้างจะได้เข้มแข็ง..แล้วชีวิตก็ดำเนินต่อไป ปี 2 เริ่มอ่อนล้ารู้ซึ้งแล้วว่าการเรียนตอนแก่มันเป็นไง ปี 3เริ่มอยู่ตัวแล้วปี4 หัวหมุนเลยทีนี้...รสชาดหนึ่งของชีวิต..ดั้นด้นมาจากร้อยเอ็ด..ใครๆก็ถามมีที่เรียนตั้งเยอะแยะหอบสังขารมาทำไมตั้งไกล..คำตอบแรก..เบื่อบรรยากาศเดิมๆ อยากไปอยู่ในที่ใหม่ เปลี่ยนเพื่อนใหม่บ้าง..ค้นหาตัวเองยังไม่เจอ(ความสับสนในวัยใกล้..ผู้ใหญ่ข้างบ้าน..)เดี๋ยวมาเขียนต่อ