การได้ใบรับรองไม่ใช่เป้าหมายของการพัฒนาคุณภาพ เป็นเพียงเครื่องที่ช่วยยืนยันว่าเราพัฒนามาถูกทางแล้วเท่านั้น

              เมื่อ 14 มีนาคม ทาง พรพ.ได้จัดประชุมวิชาการครั้งที่ 7 (7 th National Forum on Quality Improvement and Hospital Accreditation)เรื่อง นวัตกรรม ตามรอยและวัดผลคุณภาพ (Innovation, Tracing and Measurement for Quality) โดยจัดระหว่าง 14-17 มีนาคม 2549 ที่ศูนย์การประชุมอิมแพ็ค เมืองทองธานี กรุงเทพฯ และจะมีพิธีเปิดและมองประกาศนียบัตรHA/HPHแก่โรงพยาบาลต่างๆโดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุในเวลา 16.00 น.ของวันที่ 14 มีนาคม

              ในปีนี้ ทางศูนย์คุณภาพ ไม่ได้จัดคนเข้าไปร่วม และไม่ได้ส่งนิทรรศการเข้าไปด้วย ทราบตอนหลังว่าได้ส่งไปแต่ทางHACC มน.ได้คัดเลือกที่อื่นไปแทน แต่จริงๆแล้วทางอาจารย์หมออนุวัฒน์ ได้ให้โรงพยาบาลบ้านตากส่งไปโดยตรงด้วย และก็เผอิญไฟล์ที่จัดทำมีปัญหาส่งไม่ได้ จะส่งเป็นบอร์ดไปเลยทาง พรพ.ไม่รับ ปีนี้ก็เลยไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรม อาจจะเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ได้เข้าร่วมมาติดๆกันแล้ว

               ผมเองก็ว่าจะพักช่วยน้องๆตรวจคนไข้บ้างก็เลยจะไม่ไป แต่มีวันที่ 14 ที่ต้องไปร่วมกล่าวแสดงความยินดีหรือกล่าวมุทิตาจิตและให้กำลังใจแก่โรงพยาบาลที่ผ่านการประเมินร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิอีก 5 ทานคือคุณพงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร คณะกรรมการ พรพ. ศ.คลินิก นพ.ปิยะสกล สกลสัตยาธร คณบดีคณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล ศ. นพ.รัชตะ รัชตะนาวิน คณบดีคณะแพทย์โรงพยาบาลรามาธิบดี  ศ. นพ.อภิชาติ ศิวยาธร ผู้อำนวยการด้านปฏิบัติการทางการแพทย์ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ นพ.กมล วีระประดิษฐ์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหาดใหญ่

               ในวันงานจริง ปรากฎว่าติดภารกิจ 2 ท่าน จึงมีผู้ที่เป็นมุตทิตาปาฐกแค่ 4 คนคืออาจารย์ปิยะสกล อาจารย์รัชตะ อาจารย์วีระและผม หลังจากพิธีประทานประกาศเสร็จ ประมาณ 16.30 น. ในห้องแกรยด์บอลลูม ที่มีผู้เข้าร่วมเกือบ 3,000 คน ทางพิธีกรคืออาจารย์จามิกรและอาจารย์ผุสดี ก็เชิญองค์ปาฐกขึ้นกล่าวบนเวทีทีละคน ผมเองตื่นเต้นและกังวลมากเพราะตอนแรกผมนึกว่าพูดคุยกันในห้องเล็กๆ คนไม่มาก ขึ้นเวทีพร้อมๆกัน แต่ปรากฎว่ากลายเป็นต้องขึ้นไปกล่าวทีละคนๆ และเป็นการพูดที่ท้าทายมากสำหรับผมเนื่องจากประเด็นที่พูดเป็นเรื่องเดียวกัน การจะเตรียมตัวเตรียมเนื้อหามาก่อนจะทำได้ยากเพราะอาจพูดซ้ำกับท่านก่อนได้ ผมเองก็ต้องเตรียมประเด็นก่อนขึ้นพูดเลย โดยอาจารย์หมอปิยสกลขึ้นเป็นคนแรก ต่อด้วยอาจารย์รัชตะและอาจารย์กมล ทั้ง 3 ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถและมีประสบการณ์สูง ดูท่าทางท่านไม่ตื่นเต้นเลย ผิดกับผมที่รู้สึกอยากจะถอนตัวมากเลยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะThe Show must Go on

               ผมขึ้นไปกล่าวใช้เวลาประมาณ 10 นาที หลังจากได้พูดไปแล้วก็รู้สึกปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก โดยผมเริ่มด้วยกลอนที่เขียนก่อนพูดไม่นานนัก แล้วกล่าวแสดงความชื่นชมโรงพยาบาลและฝากข้อคิดว่า การได้ใบรับรองไม่ใช่เป้าหมายของการพัฒนาคุณภาพ เป็นเพียงเครื่องที่ช่วยยืนยันว่าเราพัฒนามาถูกทางแล้วเท่านั้น ดังนั้นจึงต้องก้าวเดินต่อไปเพื่อพัฒนาคุณภาพมากขึ้นเรื่อยๆโดยต้องให้เกิดการเรียนรู้ในคนทุกคนขององค์กรเพื่อจะนำไปสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้และใช้กระบวนการจัดการความรู้เพื่อให้สามารถพัฒนาคุณภาพได้ตรงใจลูกค้ามากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็ว่าจะจบด้วยกลอน แต่คิดไปคิดมาก็เปลี่ยนใจใช้การขอบคุณทางผู้จัดแทน กลอนที่ผมใช้ในการกล่าว มีดังนี้

ร้อยอักษร แทนมาลัย ให้ทุกที่    ที่ทำดี ปรากฎไว้ ในถิ่นฐาน

ได้มุ่งมั่น พัฒนา โรงพยาบาล     จนได้ผ่าน การประเมิน จากพอรอพอ

เป็นสิ่งดี เป็นพลัง ที่สรรค์สร้าง    บนเส้นทาง  สุขภาพดี  มีสุขหนอ

ขอจงก้าว พัฒนาไป ไม่รั้งรอ      ให้เป็นบ่อ ก่อความดี ที่นิรันดร์

            มีอีกบทหนึ่งที่เตรียมไว้อย่างฉุกละหุกเช่นกันแต่ไม่ได้ใช้ ทางอาจารย์ผุสดี ก็ยังแซวว่านึกว่าจะขึ้นต้นด้วยกลอนและลงท้ายด้วยกลอน บทนี้ไม่ได้ใช้กล่าววันนั้น แต่ก็คัดลอกมาเล่าให้ฟังในนี้ก็แล้วกันครับ

สิ่งดีดี  ที่ปรากฎ  ในวันนี้           คือผลที่ ร่วมกระทำ ในวันก่อน

จากแรงกาย แรงใจ เอื้ออาทร     ร้อยอักษร แทนมาลัย ใจชื่นชม

พัฒนา คุณภาพ เพื่อคนไข้         อีกทั้งให้ สุขภาพดี มีสุขสม

ผ่านHA  HPH สมเจตนารมย์      เป็นที่บ่ม เพราะคุณภาพ ตราบแสนนาน