เรากลับมาเล่น สมมุติกันต่อเถอะ อยากหัวเราะเสียงดังๆเหมือนเคย

 สมัยเป็นเด็ก ชอบที่จะมีเพื่อนมาเล่นด้วยเยอะๆ ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย ทั้งเจ้าคนแสนงอน และบางครั้งก็คนชอบล้อเลียน เมื่อรวบรวมเพื่อนๆได้พร้อมเพรียงกัน ก็เที่ยวกำหนดบทบาท คนนั้นเป็นแม่ค้า คนนั้นพายเรือ คนโน้นแม่ คนนี้ลูก ก็พากันเล่นไป ตามสมมุติบัญญัติ เหนื่อยล้าเมื่อใด ใครอยากหยุดก็หยุด อยากเปลี่ยนเกมส์ ก็ตามใจ สนุกกันได้ไม่มีวันเบื่อ

 จำความรู้สึกวันเก่าๆแล้วก็มีความสุขใจดี พอโตขึ้นมา เราก็มานึกขำๆตัวเอง ว่าเรื่องของวันวาน มันเรื่องจำลองทั้งนั้น วันนี้ต่างหากที่มีแต่เรื่องจริง เราเป็นหมอ เป็นครู เป็นนักเรียน นักวิชาการ นักบริหาร ต่างๆนาๆ ดังนั้นการกระทำต่อจากนี้ ต้องเป็นจริงเป็นจัง เป็นเรื่องเป็นราว ใครจะมาเปลี่ยนแปลงบทบาท กลับไปกลับมาไม่ได้ นั่นมันเด็กๆ

 ผู้เขียนกำลังมองโลกในวัยนี้ ของตน อย่างขำๆอีกครั้ง อะไรหนอ ทำให้เราวิ่งหนีการสมมติ ทำไมเราจะแกล้งพายเรือบนบกบ้างไม่ได้หรือ ก็สมัยหนึ่ง เรายังจินตนาการ ผืนดินเบื้องหน้า เป็นท้องทะเล อันกว้างใหญ่ ยืนบนสากตำข้าว โยกไปมา ก็คือการพายเรือกลางน้ำนั้น และอีกหลายบทบาท ที่ผู้เขียนพาเพื่อนเล่นกันจนชำนาญ แต่เมื่อมาถึงวันหนึ่ง ณ วันนี้ หากจะชวนเพื่อนพ้องเหล่านั้น มาเล่นกันใหม่ ก็คงไม่มีใครยอมเล่นด้วยเป็นแน่ เพราะโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ผู้ใหญ่ต้องมีมาดที่ดูสุขุมลุ่มลึก ยิ่งมีโช่ทางโลกมาคล้องคอสักสอง สาม เส้น ก็มีอัน ก้มไม่ลง การยิ้มง่าย อภัยง่าย ก็นับวันจะทำยากขึ้นทุกที ใครแสดงจุดยืนที่เด็ดขาด มาดเข้ม ก็เป็นอันรอรับการปรบมือได้

   คิดถึงวัยเด็กอีกครั้ง คิดถึงความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้น เวลาเพื่อนของเรา ทำตัวได้น่าเกลียด ด้วยอาการที่กล่าวมาข้างต้น ด้วยความแก่แดด หรืออยากเป็นผู้ใหญ่เกินตัว(แปลว่าการทำตัวเกินบทบาท หรือเกินวัย อาจเป็นอาการที่คนไม่ค่อยชอบก็ได้) เมื่อนั้นผู้เขียนเอง มักจะเกิดอาการที่เรียกว่า เริ่มจะหมดสนุก สิ่งที่จะตามต่อมาก็คือ ไปหาเพื่อนคนที่ เราอยู่ด้วยแล้วสนุกดีกว่า

 ทุกวันนี้ บ่อยครั้ง ผู้เขียนก็เกิดอาการ เริ่มจะหมดสนุก กับคนบางกลุ่ม เพราะมันรู้สึกเคร่งเครียด อึดอัดเกินไป บางทีนะ ผุู้เขียนยังนึกอยากจะหยุดเล่นด้วยเลย

 อยากจะบอกด้วยความปรารถนาดีด้วยซ้ำว่า เรากลับมาเล่น สมมุติกันต่อเถอะ อยากหัวเราะเสียงดังๆเหมือนเคย อยากให้มีคนเข้ามาพยุง เวลาหกล้ม จนลืมเจ็บ อยากให้กอดคอกันเดินแบ่งขนมก้อนเดียวกินกัน อยากให้เพื่อนๆ พยายามค้นหาเรา เวลาเราเล่นซ่อนหา และนับจำนวนเพื่อนจนครบ ก่อนพากันกลับบ้านเสมอ

แล้วเราก็ลืมอาการแสดง ที่จะทำให้เพื่อนๆ หมองใจ และเกิดอาการ  "เริ่มจะหมดสนุก" นับแต่นั้นมา

      ......กลับมาเถิดวันวาน.....