วันวานยังฝังใจอยู่เหมือนกัน

ยังคิดถึงเพื่อนที่เคยเล่นสมัยเป็นนักเรียน

นึกถึงภาพที่หันไปเห็นเพื่อนนั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ เมื่อครูบอกให้หยิบหนังสือมาอ่าน แต่เพื่อนซึ่งเป็นลูกนักการภารโรงไม่มีหนังสือ ผมกวักมือให้เขามานั่งอ่านด้วยกัน การกระทำเพียงแค่นี้ทำให้เพื่อนคนนั้นกลายเป็นเพื่อนตาย พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลา

นึกถึงการละเล่นที่เราเล่นกีฬาด้วยกัน

นึกถึงหญ้าไมยะราพที่เราต้องถอนเมื่อไม่ได้ทำการบ้านจำนวนกอละ ๑ ข้อ

นึกถึงหญ้าเจ้าชู้ที่เราต้องถอนเป็นกำๆ และต้องมานั่งถอนออกจากถุงเท้า

พวกเราหลายคนต่างมีตำแหน่งหน้าที่การงาน บางคนก็เปลี่ยนไปอย่างที่หมอรุ่งว่า บางึคนก็ยังเหมือนเดิม เพื่อนๆผมเวลาเจอหน้าก็ยังเล่าเรื่องสมัยนักเรียนกันทุกครั้ง

เวลาเราอยู่ต่อหน้าเพื่อนเราถอดหัวโขนออกหรือเปล่า เพื่อนผมตะโกนเรียกผมด้วยความดีใจเมื่อเห็นผมเข้าไปในที่ทำงานของเขา และก็ถูกผู้อำนวยการดุเอาว่าไม่ให้เกียรติอัยการจังหวัด เพราะเขาเรียก "ไอ้บัณฑูร" อิอิ แต่ที่เพื่อนเรียกอย่างนี้เพราะเราไม่เคยสวมหัวโขนเวลาเจอหน้าเพื่อนต่างหาก

นึกถึงวัยเด้กเมื่อไหร่ก็มีความสุขเมื่อนั้น จริงๆครับ