การพูดคุยกัน ผ่านประสบการณ์เดียวกัน

เมื่อเดือนที่แล้ว ผู้จัดการพาพวกเราไปดูละคร "สู่ฝันอันยิ่งใหญ่" หรือ "MAN of LAMANCHA" ที่เราเรียกติดปากกันว่า "ดอน กิโฮเต้" นั่นล่ะค่ะ

รุ่งขึ้นเราแปลงห้องประชุม(ที่ชอบชวนกันทำเรื่องเครียดๆ)  เป็นห้อง "ตามหาความหวัง ความฝัน" ด้วยการช่วยกันแลกเปลี่ยนมุมมอง  เรื่องสะดุดใจ จากการดูละครเมื่อคืนวาน

เราเองแอบเก็บภาพความหวัง ความฝันของเพื่อนๆ ประทับไว้ในใจ ที่ละหวัง ทีละฝัน

................................................

เราได้ประสบการณ์จากวงนี้ว่า

การที่กลุ่มคนได้แสดงออกทางความคิด ที่อยู่บนฐานเดียวกันนั้น ทำให้ทุกคนสามารถซับซาบความคิดความรู้สึก "อยู่บนภาพเดียวกัน"

ซึ่งมีให้เห็นได้ไม่บ่อยนักในวงประชุม ที่ชอบชวนคุยเรื่องใหญ่ๆ ยากๆ (หุหุ)

แต่มีอีกมุมนึงที่ได้ประสบการณ์ก็คือ  ส่วนใหญ่คนในกลุ่มจะคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องที่สัมพันธ์กับประสบการณ์ "ด้านใน" ของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นความประทับใจ ความเจ็บปวด ความฝัน และอื่นๆ ซึ่ง  น้อยมากที่จะประมวลมันออกมาเป็น "ภาพฝันขององค์กร" แล้วชวนกันไปต่อ

แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ที่คนทุกคนได้มานั่งคุยกัน ค้นพบ และเข้าใจตัวตนของกันและกัน 

.....

รวมทั้งตัวของเราเองที่ได้ระลึกว่ายัง "กล้าเกื้อฝัน" ได้อยู่หรือไม่หนอ