เวรบ่าย

อบอุ่นเหมือนบ้าน บริการด้วยใจ สดใสด้วยรอยยิ้ม

วันนี้เวรบ่ายอีกแล้ว  แต่ว่าเวรบ่ายที่ต้องมาทำงาน ตั้งแต่  7 โมงเช้า โดยความรับผิดชอบอันแรงกล้า และไฟที่ยังแรงอยุ่ มาทำ case กรณีศึกษาตั้งแต่เช้า เพือที่จะประชุมตอน บ่ายโมง ข้าวเที่ยงยังไม่ได้ทานเลย  ท้องร้องเหมือนลิงเลย เจียกๆๆ เปล่า  จ๊อกๆต่างหาก  อาบน้ำประมาณ 15 นาที ขึ้นเวรบ่ายต่อ  พูดแต่เรื่องตัวเองว่าจะเล่าเรื่องผุ้ป่วยมาให้ฟังกันว่า  โรงพยาบาลของเราสอดคล้องกับ คำขวัญที่โรงพยาบาลเรามีใหม.....ด้วยความที่ว่าโรงพยาบาลเราเป็นโรงพยาบาลชุมชน 30 เตียง ดังนั้นโรงพยาบาลของเราก็เป็นอะไรสักอย่างหนึ่ง ในความคิดของคนในชุมชน ที่พักพิง ที่พึ่งพาอาศัยยาเจ็บป่วย ทางกาย จิต  การที่ได้ทำงาน ห้องอุบัติเหตุและฉุกเฉิน จึงประสบกับ คนไข้หลายประเภท  ที่ห้องอุบัติเหตุและฉุกเฉินในเมืองใหญ่ไม่ค่อยได้ประสบแน่ เช่นว่า เด็กผู้ชายเล่นซน เอาแหวนน๊อตอะไรสักอย่างใส่นิ้วเล่น ไม่รู้ตอนเข้าทำอย่างไร แต่ตอนเอาออกสิเป็นปัญหา คับ บวมเอาออกไม่ได้ วันนั้นจึงเป็นการระดมบุคลากรทั้งโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นช่าง ยาม  แพทย์ พยาบาล ช่วยกัน ในที่สุดก็จนปัญญา ทำอะไรไม่ได้ เพราะว่าเหล็กแข็งมาก เครื่องมือก็ไม่มี ก็เลยแนะนำไปร้านเครื่องตัดออก หากเป็นแผลก็ให้มาโรงพยาบาล   แต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ไม่เห็นคนไข้กลับมาหา ไม่รู้ว่า พวกเราสหวิชาชีพที่ช่วยกัน หาทางออกให้วันนี้ทำผิดต่อผุ้รับบริการ  หากใครได้อ่านช่วยหาทางออกให้ด้วยนะครับ