รักหนอ...เจ็บก็ยอม

 

ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักนะ
ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
... แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก
 
ถ้าวันนี้คนสองคนต่างหมดรักกันไป
คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง
ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้
 
ธรรมชาติของรักมักไม่ให้โทษแก่ใคร
เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า
มีวันที่รักมาก็อาจมีวันที่รักไปได้ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่
เรามักหลอกตัวเองว่าเพราะเรารักเขามาก
เขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
และรักเราตอบบ้างไม่มากก็น้อย
 และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา
ความฟูของหัวใจ
มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา
เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง
ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ
นานเท่าที่เราปรารถนา...
 
ความรู้สึกอันนี้แหละ
คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล
เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ
 
ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่เขาจะไป
จะรักคุณมากขึ้นคงเดิมหรือหดน้อยถอยลง
ก็จะเป็นเพราะคนสองคน
 
ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียวหรือเขาฝ่ายเดียว
 
ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น
มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
เพราะไม่ว่าสิ่งไหนเรื่องอะไรสารพัดสารพัน
ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
มันจะเกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพแล้วก็จบลง
 
รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่าก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
เพราะวันหนึ่งไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ... วันนี้เขาอยู่หรือจากไป
 
สำคัญที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน
ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง
และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้
 
ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ก็คงไม่กระไรเพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้
มีวันที่เลวร้ายมีวันที่สวยงามมีวันที่ว่างเปล่า
สุขก็อยู่กับเราไม่นานทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป
 
ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน
ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่าๆ
มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย
 
ได้แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น
เติบโตขึ้นเข้มแข็งขึ้นแต่อย่าแข็งกร้าว
ขอให้อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้
วันที่เราจะไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป