16-6-51

วันนี้หลังจากที่ดิฉันกลับจากกรมก็มีโอกาสหัวหน้าคลังยา

 เรายิ้มให้กันพร้อมคำทักทายตามฟอร์มของดิฉันคือ      ยุ่งไหมหนู?

ดิฉันเห็นหน้าน้องๆแล้วรู้สึกเห็นใจ

ท่าทางจะเครียดน่าดูพร้อมตอบว่ายุ่งเรื่องคนค่ะ       เดี๋ยวก็มีจดหมายมา ๆ

ดิฉันปลอบใจพร้อมกับให้สู้ต่อไป

เธอบอกว่าไม่รู้หนูจะบ้าก่อนหรือเปล่า

ดิฉันเลยบอกว่าเวลาเราอยู่กับคนที่บ้าๆบอๆไม่ว่านายหรือลูกน้อง        ถ้าเราไม่ใส่ใจ       เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด   

 ดิฉันว่ามันจะเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจมากกว่า       ประสบการณ์ที่เราได้จากการทำงานกับคนที่หลากหลายและเราทนได้แสดงว่าเราอยู่กับโลกได้

  ดิฉันบอกว่าเราสามารถสอนลูกเราให้รู้จักความอดทน       เวลาไปเจอนายหรือลูกน้องที่ประหลาดๆก็จะได้ไม่เครียด

 แทนที่จะเกลียดเราอาจจะรู้สึกสงสารมากกว่าค่ะ

ดิฉันเคยเจอลูกน้องที่กรี๊ดออกจากห้องไป   บางคนก็มีจดหมายที่ไม่ปิดซองส่งมาทุกวัน   วันละฉบับ   บางคนก็อิจฉากัน

ซึ่งเป็นธรรมดาของสัตว์โลกค่ะ