22-6-51
ดิฉันเคยทำงานโดยเป็นนายที่มีลูกน้องเกือบ900คน ในช่วงที่เราเป็นผู้บริหารคงมีอะไรหลายอย่างที่เราน่าจะทำแต่ก็ไม่ทำทั้งนี้เนื่องจากความไม่รู้ ไม่เห็นความสำคัญ ไม่ถนัด(ทำไม่เป็นแต่ก็ยังอยากทำ)
จำได้ว่าอบรมODหมอชัยพร หมอนภาได้เขียนข้อแนะนำไว้ให้ดิฉันอ่านหลายเรื่องแต่ดิฉันก็ไม่ค่อยสนใจเนื่องจากมีสิ่งที่สนใจมากกว่าซึ่งดิฉันแอบเสียดายเวลามากๆ เข้าใจว่าน้องๆไม่กล้าบอกเราตรงๆ
หลังเกษียณแล้วกลับมาคิดว่าเราน่าจะทำเรื่องนั้นเรื่องนี้เช่น การเก็บเงินที่รั่วไหล การดูแลเด็กๆระดับรากหญ้าให้มากกว่านี้ มีน้องๆมารำพันเจ้านายอยากให้เจ้านายฟังการมำเสนอแผนและวิสัยทัศน์แต่เจ้านายอาจจะสนใจอยากจะไปซื้อของมากกว่าฟังการนำเสนอเพราะนายชอบซึ่งดิฉันเห็นใจทั้งนายและลูกน้องค่ะ
นายบางคนไม่ชอบให้เด็กๆเสนอความคิดเพราะคิดว่าข้าเก่งที่สุดในโลก
แต่นายบางคนอยากให้ลูกน้องคิดเองทำเองไปเลยเพราะคิดว่าเป็นการ empowermentทำให้เวลาบริหารก็จะไปคนละทางกัน
ดิฉันปลอบเด็กๆว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
อย่าให้ปัจจัยภายนอกมาเป็นตัวกำหนดทำให้เราไม่ทำความดีและหน้าที่ของเราเลยค่ะ
ดิฉันมาทำงาน Talent Management มาช่วยเจ้านายคิดช่วยเขียนโครงการพี่เลี้ยงและให้น้องๆดูเพราะน้องๆที่ทำงานไม่มีเวลามาเขียนเพราะงานเร่งด่วนมามาก
บางวันประชุม5-6รายการทำให้ดิฉันมีหน้าที่จับนายใส่กระด้งเพราะหากันไม่ค่อยเจอทำให้ดิฉันอารมณ์บ่อจอยไปหลายวันเหมือนกัน
พอได้โครงการที่น้องๆส่งมาให้ทำให้มีกำลังใจที่จะทำต่อไปซักระยะ
ดิฉันคิดว่าเรื่อง Talent Management นี้เจ้านายระดับสูงน่าจะทำเองมากกว่ามาให้คนนอกอย่างดิฉันเป็นคนทำ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะเข้าใจว่าท่านคงยุ่งทั้งวันจริงๆค่ะ
ภารกิจของกรมควบคุมโรคหลังจากเปลี่ยนชื่อกรมจากกรมควบคุมโรคติดต่อมาเป็นกรมควบคุมโรคช่างมากมายเกือบเป็นงานทั้งหมดของกระทรวงค่ะ
คิดแล้วดิฉันก็สงสารเจ้านายดิฉันค่ะ
