การหวนกลับไปเยือนความทรงจำเก่า ๆ ในวัยเยาว์นั้น มิใช่การกลับไปจมปลักกับอดีตกาลของชีวิต หากแต่เป็นการกลับไปเยือนที่ใดที่หนึ่งอันเป็น "ที่มา" ของชีวิต

สองถึงสามวันที่ผ่านมา   ผมมีอาการเจ็บไข้นิด ๆ หน่อย ๆ  ไม่หนักหนานัก  แต่ก็มากพอที่จะทำให้ชีวิตหงุดหงิดอยู่ค่อนข้างมาก  แต่ก็ไม่ถึงกับต้องหาหยูกยามากินมารักษา   เต็มที่ก็คือการพยายามนอน ..และนอนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้   ครั้นตื่นมาก็หยิบจับหนังสือพอให้ชีวิตได้ดูกระชุ่มกระชวย 

กระทั่ง, มาหยุดอยู่ที่นิตยสาร ฅ.คน ฉบับล่าสุด  พร้อมกับพลิกเข้าไปอ่านงานเขียนของอาจารย์เสกสรรค์  ประเสริฐกุล  ในชื่อเรื่อง “บุตรธิดาแห่งดวงดาว”  ซึ่งเมื่ออ่านแล้วก็ไม่หาญกล้าพอที่จะตีความใด ๆ  นัก   แต่ก็ถือได้ว่าตนเองดูสดชื่นขึ้นมาอยู่มากโข

ความสดชื่นดังกล่าวนั้นเกิดขึ้นจากการได้ผ่านพบถ้อยคำที่เกี่ยวกับห้วงชีวิตของคนเราในวัยเยาว์   ถ้อยคำเหล่านั้น       ได้ช่วยให้ผมได้กลับไปท่องเล่นกับความทรงจำของอดีตอย่างมีความสุข   การได้หวนคิดถึงอดีตของผม  ก็มิได้หมายความว่าปัจจุบันโหดร้าย หรือทุกข์โศก  หรือปราศจากความงดงามให้คิดคำนึงถึงแต่อย่างใด

และนี่คือ ..ถ้อยคำที่ปรากฏในงานเขียนของอาจารย์เสกสรรค์  ประเสริฐกุล  ที่ผมกล่าวถึงเมื่อครู่  ดังว่า –

 

ใช่หรือไม่
ในวัยเยาว์  เธอไม่ได้นึกถึงวันวาน  ไม่วิเคราะห์ตีความ  หากแตะโลกด้วยใจ  เธอไม่โกรธเกินข้ามคืน  ไม่อยากเติบใหญ่เป็นผู้อื่น  และยิ่งไม่ห่างปัจจุบัน

บางครั้ง  เธออาจสมมติตนเป็นสรรพสิ่ง  เป็นทั้งลิงทั้งค่าง  กระทั่งอวดอ้างอภิญญา  แต่เมื่อการละเล่นเลิกรา  เธอก็รู้ว่าสมมติกัน

ตรงกันข้ามกับยามนี้  เธออยากเป็นทุกอย่างที่ไม่ใช่ตัวเธอ  สุดท้ายจึงพลัดพรากกับตัวเองบนเส้นทางสายสมมติ  เธอกลายเป็นทุกอย่างเว้นเป็นจริง  ....

 

นั่นคือถ้อยคำ  หรือแม้แต่กระบวนความที่ผ่านพบและสะกิดให้ผมได้ดูแช่มชื่น.. รื่นรมย์ขึ้นมาราวกับชีวิตต้องสายลมอ่อนเย็นกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ในวันฟ้าเปิดโล่ง

ผมอ่านเรื่องนี้จบในเวลาอันรวดเร็ว  แต่นั่นมิใช่การอ่านเพื่อ “เอาความ”  หากแต่เป็นการอ่านเพื่อ “บันเทิงเริงใจ”        เป็นที่ตั้ง  ถึงกระนั้นก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกลับไปอ่านเอาความอีกครั้งในเย็นย่ำของวันนี้

แต่ถึงแม้จะอ่านอย่างผ่านเลย  ผมเองก็ยังรู้สึกได้ว่าตัวเองมีแรงบันดาลใจอย่างมากที่จะกลับไปพลิกฟื้น “ความทรงจำ”  ของชีวิตตนเองอีกสักครั้ง   เพื่อทบทวน หรือแม้แต่พูดแบบวิชาการโก้หรูว่า “ถอดบทเรียนชีวิต”  ออกมาดูว่ามีสิ่งใดก่อเกิดเป็นมรรคผลของวันนี้บ้าง  หรือสิ่งใดพ่ายพับเป็นเชิงตะกอนที่ไร้วิญญาณไปแล้ว  หรือแม้แต่การใช้เหตุผล วิเคราะห์วิจารณ์อย่างเข้มข้นของวันนี้  ได้เปลี่ยนแปลงให้ชีวิตดูเคร่งขรึม และไร้จินตนาการเกินไปแล้ว หรือยัง ?

และยืนยันว่า  การหวนกลับไปเยือนความทรงจำเก่า ๆ ในวัยเยาว์นั้น  มิใช่การกลับไปจมปลักกับอดีตกาลของชีวิต  หากแต่เป็นการกลับไปเยือนที่ใดที่หนึ่งอันเป็น "ที่มา" ของชีวิต   เพื่อย้ำเตือนว่า  "เรามาจากที่นั่น ..." และเรากำลังก้าวไป ณ ที่แห่งใดของชีวิต 


....

นั่นนะสิ  เราต่างมีวันวัยอันอ่อนหวานและเศร้าซึมด้วยกันทั้งนั้น
แล้วท่านล่ะครับ  วันนี้เคยได้กลับไปท่องเล่นและพูดคุยกับความทรงจำในวัยเยาว์ของตนเองบ้างหรือเปล่า ?

หมายเหตุ..
ภาพจากเด็กรักป่า
๙  มิถุนา ..๕๑