
..7.00น. เป็นเวลาเดินเรียนของนักศึกษาแพทย์ ที่จะออกไปพิจารณาหาความรู้ในธรรมชาติ ซึ่งเป็นกลุ่มชุดความรู้ที่เราเรียกว่าKM.ธรรมชาติ ถ้าเขียนและพูดเฉยๆทุกอย่างมันก็เพียงรู้ไว้ใช่ว่า แต่จะรู้ว่ามันเป็นฉันใด เราควรจะแสวงหาความรู้ต่อไปอย่างไร เป็นโจทย์เฉพาะตัวที่เราจะต้องออกแบบเลือกหรือกำหนดเอง

ผมชี้ชวนให้เห็นว่า นักศึกษาแพทย์ถ้ามีทักษะชีวิต เรียนรู้วิถีไทย ภูมิปัญญาไทย สมุนไพรและการแพทย์แผนไทยในภาคชีวิตและสังคม เราได้เอาความรู้ภาคทฤษฎีมาผสมผสานกับความรู้ภาคปฏิบัติ
สิ่งที่เห็น
สิ่งที่คิด
สิ่งที่รู้
สิ่งที่อยู่
สิ่งที่เป็น
เกิดอยู่ในตัวเราอย่างไร?
หลังจากรับประทานอาหารเช้า ไมค์โครโฟวางไว้ตรงกลาง นักศึกษาล้อมวงสะท้อนความรู้สึกถึงสิ่งที่ได้ไปพบเห็นเมื่อเช้านี้ แต่ละคนเล่าถึงความคิดเห็นได้อย่างชัดเจน เพื่อนๆได้ฟัง ได้รู้ ได้ข้อคิดเห็นคิดตาม เป็นการสรุปผลลัพธ์การเรียนได้ค่อนข้างรวบรัด

นักศึกษาแบ่งกลุ่ม5กลุ่ม
แต่ละกลุ่มจะช่วยกันทำอาหารกลางวัน1เมนู
แล้วมาจัดปาร์ตี้มื้อกลางวัน
ส่วนจะเป็นฉันใดนั้นเรามาชิมดูดีไหมครับ?
ป้าจุ๋ม น้าอึ่งอ๊อบ จะกลับในเที่ยงวันนี้
แต่..หมอเจ๊ และคณะจาก ร.พ.กระบี่ยังอยู่ ยังยิ้มชื่น ยังทำอาหารอร่อยๆมากๆ ต่อไป และต่อไป
ผมละดีใจหลาย ที่จะได้ชิมอาหารใต้อย่างอร่อย อร่อย และอร่อย..
ฝากกอด "ตัว" นี้ด้วยครับ
ตัวสีนิล ผมก็คิดถึงนะครับ
---------------------------------------------------
นศ.แพทย์ กลุ่มนี้โชคดีครับที่ได้เข้ามาเรียนรู้ วิถีที่เป็นธรรมชาติ อย่างน้อยความรู้ที่แทรกอยู่ในธรรมชาติ ทำให้ความรู้แข็งๆนุ่มลงได้
ขอบคุณผู้ที่อยู่เบื้องหลังทุกท่านนะครับ
พ่อขา
หนิงต้องรีบกลับตามน้องมะเดี่ยว เพราะต่างมีงานต้องรีบทำทั้งคู่ค่ะ วันนี้หนิง ต้องรีบทำร่าง "กองทุนพัฒนาการศึกษานิสิตพิการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม" ค่ะ อยากเสนอจัดตั้งให้ทันปีนี้ และต้องผ่านร่างๆอีกหลายเวทีค่ะพ่อ
อดกินอาหารรสมือพี่หมอเจ๊อีกเลยอ่ะค่ะ
คิดถึงทุกๆคนน๊ออออ
สวัสดีค่ะพ่อครูบา
พ่อครูทำให้เห็นภาพเก่าๆ ของพ่อค่ะ สมัยพ่อทำงานเวชศาสตร์ชุมชน-เวชศาสตร์ครอบครัว พ่อก็เอานักศึกษาแพทย์ไปทำอะไรกันไม่รู้ที่บ้านสวน (เล็กๆ) ตอนนั้นไม่เคยถามเหตุผลค่ะ เพราะไกลตัวเอง แต่เหมือนมีกิจกรรมแบบเดียวกับที่พ่อครูทำให้
ไว้น้าอึ่งอ๊อบกลับบ้าน มช. จะต้องขอมาถ่ายทอดให้ฟังค่ะ
ขอบคุณค่ะพ่อครูบา
สวัสดีค่ะพ่อครูบา ธรรมชาติเขามีความหมายในตัวเขาเอง แล้วแต่ใครจะหาพบ แม้นพาไปส่งปากทางเข้า บางท่านอาจมองไม่เห็น...แต่ถ้าเขาเปิดตาแห่งใจของเขาให้ยอมรับได้ ต่อให้ลับเหลี่ยมเขายังไงเขาก็มองทะลุได้ค่ะ...หนูคิดอย่างนี้