
เมื่ออยู่ที่เซิ่นเจิ้นได้ทราบว่าที่นี่ผู้คนส่วนมากจะเป็นวัยรุ่นและวัยทำงานเพราะผู้ที่คิดว่าจะหารายได้ได้ดีกว่ามักจะมาอยู่กันที่นี่เหมือนบ้านเราเข้ากรุงเทพ สมัยก่อนเป็นแค่หมู่บ้านประมงเล็กๆค่ะ
พอมาถึงฮ่องกงค่อยพอจะเห็นคนแก่บ้าง
· วันสุดท้ายที่ไปดูงานที่Hong Kong Baptist University
· เราได้รับการต้อนรับจากคณบดีหลายท่านและเจ้าหน่าที่สายไม่ใช่วิชาการ
· เสียดายที่วันนี้ลืมเอาถ่านบรรจุในกล้อง เลยไม่มีภาพมาให้ดู
· เราได้รับความกรุณาเลี้ยงอาหารกลางวันที่ห้องอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งเหมือนภัตตาคารเลยค่ะ ได้คุยกันสนุกสนานจนเมื่อยมือค่ะ
· จบการบรรยาย ได้คุยเพื่อขอfile ที่ Dr. Karen Chan เป็น Director of Personnel เธอกรุณาส่งให้
· แล้วบ่ายวันศุกร์ที่ 13 มิถุนายน 51 เราได้นำเอกสารที่ได้มา นำมาจัดทำเป็นสรุปเพื่อเตรียมนำเสนอให้กลุ่มอื่นๆได้ฟังกันค่ะ
แล้วเราก็พอจะสรุปได้ว่า
คุยจนเมื่อยมือเลยหรือคะ พี่บุญ สงสัยเมื่อยมือจนลืมถ่ายภาพ
ใช่ค่ะ ฟังพอจะออก แต่ตอนจะตอบเมื่อยมือแย่เลยค่ะ
แค่จะคิดประโยคว่าโทรศัพท์ใช้ได้มีประสิทธิภาพเร็วกว่า e-mail คิดอยู่นาน สุดท้ายยังพูดผิด แฮะๆ
ตามไปเมืองจีนด้วย ตั้งแต่ตอนที่ 1 เดี๋ยวต้องขอย้อนไปตอนที่ 2 ด้วยค่ะ
พูดได้ เก่งจังค่ะ
พูดแบบไม่ไหวเลยค่ะ แต่พอจะสื่อสารได้บ้าง
เป้าหมายเดียวกัน....
คือจุดหมายเดียวกัน ถ้าควบคุมได้เหมือนล็อกโหวต ส.ส. ตามมติพรรคได้คงดีมิใช่น้อย
เพราะเท่าที่เห็นหลายองค์กร เดินสวนกันคนละทิศเลยทีเดียว ซึ่งนั่นก็มาจากรากฐานความไม่เป็นหนึ่งเดียวขององค์กรนั่นเอง
...
ขอบพระคุณสาระดี ๆ ...เหล่านี้ นะครับ
สวัสดีค่ะ
ตามมาดูชุดแรกค่ะว่าไปที่ไหนบ้าง ก่อนจะตามไปวันเสาร์นี้นะค่ะ มีอะไรแนะนำบ้างค่ะ ขอบคุณค่ะ
คุณแผ่นดินค่ะ การเดินไปสู่จุดหมายเดียวกันเป็นทางของความก้าวหน้าขององค์กรค่ะ อย่างน้อยถ้าคิดอะไรไม่ออก ขอแค่คิดว่าผู้รับบริการจะได้ประโยชน์สูงสุดอย่างไรเท่านั้น เราจะไปในทิศทางที่น่าจะเป็นจุดหมายเดียวกันนะคะ
อาขารย์แป๋วขา เตรียมเงินไปค่ะ สำคัญค่ะ