ด.ญ.เขมิกา เด็กในโครงการฯ พื้นที่อำเภอท่าสองยาง อาศัยอยู่ในบ้านห้วยปูแกงใน เด็กในความรับผิดชอบของผม เข้าเป็นเด็กในโครงการ ปี 2546 ตอนนั้นอายุ 1 ขวบ จนถึงปัจจุบัน อายุ 5 ขวบ เป็นเด็กพิการมาตั้งแต่กำเนิด ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พูดไม่ได้ นั่ง ไม่ได้ ต้องนอนอย่างเดียว กินก็ต้องนอนกิน วันที่ 1 มิถุนายน ได้เสียชีวิต ภายในบ้านเกิดของตัวเอง อย่างสงบ

       ก่อนหน้านั้น 2 วัน คือวันที่ 29 พฤษภาคม 2551 ผมได้ลงพื้นที่และได้ไปเยี่ยม เด็กมีอาการทรุดลงมาก ขางอทั้ง 2 ข้าง เหยียดตรงไม่ได้  ร่างกายทรุดผอม ผมได้นำเงิน 500 บาท ที่ได้รับจากกัลยาณมิตร ท่านหนึ่ง ที่ผมรู้จักกันใน G2K มอบเงินให้กับเด็ก เพื่อซื้อนม อาหาร และของจำเป็นสำหรับตัวเด็ก หลังจากเยี่ยมวันนั้น ไม่นานเด็กก็เสียชีวิต ผมเองพึ่งรู้ข่าวเมื่อวันที่ 5 หลังจากกลับจากลงพื้นที่ อ.อุ้มผาง  วันที่ 6 มิถนายน มาผมได้ลงพื้นที่ประชุมกรรมการฯและผู้ปกครอง หลังจากประชุมเสร็จ จึงไปบ้านน้องเขาอีกครั้งหนึ่ง เพื่อไปเยี่ยมครอบครัว  ทางเข้าบ้านห้วยปูแกงใน ห่างจากถนนใหญ่ เป็นระยะทาง ประมาณ 6-7 กิโลเมตร เป็นบ้านบริวานของบ้านห้วยปูแกง หมู่ 10 ต.แม่ต้าน อ.ท่าสองนาง จ.ตาก บ้านห้วปูแกงมีบ้านบริวาร 2 บ้าน คือบ้านแม่ขมุน้อย กับบ้านห้วยปูแกงใน ห้วยปูแกงใน มีหลังคาเรือน 20 กว่าหลังคาเรือน ทางเข้าหมู่บ้าน ถนน เป็นถนนลูกรัง  ดินแดง และมีคอนกรีตบ้างเป็นบางช่วง ช่วงหน้าฝน ตรงถนนที่ไม่ได้เทคอนกรีต จะมีน้ำขังและถนนลื่น มาก วันที่ผมไปฝนตกตลอดทั้งวัน ทำให้ล้มลุกคลุกคลานพอสมควร

    ผมไปถึงบ้านครอบครัวของน้องเขมิการ เจอแต่ยาย ไม่พบพ่อแม่ของน้องเพราะว่า ช่วงนี้เป็นฤดูเพาะปลูก ทั้ง 2จึงไปไร่ ผมจึงขอให้ชาวบ้านไปเรียกกลับมาบ้าน เพื่อถามถึงการแจ้งตาย ว่าทางครอบครัวได้แจ้งหรือยัง ผมจะได้นำใบมรณบัตรมาทำเรื่องขอเบิกเงินฌาปนกิจสงเคราะห์ จากมูลนิธิให้น้องเขา แต่ปรากฎว่า ทางครอบครัวยังไม่ได้ไปแจ้งตาย จะพาไปแจ้งในวันนั้นก็เย็น แล้ว ฝนตกด้วยคงไม่ทัน ผมจึงแนะนำให้พ่อเด็กว่า วันจันทร์ ให้ไปแจ้งตายกับทางอำเภอ ที่จริงการแจ้งตาย เมื่อมีสมาชิกในครอบครัวตายต้องแจ้งภายใน 24 ชม. แต่นี่ล่วงเลยไปแล้ว  5 วัน ยังไม่มีการแจ้ง สาเหตุมากจากการไม่รู้ ทางผู้นำหมู่บ้านไม่ค่อยสนใจลูกบ้านสักเท่าไร จึงเป็นอีกปัญหาและอุปสรรคหนึ่งในการทำงานในพื้นที่ของผม  ผมได้พูดคุยกับพ่อ และยาย ของเด็ก ยายได้เล่าให้ฟังว่า เงินที่ผมนำไปให้วันนั้น ได้ซื้อไข่ 1 แผง ซื้อขนม ซื้อนมให้หมด 200 เท่านั้นเอง ไข่ที่ซื้อมา ต้มให้น้องกินได้แค่ 2-3 ฟองเอง น้องเขาก็มาตายเสียก่อน  ส่วนเงินยังเหลือ 300 บาท ก็นำมาซื้อของอุทิศส่วนกุศลให้น้องเขา

    มีผู้กล่าวไว้ว่า "การเกิดเป็นมนุษย์นั้นยากยิ่ง" แต่ 5 ปีกว่า กับการเกิดมาอย่างทุกข์ทรมาน  แขน ขา ไม่มีแรง ไม่สามารถเดินและนั่งได้ เหมือนเด็กปกติ จะกินต้องนอนกิน เป็นการทรมานมาก ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยม เกิดความรู้สึกสงสาร ทั้งตัวเด็กและครอบครัวเด็กมากๆ ทางโครงการฯและผมก็ได้แต่ช่วยเหลือมากบ้างน้อยบ้างตามแต่โอกาส ขอให้ดวงวิญญาณของน้องเขมิกา จงจากไปสู่สุคติ บุญใดกุศลใดที่ผมทำ บุญนั้นกุศลนั้นขออุทิศให้ขอส่งผลให้ไปเกิดในชาติภูมิที่ประเสริฐด้วยเถิด