วันนี้ ตอนเลิกงาน รู้สึกหิว จึงเดินไปหาซื้ออาหารที่โรงอาหารโรงพยาบาลศรีนครินทร์

·       เผอิญเดินสวนทางกับคุณอุบล  จ๋วง เธอลากกระเป๋าใบเขื่อง

·       ถามเธอว่ากระเป๋าอะไร เธอตอบว่ากระเป๋าเอกสารและคอมพิวเตอร์ โอ้โห ไม่น่าเชื่อว่าจะหอบอะไรมากมายปานนั้น

·       และเธอถามหาการเล่าเรื่องที่ไปเยี่ยมญาติที่เมืองจีน จึงได้แต่บอกเธอไปว่าหาเวลาไม่ค่อยจะได้เลย นั่นเป็นเพียงหนึ่งข้อ อีกข้อคือเครื่องมือถูกเอาไปซ่อม เพิ่งได้กลับมาเมื่อวาน

·       แต่ก็ยังอยากนำภาพเมืองจีนมาให้ดูค่ะ

·       เริ่มด้วยการอยู่ซัวเถาวันสุดท้าย ญาติพาไปเที่ยวเจียะกัก

·       ในภาษาจีนแต้จิ๋ว  เจียะ แปลว่าหิน กัก แปลว่ามุม  

นี่เป็นประตูทางเข้าค่ะ

นี่ด้านหน้า

·       ที่นั่นเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นโดยการทำน้ำตกจำลอง นำก่อนหินมาตกแต่ง แต่เดิมคงมีสภาพเป็นภูเขาหินอยู่ด้วย

·       ขาขึ้นอาสาเดินขึ้นไปชมวิวจากด้านบนซึ่งมองลงมาเห็นเมืองซัวเถา เหนื่อยและหัวใจเต้นเป็นจังหวะร๊อค

·       ขาลงอยากลองนั่งกระเช้าเพราะมีกระเช้าชิงช้า พอได้นั่ง โอย หัวใจแทบหยุดเต้นเพราะหวาดเสียว ดูภาพก็แล้วกัน

·       นี่ป้ายจราจรบ้านเค้าค่ะ·       วันสุดท้ายก่อนกลับได้ไปแหล่งช๊อปปิ้ง ตงเหมิน


·       และนี่เป็นภาพ ที่นี่มีวัยรุ่นเยอะค่ะ ร้านค้าต่างๆเค้าพอจะดูออกว่าเราเป็นคนไทย (คงคิดว่าหมูสยามมาแล้ว) วันนั้นน้องชายใส่เสื้อยืด เค้าบอกกันว่า "ไทซา" ซึ่งแปลว่าเสื้อไทย เพราะฉะนั้น การไปซื้อของที่นั่น ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ถ้าไม่มีคนจีนพาไป เค้าคิดราคาชาวต่างชาติค่ะ