นึกถึงที่พ่อตะโกนบอกว่า ".. ตวัดตีนขึ้นบนได้แล้ว " ผมไม่รอช้า หลอกเตะขาได้สาม-สี่ที พอชำเรืองเห็นอาการผวาของค่ต่อส้ ก็ทำท่าเหวี่ยงสะโพกเหมือนจะเตะขาอีก แต่เปล่า ผมเหวี่ยงสะโพกไปส่งที่ระดับขาอ่อนแต่ตวัดปลายเท้า ขึ้นบนให้สูงไประดับคอ และก็ได้ผลพอดี เท้าขวาของผมพาดไปที่ก้านคอเต็มข้อ ,,,, เลยได้ฉายาว่าจอมเตะก้านคอแต่นั้นมา

              ปีนั้น พ.ศ. ๒๕๑๗ ในคืนวันชกที่ค่ายมวยพระนารายณ์ จ.ลพบุรี  ตอนนั้นผมชกกับ จินดามณี  ลูกละโว้ "  ปื๊ด....เองจำ...จำพี่สอนตอนซ้อมได้ไหม  ยกนี้  เตะล่างอย่างเดียวทั้งยก  มีจังหวะค่อยขึ้นลำตัว.."  เสียงสอนไปนวดไปจากพี่ บางขัน  ศิษย์ครูเพ่ง อุตส่าห์มาเป็นพี่เลี้ยงให้น้ำ  พี่เป็นคนสอนมวยได้นิ่มนวล  ไม่กระโชกโฮกฮากเหมือนคนอื่น  พี่จะสอนไป เตือนสติให้คิดไปทุกครั้งที่ผมขึ้นชก  ไม่ว่าพี่จะเป็นเซี่ยนมวย  อยู่มุมไหนของเวที   พี่บางขัน(แอ๊ด)จะวิ่งขึ้นมาลุ้นเป็นกำลังใจเสมอ    ยกนั้นเป็นยกที่สอง และสาม  ผมทำตามที่พี่บอก         หมดยกสามราคา  เสมอไหนเสมอกัน  พอขึ้นยกที่สี่  นึกถึงที่พ่อตะโกนบอกว่า ".. ตวัดตีนขึ้นบนได้แล้ว  "  ผมไม่รอช้า  หลอกเตะขาได้สาม-สี่ที  พอชำเรืองเห็นอาการผวาของค่ต่อส้  ก็ทำท่าเหวี่ยงสะโพกเหมือนจะเตะขาอีก  แต่เปล่า ผมเหวี่ยงสะโพกไปส่งที่ระดับขาอ่อนแต่ตวัดปลายเท้า  ขึ้นบนให้สูงไประดับคอ  และก็ได้ผลพอดี  เท้าขวาของผมพาดไปที่ก้านคอเต็มข้อ ,,,,  เลยได้ฉายาว่าจอมเตะก้านคอแต่นั้นมา

       เทคนิคการเตะตวัดเท้าจากล่างขึ้นก้านคอนี้  พี่แอ๊ว บางขัน  ศิษย์ครูเพ่ง  บอกว่าพี่สอนมาหลายคน มีมึงทำได้คนเดียวเก่งๆ เก่งมากไอ้น้อง   ไม่มีใครทำได้สวยอย่างนี้  ...  ( โอ้โหพี่  กว่าจะเตะตวัด จากล่างขึ้นบน ลูกเล่นแบบนี้สะโพกไม่แข็งแร็งมีหวังหลุดก่อน  ต้องซ้อมมาเดือนกว่า เตะเป้าโดยพ่อล่อให้บ้าง  พี่เมนสิงห์  ล่อให้บ้าง  สองคนผลัด  วันละห้า-หกยก ทุกเช้า   ทุกวัน  )

        เทคนิคที่สำคัญคือ ยืนยกเข่างอปลายเท้าเข้าหาตัว แล้วหมุนสะโพกไปข้างหน้าและกลับหลัง ข้างละ ๑๐๐ ทีทุกวัน  ทำทีละข้าง น๊ะ