พายุมาหากิ่งเกาะเหมาะกับตน

โอ้...นกน้อยพลัดถิ่นดินดงดอน

พเนจรล่อนไปไกลหนักหนา

ยามค่ำคืนทนจนหลับตา

พายุมาหากิ่งเกาะเหมาะกับตน

แรงลมพัดเอนลู่อยู่แสนหนัก

บ้างกิ่งหักผลัดลงตามสายฝน

ความมืดแทรกแรกค่ำฉ่ำกมล

จิตกังวลหลงรังที่เคยนอน

นานเท่าใดใจกลัวตัวหนาวสั่น

นึกถึงวันลืมคำพ่อแม่สอน

อย่าไปไหนไกลรังที่เรานอน

อกสะท้อนสะอื้นให้ใจรำพึง

แต่เมื่อฝนเมฆาลาจากไป

เรานี้ไกลพ่อแม่แสนคิดถึง

เห็นหมู่ดาวพราวแสงแลตะลึง

เฝ้าคำนึงนับดาวแสงพราวพาย

กะพริบพร่างต่างมองจ้องนภา

ดวงดาราบนฟ้ามีมากหลาย

ที่อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย

ใจกลับกลายสั่งสมอุดมการณ์

ความหวาดกลัวตัวคลายสลายแล้ว

เหมือนดวงแก้วส่องแสงมหาศาล

รุ่งอรุณอุ่นอกนกเบิกบาน

รัตติกาลฝันร้ายหายไป..เอย..ฮิ ฮิ ฮิ.