กระต่ายหมายจันทร์

     โลกเรา

     บางอย่างก็ดูจะเข้าใจยากขึ้นทุกที

     บางอย่างก็คล้ายเส้นผมบังตา

     โอ้...ดวงจันทรา

     ยามน้ำค้างหยาดมา

     ยั่วเย้านัยน์ตา

     ฉันยังหลงเพ้อว่า  เจ้าคงใจอ่อน

     ลดตัวลงมา

 

     เย็นน้ำเย็นเฉียบ

     ปลุกใจงมงายให้ตื่น

     แหงนมองคอตั้งบ่า

     ไฉนวางใจไม่ลง

 

                    สร้อยแก้ว  คำมาลา

 

                   *บทกวีของนักเขียนตาแป๋วที่เคยเจอที่งานสัปดาห์หนังสือ

 

                    นึกถึงขึ้นมากลางวงขันโตกกลางแสงจันทร์ไม่เต็มใบคืนวาน
<p> </p>