สวัสดีครัีบทุกท่าน

    สบายใจกันดีนะครับ เมื่อวานปั่นจักรยานออกทุ่งข้างบ้านอีกรอบ เลยเก็บภาพมาฝากครับ (อาจจะโหลดช้าไปหน่อยนะครัีบ สำหรับโมเด็ม แต่ฝึกให้เรารอเป็น ใจเย็น ครับ)

เจอต้นเชอรี่ข้างทางยังไม่สุกครัีบ แต่ขอชิมหน่อยก็ไม่เป็นไร เหมือนผลไม้ข้างทางแถวๆ บ้านเราครัีบ แต่เป็นผลไม้ที่ใครๆ ชอบ และโปรดกันหลายๆ คน แถมราคาแพงดีนักแล...

แต่อยู่กับธรรมชาติแบบนี้ ไม่ต้องมีใครฉีดสาร ฉีดยาพ่น รสเปรี้ยวๆ แต่อร่อย หากยังอ่อนก็รสฝาด แก่มาหน่อยก็ฝาดอมเปรี้ยว สุกมาหน่อยก็ฝาดหายแต่ยังติดเปรี้ยว สุกดำก็หวานอมเปรี้ยว ตามแต่พันธุกรรมลิขิต

บ้างก็สุกก่อน สุกหลัง สุกตาม แต่ก็สุกเหมือนๆ กัน ตามกาลและเวลา ไม่เห็นว่าผลไหนจะทะเลาะแย่งชิงอำนาจจากผลไหนเลย เพราะหากใครไม่มาเก็บ หรือนกจิกไปอึทิ้งที่อื่น ก็ร่วงโรยลงดินให้จุลินทรีย์ย่อยเช่นกัน...

อยู่ในอุ้งมือก็ไปตามเส้นทางว่ามือนี้จะเอาเธอไปไหน...เอาเธอแต่ละที่คุณค่าเธอก็เปลี่ยนไปตามกาลและสถานที่....

ปั่นมาเจอแปลงโคราบี้ เป็นหัวมีใบติดกับหัว ตรงไปตรงมา ใบแปลงแสงน้ำอาหารให้เป็นน้ำตาลเอาไปเก็บในหัว เห็นกันจะๆ หัวโคราบี้จะเอามาต้มแบบฟักเขียวก็ได้ ทำส้มตำแทนมะละกอก็ได้ แกงก็ได้ กินเปล่าๆ ก็ได้ ส่วนใบนั้นเอามาผัดแทนผักคะน้า แกงส้ม ก็อร่อยไม่เบาครัีบ ที่ตลาดขายเป็นหัวๆ แถมใบ ใครจะเอาใบก็ซื้อหัวมาด้วยครับ...

แปลงถั่ว เมืองไทยเราใช้ไม้ไผ่ต้นเล็กๆ ปักให้ต้นถั่วเลื้อยขึ้นไปสู่สวรรค์ แต่ที่นี่ใช้เชือกแทน ผูกเชือกระหว่างดินกับสวรรค์เข้าด้วยกัน ถั่วเมล็ดนั้นงอกมาก็ไต่ได้เอง ไม่มีตาแต่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน .... คนเรามีตานะ...แต่บางทีไม่รู้ว่าจะเดินอย่างไร....(เหมือนด่าตัวเองเลยว่างั้นครับ)

มาเจอเชอรี่อีกต้น รสหวานกว่าต้นเก่าเพราะสุกไปก่อน อาจจะคนละพันธุ์แต่ก็เรียกว่าเชอรี่นั่นล่ะ เหมือนคนไทยเรานั่นล่ะ จะอยู่ภาคไหนก็เรียกว่าคนไทย ไม่เห็นต้องแก่งแย่งชิงดีแย่งสมบััติกันเลย....

นี่ละหนาธรรมชาติ พระแม่ธรณี ปลูกอะไรก็ได้สิ่งนั้น เลี้ยงดูเท่าที่จะเลี้ยงดูได้อย่างดี ปลูกให้หากิน ให้เทวดาช่วยเลี้ยงดู มีหนอนชอนไชบ้างก็แบ่งๆ กัน จะไปผูกใจเจ็บซื้อยาสาัรเคมีมาฆ่าตัวเราและฆ่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันทำไม...แมลงเค้าก็มีวงชีพของเค้า ฆ่าได้ตายแล้วสะใจ คิดได้แค่นั้นเหรอ...หรือจะหวังแต่ราคาดีอย่างเดียว....

ทุกรวงที่ชูช่อ ไม่ได้จะประท้วงใคร ทำตามหน้าที่ เมื่อรวงหนักก็เอนรวงโน้มสู่ดิน อ่อนน้อมต่อคนเก็บเกี่ยว ต่อใบเคียวหรือเครื่องจักร... เธอซื่อสัตย์ต่อผู้ให้ชีวิตเธอนะ ไม่อยากจะสูงเสียดฟ้า เพราะเธอรู้ว่าเธอสูงได้แค่นั้น ประมาณตน...

ฉันให้บทเรียนกับตัวฉันเองในการเจริญเติบโต ส่วนตัวเธอหากเห็นคุณค่าในตัวฉัน ก็เอามันไปปรับใช้เถิดหากจะดีกับตัวเธอ คนรอบข้าง และสังคม .... เราเกิดมาก็แค่นั้น...ก่อนพวกเราจะถูกม้วนให้เป็นปุ๋ยกับรุ่นลูกรุ่นหลานของเราต่อไป...นะจ๊ะต๋อย

 

สิ่งดีๆ อยู่ใกล้ตัว อยู่ที่มอง...

มองด้วยธรรมก็เห็นธรรม มองด้วยกรรมก็เห็นกรรม มองด้วยคุณธรรมก็เห็นคุณธรรม

กราบสวัสดีครับ

เม้ง