ทานใดจะเลิศล้ำและประเสริฐเท่ากับการให้แก้วตาดวงใจเป็นทาน
เมื่อแก้วตาดวงใจของพ่อแม่นั้นคือ “ลูก” การที่พ่อและแม่มอบลูกให้เป็นทานนั้นประเสริฐยิ่ง...

หนึ่งปีกว่าที่โยมพ่อและโยมแม่ได้บริจาคทานครั้งใหญ่ คือ มอบตัวอาตมาเองให้เป็นทานในพระพุทธศาสนาอย่างเต็มใจ โยมพ่อโยมแม่ไซร้ชื่อได้ว่าสร้าง “ปรมัตถ์บามี” อย่างแท้จริง

ทานใดที่ทำได้ยากท่านเรียกว่า “ทานปรมัตถ์”
ครอบครัวที่มีลูกชายเพียงหนึ่งคน และลูกชายคนนั้นอยู่ในวัยพร้อมที่จะทำงาน ผสมกับเหตุปัจจัยที่บ้านกำลังทุกข์อย่างแสนสาหัสด้วยหนี้สินและโรคภัยที่รุมรัด พ่อและแม่ยังเต็มใจมอบ “ลูกชาย” ให้เป็นทานในพระพุทธศาสนา

สมบัติอื่นหมื่นแสนไม่มีค่าแม้นเท่าแก้วตาและดวงใจ
สมบัติอื่นอันอยู่แสนไกล ไม่เทียบได้เท่า “บุตร” สุดชีวา

ในวันนี้ที่พ่อและแม่ลำบากอย่างแสนสาหัส ด้วยโรคและหนี้สินที่รุมรัด แต่พ่อและแม่ไม่เคยเร่งรัดที่จะให้เราออกไปช่วยงาน “อยู่สบาย อยู่ดี อยู่ไปเรื่อย ๆ นะลูก” (แต่พ่อแม่นั้นลำบากอยู่ ไม่เป็นไร สู้ไหว)

จิตใจของฉันนั้นสั่นคลอนทุกครั้งเมื่อคิดถึงสภาพความทุกข์ความลำบากที่พ่อและแม่ได้รับ
แต่ชาตินี้ครอบครัวเรามีกรรมหนัก ณ วันนี้ลูกรักขอจักใช้กรรมนั้นให้พ่อแม่

ถึงแม้ชาตินี้ครอบครัวเราจะต้องเกิดมาลำบาก แต่ครั้นเมื่อเราต้องพลัดพรากลาละสังขารจากกันไป
ลูกนั้นขอมอบสวรรค์สมบัติให้กับพ่อและแม่ด้วยดวงจิตนั้น ชาตินี้ไซร้พ่อและแม่จะไม่ลงสู่ “อบาย”

วันนี้...ขอทำดี เพื่อพ่อแม่
ส่งบุญ กุศลแด่ พ่อแม่ฉัน
ให้พ่อแม่ หมดทุกข์ หมดกรรมพลัน
เพื่อสองท่าน พานพบสุข ทุกเพลา

วันนี้...แม้กายพ่อ แม่นั้น จะลำบาก
แต่มิพราก ด้วยใจบุญ คุ้มถึงนั่น
ขอกุศล ผลบุญ จงคุ้มกัน
พ่อแม่ฉัน สิ้นจากทุกข์ และโรคภัย

ปรมัตถ์บารมีนี้ เป็นบุญหนัก
ขอบุญชัก มนุษย์สมบัติ ให้ถึงท่าน
พร้อมเบื้องหน้า ละสังขาร สวรรค์พลัน
ขอพ่อฉัน แม่ฉัน หมดทุกข์ มีสุขเอย...