เมื่อ 22 ปีก่อน ไม่ได้รู้สึกหรอกนะว่างานสำคัญกับชีวิตมากขนาดไหน เรียนจบมารู้สึกว่าตัวเองมีอาชีพแล้วนะ หาเงินได้เองแล้ว ก็แค่พยายามทำงานให้สาสมกับเงินเดือนอันน้อยนิด ไม่เอาเปรียบนายจ้าง(ราชการ) ทำงานให้เสร็จไปวันๆอย่างเต็มความสามารถ สนุกและมีความสุข ไม่คิดอะไรมากมาย หลายปีต่อมาไม่รู้ทำไม คงด้วยวัยที่มากขึ้น งานที่ทำไปทำไมสนุกน้อยลง มีความสุขน้อยลง แต่ดีที่ได้เงินเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆก็เลยยังทำต่อไปได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่อยากคิดว่าตัวเองทำงานเพื่อเงินนะ ด้วยเหตุผลก็คือ ถ้าคนเราทำงานเพื่อเงินเพียงอย่างเดียว หมดเวลางานก็คงเลิกทำงานกันแล้ว แต่นี่ทำไมเจ้างานทั้งหลายยังตามไปถึงที่บ้าน หลายครั้งค่ำมืด ดึกดื่น ไม่เสร็จก็นอนไม่ค่อยจะหลับ เมื่อก่อนยุ่งเป็นช่วงๆนะ แต่ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าทำไมมันยุ่งทุกวัน จากทำงานคงกลายเป็นงานทำเราเข้าแล้ว หันไปดูหลายๆคน เค้าก็เป็นกันนะ ก็เลยสบายใจที่จะทำงานบ้าง โดนงานทำบ้าง ก็มีนะที่เค้าไม่โดนงานทำ นับถือมากๆเลยที่ปล่อยวางได้ หวังว่าซักวันจะเหมือนเค้า ที่เค้าเรียกกันว่า
" อยู่เป็น " ตอนนี้ก็ทำงานของวันนี้เพื่อวันหน้าไปนะ เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่เป็นเหมือนๆกันนะคะ
