บันทึกแห่งความรัก
คงมีความหลังมากมายสำหรับคนที่เคยมีประสบการณ์แห่งความรัก เป็นความประทับใจที่ยากจะลืม เป็นวันเวลาที่มีความหมาย
วันที่รอ (เธอ) เป็นการรอที่มีความสุข เกิดขึ้นในวันธรรมดาของใคร ๆ เป็นวันที่ คนกำลังกลับบ้าน ขึ้นเรือข้ามฝากไปมา เป็นตอนเย็นที่มีแต่รอยยิ้ม นั่งรอและคิดไปว่าเรามาทำไรอยู่ตรงนี้นะ ไกลบ้าน ไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติพี่น้อง ใช้ชีวิตอยู่เพื่ออะไร ต้องรอจนมืดค่ำกว่าจะได้กินข้าว นอนห้องเล็กและแคบ ช่วงเวลานั้น เป็นศาลาริมน้ำที่เศร้าที่สุดในชีวิต และเติมด้วยเสียงวูดรถไฟที่เดินทางผ่าน ชวนให้คิดถึงบ้าน อยากชวนเธอคนนั้นไปหาที่ดี ๆ และทำงานให้น้อยลง อยู่ด้วยกันให้มากขึ้น ...... แต่เมื่อเดินไปรอหน้าห้องทำงาน จนคนไข้คนสุดท้ายยิ้มออกมาจากห้องตรวจนั้น เป็นอะไรที่ประทับใจ เธอทำให้คนแก่ ได้ยิ้มและมีความสุขกับสุขภาพที่ดี เสมอ เป็นภาพที่ผมเจอแทบทุกวัน ....... อยากบอกว่า ทุกวันที่ได้รอ ได้สอนผมจนทุกวันนี้ว่า การอยู่เพื่อทำให้คนอื่น ๆ มีความสุขนั้น มีความหมายแค่ไหน ความดีทำให้คนเราอยู่ได้ และมีความสุข
จนวันที่ชีวิตผมไม่มีห้องเล็กและแคบ ไม่มีศาลาริมน้ำและเสียงวูดรถไฟ และเธอคนนั้นที่ต้องรอ ....... วันนี้เป็นวันที่มีทุกอย่างที่อยากมี ชีวิตที่ใคร ๆ ว่าดีกว่า สบายกว่า แต่เมื่อวันที่เหนื่อยอ่อนทำไมในใจผมยังนั่งรออยู่ที่เดิม รออยู่ที่ศาลาท่าน้ำเหมือนเดิม รออยู่ ณ เวลานั้นมานานหลายปี ต่างตรงที่ ไม่มีรอยยิ้มที่เคยเจอ แค่รอว่าสักวันจะมีโอกาสได้ถามว่าเธอยังสบายดีมั้ย ยังเป็นคนดีเหมือนเดิมมั้ย ......
........ อยากขอบคุณเธอคนนั้นที่ทำให้ ผมได้ทำสิ่งดี ๆ ทำให้คนอีกมากมาย สอนให้รู้ว่า สิ่งที่เราจะจดจำได้ดีหลังจากไม่มีกันและกันนั้น คือคุณความดี
หวังว่าสักวันคงมีโอกาสได้ทักทายกันบ้าง
Meemo
เร็วดีจัง ขอบคุณคราบ