เมื่อวานเป็นอีกแห่งการเฝ้ารอจริงๆ ครับ ผมรอหลายคนแต่พลาดทุกคนเลย ไม่เป็นไรครับ โอกาสหน้ายังมีอีก เริ่มจากกิจกรรมตอนเช้ารอท่านคณบดีมาร่วมงาน ก็ได้รับข่าวว่าท่านติดภาระกิจด่วนมาร่วมงานไม่ได้ ก็พลาดไปอีกงาน การประชุมคณาจารย์ของคณะก็ต้องเริ่มขึ้นครับ ช้าไปครึ่งชั่วโมงสำหรับการรออาจารย์ แปลกใจมากที่อาจารย์มาร่วมประชุมครั้งนี้น้อยมาก มาไม่ถึงครึ่ง เกิดอะไรขึ้นกับคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ก็ไม่รู้ครับ

งานนี้ที่น่าชื่นชมคือ ท่านรองอธิการบดีฝ่ายแผนและพัฒนามาร่วมงานโดยมารอตั้งแต่เก้าโมงเหมือนกันครับ เมื่องานเริ่มผมเลยขอเชิญท่านเป็นประธานเปิดแทน ผมแจ้งท่านว่าเป็นการเอาคืนของเมื่อวานที่ท่านใช้ให้ผมเป็นประธานที่ประชุมแทนท่าน วันนี้ผมเลยขอเชิญท่านเป็นประธานเปิดการประชุมกับอาจารย์แทนคณบดี ฮิฮิ

จากนั้นผมก็เป็นคนเดินการประชุม สิ่งที่ผมนำเสนอไปและมีการแลกเปลี่ยนกันคือ เรื่องของคุณภาพการจัดการเรียน การวิจัย และการสร้างความเข้มแข็งของคณะครับ มีหลายประเด็นที่มีการแลกเปลี่ยนความเห็นกัน ซึ่งผมเห็นภาพอย่างหนึ่งที่สะท้อนมาจากที่ประชุมคือ เราไม่ใช่ที่สุดท้ายที่นักศึกษาเลือกเข้ามาเรียน ปัจจุบันเราอาจอยู่ในระดับต้นๆ ที่คนเลือกมาเรียน แต่นั้นยังไม่ใช่ความสำเร็จครับ เส้นทางของเราอีกยาวไกล

ผมเสนอแนวคิดการสอนแบบ research base instruction และ elearning เพื่อการสร้างเสริมประสิทธิภาพการสอนและขอเป็นนโยบายที่อาจารย์ควรนำไปศึกษาและประยุกต์ใช้ในแต่ละวิชา

กิจกรรมตอนบ่ายเป็นกิจกรรมเร่งรีบครับ เริ่มจากสอบสัมภาษณ์อาจารย์ภาษาไทย จากการสอบสัมภาษณ์ครั้งนี้ทำให้ผมได้ข้อสรุปหลายเรื่องครับ เช่น ข้อที่หนึ่งคือ เราคงต้องรออาจารย์ภาษาไทยคนใหม่ไปอีกระยะเวลาหนึ่ง ที่ดีหน่อยก็คือ อ.เสียงเล็กๆ (นามแผง) เห็นด้วยกับการตัดสินใจครั้งนี้ ข้อที่สองคือ ผมสงสัยการสอนในสาขาวิชาภาษาไทยของสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่งมากถึงมากที่สุด ว่า เค้าสอนอย่างไรในระดับปริญญาตรี ทำไมบัณฑิตจากที่นั้นตอบคำถามวิชาภาษาไทยของผมไม่ถูกเลยสักคน (ออ. ผมสอบสัมภาษณ์บัณฑิตภาษาไทยจากสถาบันแห่งนี้มาประมาณสี่คนแล้วครับ และผมก็ไม่ได้จบเอกภาษาไทยนะครับ) และที่สำคัญคือ หาจุดเด่นจากตัวเองไม่ได้ว่า มีความรู้ลึกที่สามารถนำมาเป็นภาพนำเสนอต่อคนอื่นในด้านไหนของคำว่า นักวิชาการภาษาไทย เช่น ถนัดวรรณคดีหรือเปล่า ภาษาศาสตร์ใช่มัย การสื่อสารกระมัง ซึ่งผมว่าคนจบปริญญาตรีน่าจะตอบตัวเองได้นะครับว่า ในสาขาวิชาที่ตนเองเรียนสี่ปี ในแขนงนั้นน่ะตัวเองถนัดเรื่องอะไร นึกถึงเรื่องการสอบสัมภาษณ์อาจารย์ภาษาไทยแล้วผมโกรธสถาบันการศึกษาแห่งนั้นมากๆ เลยครับ สงสัยว่า เขาเอาเด็กไปเรียนอะไร

เสร็จจากการสอบสัมภาษณ์ก็ไปต่อด้วยการประชุมคณะกรรมการบริหารคณะ ซึ่งก็เก้อเป็นรอบที่สองครับ เนื่องจากท่านคณบดีที่แจ้งไว้ตอนเช้าว่าจะมาให้ทันก็ไม่ได้มาจนได้ (ไม่เป็นไรครับให้อภัยเสมอ ฮิฮิ) ผมเลยต้องนั่งหัวโต๊ะดำเนินการประชุม ซึ่งผมก็เป็นประธานตามแบบผมแหละครับ ไม่เน้นวาระ เน้นให้ประเด็นสดๆ เกิดขึ้นในที่ประชุม แล้วคุยกัน แต่สุดท้ายก็ครบวาระครับ (เหงื่อแตก) ถามว่าทำไมดำเนินการประชุมแบบนี้ คำตอบคือ แล้วทำไมต้องทำแบบเดิมล่ะ (ตอบแบบหาเรื่อง) ผมว่าการกำหนดวาระการประชุมที่ผ่านมายังไม่สามารถทำให้เกิดประเด็นการพัฒนาและการแก้ไขปัญหาของคณะได้ตรงจุดนัก จึงทำให้การประชุมทุกครั้งต้องเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องนานมาก การคุยอย่างอิสระในประเด็นที่สะท้อนจากที่ประชุม ทำให้เห็นปัญหาที่เป็นปัจจุบันและเป็นความรู้สึกร่วมของสมาชิกในที่ประชุม เมื่อมีการหยิบยกมาคุยในจังหวะที่เหมาะสมทำให้เกิดทางออกที่สร้างสรรค์ และเมื่อผมวกกลับไปที่วาระ มันก็จะทำให้เกิดมติในวาระการประชุมได้เร็วขึ้น

เสร็จการประชุมรอบนี้ทำให้รองคณบดีอีกสองท่านเกิดอาการเครียดครับ (ฮิฮิ) เพราะทุกคนเห็นงานใหม่ที่จะต้องรีบทำ และเป็นผลให้ต้องยกเลิกงานเรลลี่ไปสตูลโดยอัตโนมัติ (ผมไม่ได้เจตนาให้เป็นอย่างนั้นนะครับ)

ส่วนผมเองกลับบ้านเมื่อคืนก็ไม่งานไม่ไหวครับ หลับตั้งแต่สองทุ่ม มันเหนื่อยจริงๆ ครับ (ไม่รู้เหนื่อยอะไร ไม่ได้ออกแรงขุดดินสักหน่อย)