จุ่งรักษาไว้

 

 


                คำเมือง                                                       ภาษากลาง

       คนเฒ่าบ้านเฮา...หัวใจ๋หมองคล้ำ            ผู้เฒ่าบ้านเรา...หัวใจหมองคล้ำ

ระกำโศกเสี้ยง...ลานนา                             ระกำทั่วถิ่น...ล้านนา

       ป๋าเวณีนั้น...ร้อยหลากเมินมา                 ประเพณีนั้น...กล่าวขานนานมา

ลืมร้างสร่างซา...ละเฒ่าอยู่สู้                     ลืมเลือนสร่างซา...ผู้เฒ่าต่อสู้

       หล่ะอ่อนเดี่ยวนี้...บ่มีไผกู้                        หนุ่มสาวเดี๋ยวนี้...ไม่มีกอบกู้

 เขือกกั๋นลาละ...สั้วะเฮือน                          ทิ้งถิ่นลาลับ...ห่างเรือน

       ป้อแม่ตั๊ก...ลุงป้ามาเตือน                          พ่อแม่สอน...ลุงป้าพร่ำเตือน

กั๋วสูลืมเลือน...วิถีจาวบ้าน                           กลัวลูกหลานเลือน...วิถีชาวบ้าน

      สากลเฮียน...เสริมแต่งกิ่งก้าน                   ตำราสากล...กว้างไกลข่าวสาร

ฮับเข้าเฮือนจาน...เฮียนฮู้                             สร้างเสริมคู่การ...เรียนรู้

      บ่ดีลืมตั๋ว...ลืมกำพร่ำอู้                              จงอย่าลืมตัว...อย่ามัวอุดอู้

ปิ๊กมาต่อสู้...ชูชม                                        กลับมาต่อสู้...ชูชม

       ฮีตฮอยงามล้ำ...นำไปสุขสม                      ประเพณีงามล้ำ...นำไปสุขสม

ล้างมลทินโสมม..ห่างเจ้า                               ล้างมลทินโสมม...จากเจ้า

      จุ่งฮักษา...และปาหมู่เข้า                             จงรักษาไว้...ชักชวนกันเข้า

สืบทอด.......เจตนา....                                    กลับมาสืบทอด...เจตนา

 

ขอขอบพระคุณ   ข้อมูล  ค่าว ๔ บท จากพี่ paleeyon

(เสี้ยง=หมด)(หล่ะอ่อน=เด็ก) (เขือก=พฤติกรรมการเลียนแบบ) ( สั้วะ=ปล่อย) (ตั๊ก=ทัก) (ปิ๊ก=กลับ)

(ฮีตฮอย=ประเพณี) (ปา=ชวน)