ครั้งแรกที่ผมเขียนบันทึกนั้นมีความกังวลว่าจะไม่มีใครอ่านและจะไม่มีใครคอมเม้นท์ หรือคอมเม้นท์ไม่เยอะ แต่ช่วงหลังผมไม่กังวลสักเท่าไร ผมเขียนไปเรื่อยไม่สนว่าจะมีใครมาอ่านหรือมาคอมเม้นท์หรือไม่ ผมนึกอะไรได้ก็เขียนตามแบบฉบับของครูข้างถนนที่ไม่ใช่นักวิชาการจะนำวิชาการมาให้ศึกษา บันทึกผมอาจจะมีสาระบ้างหรือไม่มีสาระบ้าง ตามแต่นึกและคิดได้ บางวันเขียนไม่ได้สักบันทึก บางวันได้ 1 บันทึก หรือ 2-3 บันทึกเป็นก็มี แล้วแต่โอกาสและมีเรื่องที่อยากจะเขียน ขอบคุณท่านบล็อกเกอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และมาคอมเม้นท์บันทึกของผม แม้บางครั้งชื่ออาจจะสวยหรู แต่ไม่มีแก่นสารเอาเสียเลยก็ตาม

         บันทึกนี้จะเขียนต่อจากบันทึก ความหลังเมื่อครั้งยังวัยเยาว์ ที่ผ่านมา โดยนำเรื่องความเชื่อของพี่น้องปากาญอ ทั้งนี้และทั้งนั้นปากาญอ เหมือนกัน อาจจะมีความเชื่อต่างๆกัน แต่ถ้าเรารู้ไว้ก็ดี บันทึกนี้จะเขียนถึงความเชื่อเรื่องบันไดบ้าน สักษณะบ้านของปากาญอปัจจุบันนี้ถึงแม้เทคโนโลยี ความทันสมัยเข้ามาแทนที่ เกิดกาเปลี่ยนแปลงบ้างแล้ว แต่ ลักษณะ บ้านเตี้ยๆ มุงด้วยหญ้าคา หรือใบตองตึง  กั้นฝาบ้านด้วยไม้ไผ่ ปูพื้นด้วยไม้ไผ่(ฟาก)  บันได ทำจากไม้ไผ่ทั้งลำ ส่วนซี่บันใดทำด้วยไม่ไผ่ที่ผ่าทำเป็นขั้นๆ ก็ยังมี ถ้าท่านใดเคยไป หรือคิดจะไป ก็ควรรู้ไว้ว่า เมื่อคิดจะขึ้นไปเยี่ยมบนบ้าน และเมื่อก้าวขาขึ้นบันไดบ้านควรระวังอย่าให้บันไดเขาหัก(โดยเฉพาะคนที่มีหุ่นจ้ำม่ำ) เพราะเขามีความเชื่อว่า ถ้าผู้ใดขึ้นบ้านของเขาแล้วเกิดไปเหยีบบันไดขั้นไหนก็ตามหัก เขาถือว่าคนนั้นนำเสนียดจัญไรขึ้นมาบนบ้านเขา บางรายที่มีความเชื่อมากๆ ถึงกับต้องเสียผีให้กับเจ้าของบ้าน คือ เสียหมู 1 ตัว เพื่อทำการแก้เกล็ด ขจัดเสนียดจัญไรที่ท่านนำเข้ามานั้น   แต่ตรงกันข้ามถ้าท่านใด ขึ้นบ้านเขาแล้ว ลงจากบ้าน เหยียบบันไดขั้นใดขั้นหนึ่งหัก เขาจะถือว่า เขาโชคดี ที่ท่านนำเสนียดจัญไร ออกจากบ้านเขาไป (แต่เขาจะไม่เสียผีให้กับท่านนะ บอกไว้ก่อน อย่าพึ่งดีใจ) จะให้ดีก็อย่าทำให้หักทั้งขาขึ้นและขาลงจะเป็นการดีมาก

   ความเชื่อที่ผมกล่าวถึงนี้ขอย้ำอีกครั้งว่าปากาญอเหมือนกันแต่ความเชื่ออาจจะต่างกัน ไม่เชื่อแต่อย่าลบหลู่  ดังนั้นรู้ไว้ก็ดีถ้าหากท่านไดคิดจะไปหรือไปหมู่บ้านของพี่น้องปากาญอ