วันที่ 8 พ.ค. 2551 เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอผู้ใหญ่ใจดี ซึ่งเป็นตัวแทนจากทีมงานเชฟรอน ที่เดินทางมาติดต่อประสานงาน คือคุณนิรันดร์ ได้เดินทางขึ้นจากที่ทำงานที่อ่าวไทย มาถึงที่โรงเรียน ดิฉันนัดพบกับท่านที่โรงเรียนบ้ายปูแป้ เพราะเป็นจุดสุดท้ายที่จะเดินทางเข้าสู่โรงเรียนญาณวิศิษฎ์ และวันนี้ก็มีข่าวร้าย ว่าจุดเครื่องแปลงไฟฟ้าจากพลังงานน้ำ เป็นพลังงานไฟฟ้าสำหรับใช้ในหมู่บ้าน รวมทั้งโรงเรียนด้วย ได้ถูกต้นไม้ล้มทับ พังเสียหายหมดเลย ณ น้ำตก ยิ่งสร้างความกังวลใจให้กับตัวดิฉันมากขึ้นอีก ความกังวลที่กลัวว่านักเรียนจะไม่ที่นอน บวกกับพลังงานไฟฟ้าที่จะก่อสร้างก็ไม่มี ต้องติดต่อกับทางเชฟรอนเพื่อเตรียมเครื่องปั่นไฟฟ้าเพิ่มอีก ขอเล่าปัญหาที่กำลังเจอตอนนี้คือ
1.นักเรียนไม่มีที่นอน เพราะที่นอนเก่าได้รื้อออกแล้วเพราะต้องการไม้สำหรับเป็นวัสุด อุปกรณ์เสริมโครงสร้าง
2.ผู้รับเหมาขนอุปกรณ์ ก่อสร้างไม่มี
3.ฝนกำลังตกมากขึ้นเพราะเข้าฤดูฝนแล้ว
4.ต้องหาช่างที่อยู่ในหมู่บ้านเพิ่ม
5.ไม่มีกระแสไฟฟ้า ต้องหาเครื่องปั่นไฟ
แต่ทั้งพี่น้อย (ประเสิรฐ เอนกลาง) คุณครูที่โรงเรียนที่คอยให้คำแนะนำ ปรึกษา และคุณนิรันดร์บอกว่าปัญหาแก้ไขได้เพราะเราเดินหน้าแล้ว ต้องเดินต่อไปเพื่อนักเรียนจะได้มีที่นอน ถึงอย่างไรก็ต้องช่วยเหลือกันให้ถึงที่สุด ..สู้ต่อไป สรุปแล้วดิฉันเองก็สบายใจ ความกังวลก็เริ่มคลี่คลายลง