ช่วงนี้ผมได้ทานข้าวกลางวันพร้อม ๆ กับผู้บริหารงานวิจัยบ้าง นักวิจัยบ้าง เกือบจะทุกวัน บางวันกับท่านอธิการบดี (ในที่ประชุมรองอธิการบดี)

         เที่ยงวันนี้ก็มีนัดพูดคุยกับทีม NUKM ที่จะไปดูงาน Toyota กับ UKM

         ตัวผมเองโชคไม่ค่อยดีที่ Program การดูงานที่ Toyota มาชนกันกับ Prelude Naresuan Research Conference ที่กำหนดกันไว้นานแล้ว ได้เรียนเชิญท่านอาจารย์พีรเดช (ทองอำไพ) จาก สกว. ให้มาเป็นพี่เลี้ยงไว้เรียบร้อยแล้ว นักวิจัยก็รับรู้กันล่วงหน้านานแล้ว หลายคนรวมทั้งผมและท่านอาจารย์เสมอ (ถาน้อย) จึงจำเป็นต้องพลาดโอกาสดีที่หาได้ยากนี้ ยิ่งคิดยิ่งน่าเสียดาย

         ปีเศษที่แล้วผมได้ซื้อรถ Toyota มาใช้คันหนึ่ง จึงมีประสบการณ์ตรงกับการบริการและคุณภาพของสินค้า ทำให้อยากรู้ว่า Toyota ทำอย่างไร จึงได้ผลเป็นเช่นนี้

         4 – 5 ปีที่แล้ว NUQA Staff คงพอจำได้ที่ผมมักจะนำหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ดร.เดมมิ่ง อเมริกันชนผู้ปูรากฐานเรื่องคุณภาพให้ญี่ปุ่น มาให้ดูและพูดเล่าสู่กันฟังอยู่เสมอถึงเนื้อหาภายในเล่ม

         เนื้อหาที่ผมมักยกขึ้นมาพูดเสมอคือ Deming cycle (PDCA cycle), Deming prize และกรณีศึกษาจาก Toyota

         ผมจะลองขออนุญาตคัดลอกในหน้า 4 ของหนังสือดังกล่าวมาให้อ่านกันสัก 2 ย่อหน้า เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของการจะไปดูงานที่ Toyota กัน เป็นดังนี้ครับ

         “สถานที่ที่ดีจะเริ่มพูดถึงก็คือสำนักงานใหญ่ของโตโยต้าในโตเกียว สิ่งแรกที่จะสังเกตเห็นในโถงต้อนรับนั้นเป็นภาพของคน 3 คน ภาพหนึ่งคือผู้ก่อตั้งของโตโยต้า อีกภาพเป็นภาพขนาดใหญ่เท่ากันเป็นภาพของประธานบริษัทคนปัจจุบันของโตโยต้า และภาพที่สามเป็นภาพที่ใหญ่กว่าภาพอื่นก็คือ ดับบลิว เอ็ดเวิอร์ดส์ เดมมิ่ง

         เกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นหรือป่าว? โตโยต้าเสียสติไปแล้วหรือ? พวกเขายอมศิโรราบต่อคู่แข่งขันแล้วหรือ? เปล่าเลย ภาพนั้นแสดงถึงความเคารพต่อบุคคลซึ่งนำความรู้มาให้ตั้งแต่เริ่มต้น ดับบลิว เอ็ดเวิอร์ดส์ เดมมิ่ง เป็นผู้สอนเรื่องคุณภาพให้แก่ญี่ปุ่น”

         คงพอเข้าใจนะครับว่าทำไมผมรู้สึกเสียดายที่พลาดโอกาสการไปดูงานที่ Toyota กับพวกเรามาก

         วิบูลย์  วัฒนาธร