คนสร้างความรู้ ที่กิ่ง อ. แคนดง จ.บุรีรัมย์ (ตอน 2)

Thawat
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ความรู้ของน้าสำเริงอีกชิ้นหนึ่ง ที่น่าทึ่ง คือ ที่อัดก้อนฟาง

น้าสำเริงเล่าว่า เวลาที่เดินไปที่นา ก็มักจะพบฟางข้าวหลังการนวดเสร็จแล้วที่เจ้าของไม่ได้ประโยชน์อะไรทิ้งไว้ในทุ่งนา ซึ่งเวลาที่น้าสำเริงไปทุ่งนาก็มักเอารถเข็นไปด้วย เพื่อเก็บฟางเอากลับมาด้วย ซึ่งหากอัดเป็นก้อนได้ก็สามารถขนย้ายได้มากขึ้นและสะดวกมากขึ้น จึงเป็นที่มาของความคิดสร้างที่อัดฟาง

ที่อัดฟางของน้าสำเริง หากคนที่ผ่านไปผ่านมาก็คงจะไม่รู้ว่ามันใช้สำหรับอักฟาง หน้าตาออกจะคล้ายกรงดักสัตว์อะไรประมาณนั้น ทำขึ้นมาแบบง่ายๆ คือ ตัดไม้ยาวประมาณ 1 เมตรเศษเห็นจะได้ (สูงประมาณระดับสะเอว) นำเอามาตีตะปูเป็นแผงหน้ากว้างตามขนาก้อนฟ้างที่เราอยากจะให้เป็น ซึ่งก็จะได้เป็น 4 แผง จากนั้นนำยางรถจักยาน (ยางนอก) มาตัดยาวประมาณเกือบ 1 ไม้บรรทัด ตอกตะปูยึดติดกับแผงไม้ เมื่อนำมาวางประกบกันเป็นรูปสี่เหลี่ยม (ดูภาพประกอบ) ก็จะมีหน้าตาอย่างที่เห็น

ตอนใช้งานก็วางเชือกที่จะมัดก้อนฟางลงไปก่อน จากนั้นเอาฟางใส่ลงไปจนเต็มแล้วคนลงไปย่ำให้แน่น จนได้ขนาดพอดีกับความสูงของไม้แผงที่ทำขึ้น แล้วค่อยเอาเชือกที่จัดวางไว้ในตอนแรกนั้นมัดให้แน่น เมื่อแกะเชือกแผงไม้ออก ก็จะได้ก้อนฟางดังนี้ครับ

ส่วนแผงไม้นั้น สามารถพับเก็บได้ เคลื่อนย้ายสะดวก น้าสำเริงเล่าเสริมต่อว่า อันที่เห็นนี้นะครับเพิ่งทำขึ้นใหม่ เพราะอันเก่าที่ใช้งานอยู่ประจำนั้น มีคนสนใจเพิ่งขโมยเอาไปเสียแล้ว เห็นมั๊ยครับ ถ้าไม่น่าสนใจคงไม่ถูกขโมยแน่ๆเลย

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Learn Together



ความเห็น (2)

   อย่างนี้ละครับที่เขาว่า  พอเพียงตัวจริง  มีทั้งความพอ และเพียง สำหรับตัวเอง  ขอไห้กำลังใจ  พ่อสำเริง เดินหน้า คว้าความไฝ่ฝัน ของตัวเองให้ได้ครับ
เด็กแคนดง
IP: xxx.26.226.104
เขียนเมื่อ 

เกษตรกรต้นแบบตังจริง ของแคนดงเลยนะคะ