อีกครั้งที่ข้าพเจ้าได้รับ “โอกาส” เพื่อที่จะสร้างสรรค์โอกาสอันดีให้คนอื่นๆ ขอบคุณคนรอบข้างที่เอื้ออำนวยให้ได้ใช้ชีวิตตามที่คิดฝัน

กิตติกรรมประกาศ

-หลากหลายผู้คน...บนเส้นทาง-

         

          กลางปี 2549 ข้าพเจ้าเริ่มแปลกใจเมื่อส่งกระจกแล้วเห็นรูปร่างของตัวเอง เอียงไปด้านซ้าย เมื่อพยายามฝืนให้ตัวตรงก็รู้สึกปวดเกร็ง ข้าพเจ้าได้แต่เก็บความสงสัยไว้ จากนั้นอาการอื่นๆเริ่มตามมาคือ เริ่มปวดขา เกร็ง เดินสักพักก็เริ่มมีอาการ แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่สามารถเชื่อมโยงอาการต่างๆเข้าด้วยกันได้ จนเมื่ออาการปวดขาเริ่มหนักขึ้น

          ข้าพเจ้าตัดสินใจไปรักษาอาการดังกล่าวด้วยบริการของหมอนวดแผนไทย เนื่องจากด้วยความที่ไม่คุ้นชินกับการเดินเข้าโรงพยาบาลนัก ตั้งแต่จำความได้ ข้าพเจ้ามีโอกาสใช้บริการโรงพยาบาลนับครั้งได้ ครั้งหนึ่งเมื่อครั้งเรียนประถมโดยต้องไปนอนโรงพยาบาลเพราะเป็นไข้เลือดออก อีกครั้งตอนเรียนชั้นมัธยมต้นไปด้วยอาการไข้ทับระดู(ป่วยเป็นไข้พร้อมกับเป็นประจำเดือน) นับแต่นั้นก็มีโอกาสไปโรงพยาบาลอีกราวสองครั้งเพื่อไปขูดหินปูน อุดฟัน และถอนฟัน

          แต่เมื่อนวดแล้วกลับมาบ้าน อาการที่เป็นกลับทำให้ข้าพเจ้าเริ่มกังวล เมื่อเดินข้าพเจ้ารู้สึกปวดแปลบที่ฝ่าเท้าขึ้นมาถึงบั้นเอว เดินได้เพียงสามก้าวต้องหหยุดพักแล้วค่อยๆเดิน ข้าพเจ้าตัดสินใจไปโรงพยาบาลโดยใช้บริการคลีนิคพิเศษในช่วงเย็นของโรงพยาบาลรัฐใกล้บ้าน เนื่องจากเห็นภาพของคนที่มานั่งรอแล้วอ่อนใจ ได้แต่คิดว่าทำไมคนเจ็บป่วยถึงมีมากมายขนาดนี้ และเจ้าหน้าที่ก็ชี้แจงว่าถ้ามาในช่วงเวลาปกติในตอนกลางวันก็จะยังไม่ได้พบแพทย์เฉพาะทาง ซึ่งความเจ็บปวดในขณะนั้นทำให้ข้าพเจ้าอยากจะได้คำตอบว่ามันเกิดจากอะไร

          ข้าพเจ้าได้ยากลับมากินเป็นเวลา 1 เดือน โดยหมอสันนิษฐานว่ากล้ามเนื้อหลังอักเสบ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้ารับรู้ว่าอาการปวดขาที่ข้าพเจ้าเป็นนั้นสาเหตุจริงๆอยู่ที่หลัง กระทั่ง 1 เดือนผ่านไปอาการก็ไม่ดีขึ้น หมอจึงลองส่งไปทำกายภาพบำบัด เนื่องจากอาการไม่ชัดเจนว่าเป็นที่กระดูก และข้าพเจ้าไม่ได้ทำประกันสังคม ไม่ได้รับราชการจึงไม่สามารถเบิกค่ารักษาพยาบาลได้ ทำให้หมอยังไม่ใช้วิธีเอกซเรย์กระดูกเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูง ข้าพเจ้าต้องเทียวเข้าออกโรงพยาบาลในช่วงเย็นวันเว้นวันร่วม 3 เดือน สุดท้ายอาการดีขึ้น ทำให้การผ่าตัดที่ข้าพเจ้าหวาดกลัวนั้นไม่เกิดขึ้น

          ครั้งนี้ข้าพเจ้าได้รับโอกาสในการถ่ายทอดเรื่องราวของผู้คนที่ต้องพบเจอกับความเจ็บป่วย พวกเขาต้องประสบชะตากรรมที่ยากลำบากยิ่งกว่าข้าพเจ้ามากมายนัก เพราะนอกจากเจ็บแล้วยังยากจน และด้วยสถานะบุคคลที่ไม่ใช่คนสัญชาติไทยก็ยิ่งทำให้มีข้อจำกัดเพิ่มขึ้นมาอีก

          สำหรับครั้งนี้ในเงื่อนไขของระยะเวลาในการรวบรวมเรื่องราวของพวกเขาทั้ง 10 ชีวิต ในระยะเวลา 3 เดือนนั้น สำหรับข้าพเจ้าก็มีเงื่อนไขชีวิตที่เปลี่ยนไป ครั้งนี้ไม่ใช่อาการปวดหลัง แต่ข้าพเจ้ากำลังมีสภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปและเริ่มนับถอยหลังที่จะได้พบกับอีกชีวิตหนึ่งที่กำลังจะลืมตาออกมาในช่วงเวลาเดียวกันนี้

          การเดินทางของ “เรื่องราว” สู่ “เรื่องเล่า” นี้คงไม่สามารถผ่านพ้นไปได้ หากไม่มีหลากหลายผู้คนที่รายล้อมข้าพเจ้าอยู่ช่วยแบ่งปันกัน

          เจ้าของเรื่องราว ที่เป็นภาพสะท้อนให้พวกเราได้เห็นแง่มุมชีวิตที่พวกเขาต้องเผชิญ อันจะเป็นบทเริ่มต้นที่จะส่งผลให้อีกหลายชีวิตในอนาคตคลี่คลายจากความทุกข์ยาก

          เหล่านักเล่าเรื่อง ที่ร่วมมือร่วมใจกัน ช่วยเติมเต็มเรื่องราว แม้ว่าหลายคนจะมีภาระหน้าที่ที่หนักหน่วง มีความแตกต่างหลากหลายกัน และอยู่ในพื้นที่ต่างๆที่ห่างไกลกัน แต่ก็ได้รับความร่วมมือร่วมใจด้วยดี

          พื้นที่ประชาคมในบลอก gotoknow ที่เข้ามาติดตามความเคลื่อนไหวของพวกเรา ทำให้เราเชื่อมั่นได้ว่าสิ่งที่พวกเราพยายามสร้างสรรค์นั้นจะเป็นที่รับรู้ และเป็นประโยชน์ได้อย่างแท้จริง นอกจากนั้นยังช่วยตรวจสอบถึงความคิดความเชื่อของพวกเราอีกด้วย

           ทีมวิจัย ที่เป็นทั้งทีมงาน และพี่น้องที่คอยดูแล ถามไถ่กันและกัน ไม่ว่าจะเป็น อ.แหวว ที่ปรึกษาของพวกเรา ที่ช่วยแนะนำและผลักดันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย พี่ด๋าว พี่สาวที่คอยดูแลให้เงื่อนไขชีวิตของข้าพเจ้าไม่เป็นอุปสรรคใดๆ และหยิบยื่นโอกาสในการเรียนรู้มาโดยตลอด  ชล  จ๊อบ  เป็นอีกเรี่ยวแรงในงานชิ้นนี้  ไหมน้องน้อยที่คอยดูแลความสะดวกในหลายครั้ง โดยเฉพาะเป็นเพื่อนเดินทางในยามมืดค่ำ รวมทั้ง เตือน พี่สุ พี่เอก สำหรับมิตรภาพ

          สวปก. แหล่งทุนที่ให้โอกาสในการสร้างสรรค์เรื่องราวที่จะสื่อสารสู่สังคมให้รับรู้ชีวิตผู้คนที่ทุกข์ยาก ตลอดจนมุ่งหาแนวทางที่ดีงามและเป็นสุขให้ผู้คนเหล่านั้น แม้ว่าพวกเราเหล่านักวิจัยจะยังอ่อนด้อยในหลายด้านก็ตามที

 

          เมื่อย้อนถึงความเจ็บป่วยเมื่อครั้งนั้น ซึ่งข้าพเจ้าผ่านพ้นไปได้ด้วยค่าใช้จ่ายจากองค์กรที่ทำงานอยู่ ทุกวันนี้อาการปวดหลังยังอยู่คู่กับข้าพเจ้า แม้จะไม่หนักหนาเช่นเดิมแต่ก็ทำให้รู้สึกรำคาญใจ แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้การใช้ชีวิตเป็นไปด้วยความระมัดระวังมากขื้น สำหรับข้าพเจ้าเองหลังจากงานชิ้นนี้เสร็จสิ้นลง ข้าพเจ้าก็อยากจะเดินเข้าโรงพยาบาลเพื่อใช้สิทธิตามบัตรหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ในฐานะคนไทย ได้อย่างมั่นใจสักครั้ง

อีกครั้งที่ข้าพเจ้าได้รับ “โอกาส” เพื่อที่จะสร้างสรรค์โอกาสอันดีให้คนอื่นๆ  ขอบคุณคนรอบข้างที่เอื้ออำนวยให้ได้ใช้ชีวิตตามที่คิดฝัน

 

                    ปลายเมษา 2551

แม่ของลูกสาวตัวน้อย