เห็นใจผู้ใช้แรงงาน

       วันที่หนึ่ง พฤษภา มาถึงแล้ว

       หัวใจแป้ว คิดไป สุดไหวหวั่น

       สุดปวดร้าว ทั้งข้าว ทั้งน้ำมัน

       น้ำตาลทราย ถึงขั้น เข้าคิวรอ

                                           น้ำมันพืช น้ำมันสัตว์ นัดกันขึ้น

                                           ชาวบ้านมึน หม่นไหม้ หัวใจฝ่อ

                                           เหลือค่าแรง ยังต่ำ น้ำตาคลอ

                                           นี่ใครหนอ เห็นจิต คิดเจือจาน

 ของขวัญวัน ที่หนึ่ง พึงได้รับ

 ความหวังกลับ เหลวล่ม ขมแทนหวาน

 โอ้หัวอก คนไร้ ใช้แรงงาน

 ไม่สงสาร กันบ้าง หรืออย่างไร

                                     รัฐบาล ฝ่ายค้าน และฝ่ายแค้น

                                    ใครจะเป็น ตัวแทน ช่วยเขาได้

                                    มัวทะเลาะ เบาะแว้ง แกล้งประเทศไทย

                                    น่าเห็นใจ....ผู้ใช้..แรงงาน...เรา