แต่ผู้เขียน ก็ใช้คำตอบเดิมมาตลอด มิได้มีการปรับแต่งให้ดูดี เหมาะสม ตามที่น่าจะเป็น
วันนี้ผู้เขียนขอนำคำถาม ที่ได้รับบ่อยมาก ทั้งก่อนไปอินเดีย และกลับจากอินเดีย ที่จริงแล้ว คำถามนี้ ก็เป็นคำถามที่ผู้เขียนถามตัวเองมาก่อน หลายครั้งหลายเวลา ก่อนจะตัดสินใจไปอินเดียเช่นกัน
ฟังครั้งแรก เหมือนจะหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้ เรียกว่า ตอบให้สมเหตุสมผลกันหน่อย
แต่ผู้เขียน ก็ใช้คำตอบเดิมมาตลอด มิได้มีการปรับแต่งให้ดูดี เหมาะสม ตามที่น่าจะเป็น จะมีความละเอียดลงไปบ้าง ก็ตรงที่หลังกลับมานี้ ทุกคำตอบ มีภาพ มีหลักฐาน มาประกอบ และภาพในใจเท่านั้น ที่เพิ่มเติมเข้ามา
ที่จริงผู้เขียนจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับคนอินเดียมาก่อนหรือไม่ ไม่ทราบ แต่คงเป็นกรรมผูกพันธ์กันแน่นอน เพราะการไปอินเดียครั้งนี้ ดูเหมือนจะได้ไปมีส่วนรู้เห็นเกี่ยวข้อง อะไรหลายอย่างของอินเดีย และที่แปลกก็คือ ทุกอย่างที่รู้ ที่เห็นมา มันตรงกับสิ่งที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พ่อหลวงของเรา ท่านได้พระราชทานให้มาทั้งหมด "เศรษฐกิจพอเพียง"
ทำไมต้องอินเดีย
ผู้เขียนในฐานะคนพุทธ ก็ขอบอกความในใจไว้เลย ว่าอยากจะมีสักคราว ที่จะไปสักการะสังเวชนียสถาน ทั้งสี่ ในประเทศอินเดีย อยากรู้ อยากเดินตามรอยพ่อ(พระพุทธเจ้า) อยากเห็นการสร้างบารมีจนบรรลุอรหันต์ และอยากรู้ว่าทำไม พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ จึงต้องมาตรัสรู้ที่ดินแดนแห่งนี้
สงเคราะะห์คนในประเทศไม่พอหรือ
คำถามนี้พบบ่อยที่สุด และผู้เขียนก็ไม่เคยลังเลที่จะตอบสักครั้ง การสงเคราะห์ คนรอบข้างสำคัญที่สุดก็จริง และควรกระทำก่อน ดังนั้นผู้เขียนจึงตอบคำถามนี้ ตอบตัวเองด้วย ว่า นี่แหละคือการสงเคราะห์ ที่ใกล้ตัวที่สุด ผู้เขียนสงเคราะห์ตัวเอง สงเคราะห์ ให้ได้ไปรู้ ไปเห้น ไปสัมผัส กับ สิ่งที่เรียกว่า สังเวช นั้นเป็นอาการอย่างไร รู้ว่าใจเราอยู่แค่ศูนย์ คือหมดอยาก มันเป็นอย่างไร ที่บอกไว้ไม่ไปไม่รู้นั้น จริงที่สุด
การได้ไปดูแลคนไข้ที่นั่น(ก็ผู้เขียนเรียนมาทางนี้ ก็ต้องสงเคราะห์คนไข้) การได้มีชีวิตอยู่อย่างพอเพียง เสมอภาค อยู่กับการได้ หรือไม่ได้ ที่เท่าเทียมกัน เหมือนที่ยกตัวอย่างไว้ ในบันทึกก่อนๆ ถึงคุณจะมีอุปกรณ์ไฟฟ้าชั้นเลิศ ที่ประกอบสุขให้ได้พิเศษกว่าใคร แต่เมื่อไฟฟ้าดับทั้งเมือง คุณก็มีสภาพเดียวกันนั่นแหละ เหล่านี้ เป็นการเรียนจากชีวิตจริง ที่แม้ผุ้รู้ท่านใดมาบอกแบบนี้ ก็เหมือนปลาที่ไม่เคยเห็นภูเขา นึกไม่ออก การไปครั้งนี้ ผู้เขียนไม่ได้อยากจะไปสงเคราะห์แต่คนต่างแดน แล้วให้ คนที่ลำบากยากจนในไทยถูกทอดทิ้ง แต่เป็นการให้โอกาสตัวเอง การเริ่มต้นที่ตัวเราจึงสำคัญที่สุด อย่าลืมสงเคราะห์ตัวเองนะคะ
ดูจะพิเศษเกินไปหรือเปล่า ที่ต้องใช้ต่างประเทศเป็นที่สร้างบารมี
คำว่าต่างประเทศ ต่างแดน ฟังดูมันโก้หรูจริงๆนะ แต่หลายคนก็ต้องยอมรับว่า ไม่ใช่ประเทศอินเดียแน่นอน ก่อนที่ผู้เขียนจะเดินทางมาอินเดีย ผู้เขียนก็เหมือนหลายๆคน ที่ต้องไปตระเวณ ซื้อหนังสือ ที่เขียนเกี่ยวกับอินเดียมาอ่าน เชื่อไหม จำนวนหนังสือ ที่เขียนถึงประเทศอินเดีย ในส่วนที่น่ารื่นรมย์ น่าท่องเที่ยวนั้น มีน้อยมาก มีแต่คำว่า ให้ระวัง เรื่องนั้น เรื่องนี้ ถ้าจะเขียนถึงความร้อน ก็อ่านแล้วเหงื่อตก ถ้าจะพูดถึงความหนาว ก็แทบจะต้องเอามือไปซุกในเตาไฟ ดังนั้น การไปสร้างบารมีที่อินเดีย(ต่างประเทศ) ในครั้งนี้ จึงไม่ได้ดูว่าโก้หรูเกินฐานะเลย แต่หลายคนอาจรู้สึก สงสารการผจญภัย ของผู้เขียนด้วยซ้ำไป แต่อินเดีย ก็กลับให้คุณค่าต่อการมีชีวิตอยู่ต่อไปนี้ ของผู้เขียน สมกับเป็นต่างแดนที่เลือกไปทีเดียว
นี่คือคำตอบจากผู้เขียน คำตอบที่ตอบตัวเองมาแล้ว จนที่สุด ก็ตัดสินใจ ไปเป็นอาสาสมัครไทยคนแรก ช่วยงานวัดไทยกุสินารา ประเทศอินเดีย เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
เข้ามาบอกว่า เข้าใจในความตั้งใจดีของคุณตันติราพันธ์ มาตั้งแต่ต้นเลยค่ะ สาธุค่ะ
สวัสดีค่ะคุณพี่ Sasinanda
ขอบพระคุณมากๆค่ะ ที่เข้าใจความตั้งใจดีในครั้งนี้ ซึ่งโดยส่วนตัว จะได้รับคำถามเหล่านี้มากที่สุด แต่ก่อนหน้าจะไปนั้น มันเป็นคำตอบที่ยังซ่อนบางอย่างไว้ในใจ เพราะเราจะยืนยันนั้น ก็ยังไม่ได้ไปจริง แต่กลับมาแล้ว สามารถตอบคำถมนี้ ได้เต็มเปี่ยม ร้อยเปอร์เซนต์เลยค่ะ
ให้พี่ได้รับอานิสงส์ผลบุญต่อกันไปไม่สิ้นสุดนะคะ
สวัสดีครับพี่
ถ้าจะไปสร้างบุญ ผมก็ว่าที่ไหนก็ได้นะครับ
แต่ถ้าบอกว่าจะไปเยือนถิ่นแห่งอารยะธรรม ถิ่นกำเนิดพุทธศาสนา( ปัจจุบันในเขตประเทศ เนปาล ) ก็ต้องที่นั่น
แล้วยิ่งเป็นการสงเคราะห์ตัวเอง ก็ชัดเลยครับ
ผมว่า ประเด็น สงเคราะห์ใคร ไม่น่าเป็นประเด็นเลยครับ
เป็นเรื่องว่า การไปศึกษา ตัวเรา ศึกษา วัฒนธรรม ศึกษาความเข้าใจผู้คน ศึกษาความลึกซึ้งของความเป็นมาทางศาสนาประวัติศาสตร์
และเปิดรับ การเรียนรู้ชีวิตในด้านอื่น ๆ ความเป็นอยู่ ความคิด ความตั้งใจ ที่แห่งไหนก็ได้ แต่พี่รุ่งเลือกที่นั่น....นั่นเป็นความตั้งใจที่แสดงออกไปแล้ว
แต่การเปิดออกไปของพี่ เป็นบุญที่ได้มีโอกาส รับและให้ ใช่ครับ เป็นโอกาสของทุกคนที่พี่ได้รู้จักและรู้จักพี่
อยากจะมีสักคราว ที่จะไปสักการะสังเวชนียสถาน ทั้งสี่ ในประเทศอินเดีย เหมือนกันครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
- รูปใหม่สดใสจังเลยค่ะ
- อิ่มบุญเลยคะ
โยคีน้อย
ขอตอบว่า "แรงธรรม"
ใครอยากรู้ว่ามีแรงธรรมนี้หรือไม่ เพียงใด
ไปสังเวชนียสถาน 4 ตำบล
(ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับบริษัททัวร์เลยนะ )
ด้วยความปรารถนาดี
สวัสดีค่ะคุณสุมิตรชัย
ค่ะ เรามองมุมเดียวกันเลย อะไร เมื่อไหร่ ที่ไหน ก็ได้ ตามแต่ใจปรารถนา ถึงวันนี้ ก็รู้สึกดีมากๆ ที่ทำได้สำเร็จดังใจ และเก็บเหตุและผล กลับมาได้มากมาย มาศึกษาต่อไปค่ะ เวทีนี้ ยังเปิดรับนักเรียนอีกหลายรุ่นเลยค่ะ
สวัสดีค่ะอ.ขจิต
จำได้ค่ะ อาจารย์เคยบอกไว้ ว่าเป็นประเทศหนึ่งที่อยากไป และอยากไปเป็นอาสาสมัครด้วย แต่เป็นช่วงติดภารกิจ
น่าไปค่ะ เพื่อตัวเราเท่านั้น ที่จะรู้ค่ะ
สวัสดีค่ะคุณกวิน
พระเดชพระคุณพระราชรัตนรังษี ท่านเคยถามฝากมาว่า เราเป็นพุทธ เป็นลูกพระพุทธเจ้า เคยคิดจะมาให้ถึงแดนที่พ่อ บำเพ็ญบารมีบ้างไหม
ขอให้ตั้งใจเถอะค่ะ ต้องมีวันสำเร็จ
สวัสดีค่ะคุณเพชรน้อย
ภาพนี้เป็นเกือบสุดท้ายที่คลินิกค่ะ แต่งชุดส่าหรี ให้เขาชื่นใจกัน คนเลยมารุมกันใหญ่ เขาดีใจค่ะ ที่เราแต่งชุดเขา วันนั้น ได้ไปที่สถูปพระปรินิพพานด้วย แต่งชุดนี้แหละ ปรากฏว่า ขอทานยังไม่ขอเงินเลยค่ะ เดินตามมาดู แล้วก็พูดว่า ส่าหรี ส่าหรี
ขำๆตัวเองอยู่เหมือนกัน ต้องแต่งใหม่สองครั้ง เพราะเดินไปเดินมา มันจะหลุดเหมือนกัน
ขอบคุณที่ชอบค่ะ
สวัสดีค่ะพี่โยคี
ร้อยคำพูด ไม่เท่าหนึ่งสัมผัสหรอกค่ะ ไปที่ไหน ก็เกิดแรงธรรมตามนั้น
มิน่าครูบาอาจารย์ ท่านจึงอยากให้เราไปกันนัก
แต่ควรไปอย่างสบายๆ ไม่แน่ใจว่ากับทัวร์นี่ เราจะเกิดแรงธรรมขนาดไหน ส่วนมากจะรีบร้อน และอ้อ ถ้าแสวงบุญแล้ว เจ็บไข้ได้ป่วย อย่าลืมแวะ กุสินาราคลินิกด้วยนะคะ บริการเยี่ยมจริงๆ ทั้งคืน
นี่แหละค่ะที่สร้างกุศลผลบุญออกมาจากใจ ดูหน้าตาสดใสเปล่งปลั่ง ทั้งๆที่ก็ทราบว่าน้องรุ่งไม่ได้ไปอยู่สบาย
พี่เข้ามาโพสไม่ได้เกือบค่อนอาทิตย์ วันนี้เป็นวันแรกที่โพสได้หลายครั้งแล้ว ดีใจที่พบบันทึกของน้องรุ่งแล้วโพสได้
ขออนุโมทนาบุญด้วยอย่างยิ่งค่ะ สาธุ สาธุ สาธุ
สวัสดีค่ะพี่นุช
ดีใจจริงๆ ที่พี่นุชมาเยี่ยม เรื่องสบายไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ แต่อยู่ได้ ซึ้งกับคำว่า เพื่อนร่วมทุกข์ค่ะ แต่พอกลับมาสวรรค์บ้านเรา ก็ต้องปรับตัวอีกพักเหมือนกัน ลิ้นมันกินผักเสียเคย พอเจอเนื้อสัตว์แรกๆ พาลจะกลืนไม่ลง ช่วงนี้ ก็ดีมากแล้วค่ะ
ขอเพียงมีความตั้งใจ ก็ทำให้เราเกิดสุขได้ทุกที่ค่ะ ขอบคุณพี่นุชมากๆเลย
สวัสดีครับ หมอ
ชอบรูปใหม่ของคุณรุ่งเหมือนคุณหมอเพชรน้อยเลยค่ะ ดูอิ่มเอิบเปล่งปลั่งสว่างแต่สงบเย็น ดีใจที่คุณรุ่งได้มั่นใจในสิ่งที่คิดไว้ ยิ่งนานวันก็ยิ่งเรียนรู้เหมือนกันค่ะว่า ตามหัวใจและความคิดของตัวเองอย่างมีเหตุผล แล้วคนอื่นก็จะเข้าใจเราเอง (แม้เราจะคิดว่าไม่แคร์ แต่จริงๆแล้วเราก็ยังคงแคร์ความคิดคนอื่นอยู่ดีนะคะ)
สวัสดีค่ะพี่เกษตรยะลา
จริงตามที่พี่บอกค่ะ ทุกสิ่งอย่างถามใจตัวเองเป็นหลัก ไหวก็ไหว ไม่ไหวก็อย่าฝืน แล้วเราจะอยู่กับสิ่งที่ทำอย่างมีความสุขทุกวัน จนสำเร็จเป็นลำดับๆไปค่ะ
ขอบคุณมากค่ะที่เข้าใจ
สวัสดีค่ะคุณโอ๋-อโณ
ขอบพระคุณค่ะ ที่ให้ความเห็นกับรูปใหม่ การประทินโฉมที่นั่น ไม่มีประโยชน์อะไร และก็ไม่ได้ทำเลย แต่การได้อยู่กับธรรมชาติ การให้อย่างเต็มใจ ทุกวันๆ ทำให้สบายใจ ค่ะ
คุณโอ๋-อดณ คะ เห็นด้วยอย่างมากเลยค่ะ ที่ว่าแม้เราจะทำตามสิ่งที่เราต้องการ แต่เราก็แคร์ความรู้สึก คนอื่นอยู่ดี แม้แต่ผู้ที่อยากให้เราไปเล่าประสบการณ์ ก็ยังแอบถามเราไว้ก่อนว่า ถ้ามีคนถาม แบบนี้ จะตอบว่าอย่างไร
ที่จริงมีเหตุผลเฉพาะตัว ตามที่เขียนไว้แล้วนี้ แต่ ก็อยากได้ บอกกล่าว เพื่อความเข้าใจต่อกัน และกับผู้ที่ยังลังเล อยากมีประสบการณ์ดังนี้ จะได้นำไปพิจารณาตนเองค่ะ
ขอบคุณคุณโอ๋-อโณ ที่แวะมาเยี่ยมค่ะ
สวัสดีค่ะ
สาธุ ค่ะท่านอ.ทนัน ที่อาจารย์กล่าวนั้นจริงแล้ว ถูกแล้ว รู้ได้เฉพาะตน ใครทำใครได้