Blinded  by science  โง่งม เพราะ วิทยาศาสตร์

               วิทยาศาสตร์แบบที่เจอๆกันตอนนี้   เป็นกระบวนทัศน์เก่า   เป็นแบบยุคอุตสาหกรรม  เป็นอะไร ที่ไม่นิ่ง  มีการเปลี่ยนแปลงได้  มีเรื่องมาหักล้างกันได้เสมอ   ดังนั้น  คนที่เชื่อวิทยาศาสตร์แบบปิดหู ปิดตา และปิดใจ   ก็โง่ได้ง่ายๆ

                เช่น เราเชื่อว่า แสงเป็นเส้นตรง   แต่  ผมขอถามว่า  เราเคยศึกษา เมื่อแสงเดินทาง เกิน ๔๕๐ ล้านปีแสงหรือยัง    คือ มันอาจจะเป็นเส้นตรง ถ้าวิ่งสั้นๆ    จริงๆแล้วแสงอาจจะวิ่งโค้งๆก็ได้     

นี่เป็นแค่ ปุจฉา  คือ คำถามกระตุ้นต่อมคิด  ไม่ใช่ ปุจฉา แบบถามๆๆๆ  เพื่อจะดูดคำตอบ เพื่อประหยัดเวลาค้นคว้า  เพื่อจะลอกเอาความรู้มือสองออกมา  ตามสันดานนักเสพข้อมูลนะครับ

                มักจะมีเรื่อง “คาดไม่ถึง”  ในวงการวิทยาศาสตร์เสมอๆ    แต่ คนเรามัก จะเอาที่เราเชื่อ เรารู้  ที่โดนปนเปื้อน  เอาข้อมูลมือสอง มือสาม  ที่เพี้ยนไปก็มี   คาดไม่ถึง  บอกไม่ครบ ฯลฯ  มาวิเคราะห์เอง  เออเอง  เสมอๆ

                ในวงจรโนนากะนั้น      พวกเราหลายคนยัง ขาด การแยกแยะ กุศล อกุศล  และ มักไม่  คุยกันดีๆ   มักไม่สืบค้น   ไม่มีข้อสมมติฐานของตนเอง  มักเชื่อฝรั่ง เชื่อคนที่ตนชื่นชอบ   โดยไม่คิดจะทดลอง  กลัวบ้าง  ขี้เกียจบ้าง   เป็นต้น   

                เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์สมัยนี้ ยังเป็นแค่ ไม้ท่อนสั้นๆ   ที่พยายามวัดความลึกของทะล   ดังนั้น  อย่าได้ ปลงใจเชื่อสะเต็มร้อยนะครับ  

                ในยุคอุตสาหกรรม  เราให้ วิทยาศาสตร์เป็นพระเอก   แต่ ในยุคโบราณ   นักปรัชญา  นักการศาสนา  เป็นพระเอก    ในบางยุค นักรบ นักปกครอง เป็นพระเอก     ดังนั้น  คนในยุคนี้  ก็เลยโดนปนเปื้อนว่า  วิทยาศาสตร์เป็นสุดยอด   ดีที่สุด

                ในยุคอุตสาหกรรม  ที่ ผลงาน ต้องเป็น  รูปธรรม  เช่น เป็นสิ่งประดิษฐ์  สิ่งของ  สินค้า  ทฤษฏี สมการ ฯลฯ   ใครประดิษฐ์ อะไรได้  จะได้รับการยกย่อง  ฯลฯ   ในขณะที่  พระศาสดา พระองค์สำคัญต่างๆ  ทรงสร้างนวตกรรม ที่เป็นนามธรรม   คนยุคอุตสหกรรม ไม่สนใจ  ไม่รับรู้      นี่แหละ   โดนปนเปื้อน  ด้วยความคิดของตนเอง แบบวัตถุนิยม  แบบคนในยุคอุตสหกรรม    ทำตนเองตาบอด   หรือ  blinded by science

                หากเรา ศึกษา ศาสดาแต่ละศาสนา จะพบว่า แต่ละพระองค์ มีแนวคิดแบบวิทยาศาสตร์นั่นเอง    และ ผลงานที่ออกมา  เป็น “นามธรรม”   เป็นประโยชน์  หักล้าง โต้แย้ง  กลบทิ้ง  ไม่ได้   ไม่ทำลายใครอีกต่างหาก   แต่ ผลงานทางวิทยาศาสตร์  หักล้างได้  ตกรุ่ร ล้าสมัย   ได้  และ ทำลายผู้คนได้   

                คนในวงการวิทยาศาสตร์มากมาย ที่  ไม่เป็นนักวิทยาศาสตร์    ทั้งๆที่จบปริญญาเอก โท ตรี ด้านวิทยาศาสตร์    เป็นพวกคนมือสอง แต่ไม่รู้ตัวว่าเป็นคนมือสอง     เป็นพวกที่ ไม่รู้จักกระบวนการเรียนรู้    เช่น

คุยไม่เป็น  คุยกับคนปกติไม่รู้เรื่อง  อัตตามาก  มีโลกส่วนตัว   มองทั้งระบบไม่เป็น  

คิดไม่เป็น   ไม่สนใจผลที่ตามมาว่าจะทำลายจิตใจ ทำลายโลก   คิดจากข้อมูลมือสองที่มีอยู่  คิดวิเคราะห์จากข้อมูลใน “กะลา” ที่ตนคิดว่า คือ “โลกทั้งใบ”    คิดตอนจิตไม่ว่าง  และ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจิตคืออะไร เป็นอย่างไร

คลิกไม่เป็น  ถามตนเองไม่เป็น   ไม่คิดทฤษฏีใหม่  ไม่ออกนอกกรอบ 

คลำไม่เป็น   กลัวผิด  คิดมาก  เลยไม่ทำอะไร 

สมมติ  พระท่าน สอนว่า  ลองฝึกสมาธิสิ  ลองตามดูจิตสิ     พวกนักวิทยาศาสตร์แต่เปลือก  ก็จะไม่คุยต่อแล้ว ปิดความคิดเลย   หรือ ไม่ก็ คิดในใจ  เสียงภายในเกิดขึ้น   คิดมากว่า  ถ้าเพี้ยนล่ะ  ทำไปทำไมล่ะ  นิพพานเป็นอย่างไร ขอดูให้จะๆ  ( ระบบเสพนิยม วัตถุนิยม  ปนเปื้อนพวกเขามาว่า ทุกอย่างต้องเห็นๆ เป็น รูปธรรม )  ถ้างั้นไม่ฝึก    พวกเขา ไม่มีกระบวนการเรียนรู้เลย  แต่ ปากก็บอกว่า “ฉันนี่แหละ คิดแบบวิทยาศาสตร์”   

  ตราบใดที่ ยังปิดหู ปิดตา ปิดใจ   ก็ยากที่จะ เชื่อมโยงเข้าหาต้นตอ  ยากที่จะหยุดพฤติกรรมที่ทำลายร้างคนอื่น ทำร้ายตนเอง   กอบโกย  ทำร้ายโลก  ถล่มแม่ธรณี     หลงอยู่ในวัฏสงสาร   โดนวิทยาศาสตร์ยุคอุตสาหกรรมทำร้ายจนตาบอดไป โง่งมไป

สมัยนี้ มี วิทยาศาสตร์กระบวนทัศน์ใหม่แล้วนะครับ   ลองสืบค้นดูสิครับ