คนที่ขี้กังวล..?อยู่ในวังวลของความคิดที่หลงลืมตนเองจนหาตนเองไม่เจอนะ ฮิ ฮิ ฮิ
บางครั้งคนเราก้มองตนเองไม่ออกนะว่า เรานี้มีความกังวลหรือเปล่า..การเอาคิ้วมาจรดกันบ่อย ๆ แบบงุนงงสงสัยนั้นมันเป็นความกังวลหรือเปล่านะ ระวังจะแก่เร็วละ ฮิ ฮิ ฮิ
วันหนึ่งผมนำรถเข้าศูนย์แล้วหาหนังสืออะไรก็ได้อยู่ใกล้มือมาอ่านไปเจอเรื่องนี้เข้าเลยจำนำมาเล่าต่อเอาแต่เนื้อความนะครับเท่าที่จับความได้คือว่า...
1 . ถ้าคุณเป็นความกังวลมันทุกเรื่องละก็ วิธีแก้คือ ต้องแยกว่าอะไรควรคิด อะไรไม่ควรคิดนะ
2 . ถ้ากังวลว่าคุณไม่สามารถควบคุมจักรวาลนี้ได้ แก้คือ ควบคุมรายรับรายจ่ายคุณก็พอแล้วละ
3 . กังวลว่าเรื่องร้าย ๆ จะเกิดกับคุณในอนาคต แก้...อย่าคิดมากละ
4 . กังวลกับคำตอบเวลามีคนถาม แก้ ตอบไปตามตรงเลยนะ
5 . กังวลกับสิ่งที่ทำคำที่พูดไปแล้ว แก้...ก็มันผ่านไปแล้วนี่นา
6 . กังวลเป็นห่วงว่าโลกนี้จะได้รับความเดือดร้อน วิธีแก้คือ...ห่วงตัวคุณเองเถอะอย่าห่วงโลกที่ไกลตัวอยู่เลยละ ฮิ ฮิ ฮิ
ดีมากเลยครับ
สังคมมันบีบรัดจริง ๆ นะครับ มันทำให้เครียด มันทำให้กังวน มันทำให้บ้า หลาย ๆ คนก็ชอบแบกมันไว้เสียด้วยสิ
คนเราเห็นปัญหา แต่ ก็หาทางแก้ไม่เจอ ทั้ว ๆ มันอยู่ที่ต้นตอนั่นเอง
สวัสดีค่ะ อ.ยูมิ
หวัดดีครับ อาจารย์ ขอร่วมแลกเปลี่ยนด้วยคน สมัยเรียน เพื่อนผมคนหนึ่งเป็นคนขี้กังวลกับสังคมมาก เธอจะบอกว่า สังคมเดี๋ยวนี้ มีแต่ปัญหา หากมีลูกเกิดมา ลูกอาจจะจะเป็นเด็กมีปัญหาได้ ผมก็เลย ไม่มีโอกาสไปร่วมงานแต่งงานของเธอเสียที อิอิ..
สวัสดีครับ นายประจักษ์
ขอบคุณมากครับกับภาพสวยเก๋
สวัสดีครับ คุณ *~Wardah~*
ชอบใจกับคำว่าปล่อยวางนะ ฮิ ฮิ ฮิ
สวัสดีครับ คุณไม่แสดงตน
แต่แสดงมุมคิดได้แจ่มแจ๋วจริง ขอชมครับ
สวัสดีครับ คุณคนไม่มีราก
สังคมเราชอบใช้คำว่าเปล่า คือปฏิเสธจนเคยชิน เช่น ไปไหน ตอบเปล่า..ฮิ ฮิ ฮิ
สวัสดีครับ คุณเอกราช
ออ...เธอยังไม่แต่งงานหรือครับผม เพราะกังวล เรื่องใหญ่อย่างนี้ควรกังวล ฮิ ฮิ ฮิ
สวัสดีครับ คุณ กวินทรากร
ดีครับ ตอนนี้ net ที่เกาะยอที่ผมนั่งทำงานอยู่เหมือนรถหวานเย็น ( ช้า )ถ้านั่งรถด่วนแล้วจะเข้าไปชมนะครับ
ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะครับ
ขอบคุณครับ