น้ำใจใสสะอาดให้ไว้ต่อกันทำให้คนมีความฝันมุ่งฟันฝ่า มีมิตรร่วมทางพาใจแกร่งขึ้นมา ชอบๆทุกเวลาที่ได้คลุกคลีกัน

25เมษายน 2551     ฉันเสร็จจากงานที่ร.พ. ก็ขับรถบึ่งเข้าภูเก็ต  เพื่อไปพบปะกับทีมเฮฮาศาสตร์ตามที่พี่หมอคนชอบวิ่งชวนไว้ .............   ไปถึงหาดในยางทีไม่ได้ย่างกรายมากว่า 30 ปี ..........  ได้เจอตัวอัยการชาวเกาะ  พ่อครูบาตัวเป็นๆแถมด้วยหมอประสิทธิ  โกยศิริพงศ์  เพื่อนร่วมรุ่น ม.8 ที่ไม่ได้เจอะเจอกันนานกว่า 20 ปีซึ่งได้มาเป็นวิทยากรเล่าประวัติเมืองภูเก็ตให้ทีมฟังด้วย ..........  ได้พักนอนเรือนหลังเดียวกับพ่อครูบา พร้อมสมาชิก blogger หลายคน......... ได้รับน้ำใจจากน้องอึ่งอ๊อบที่ช่วยเช็ดฝุ่นพื้นและเตรียมที่นอนให้   ป้าจุ๋มและน้องๆแบ่งปันผ้าปูนอน หมอน ผ้าห่มให้นอนอย่างสบาย   พร้อมบรรยากาศในบ้านที่ให้ความสุขในยามค่ำคืนตลอด 2 คืน.............    เพิ่งรู้วันนี้ว่า  อัยการชาวเกาะกับหมอประสิทธิเป็นคนกันเองในครัวเรือนเดียวกัน..........ครูอ้อยมาร่วมก๊วนตอนดึกหน่อย

 

26 เมษายน 2551   ทีมไปชมความเก่าของเมือง....... เยี่ยมชมเมือง........ เลยได้ทำหน้าที่คนบ้านเราช่วยอัยการชาวเกาะในบางส่วนในการแนะนำบ้านเรา...........   ได้แวะไปเยือนร.ร.เก่า ชมพัฒนาการที่นำพาเด็กน.ร.สู่การเป็นคนรุ่นใหม่ ............. เย็นกินอาหารเคล้าเสียงเพลงหวานๆจากหนูจิ สบายใจไปเลย.........ก่อนนอนได้รู้จักลุงเอก ตัวเป็นๆอีกคน  รวมทั้งทวีสิน........สมาชิกบ้านครูบาทั้งหลังนั่งลุ้นน้องแก้ม  สาวภูเก็ตในรายการ  the star เมื่อกลับถึงบ้านพัก..........คนที่จะส่งรูปประกวดนั่งเลือกรูปของตัวเองไปพลาง นั่งลุ้นน้องแก้มด้วยกันไปพลาง.......... ขำที่ตอนเช้า ฉันทักทายครูอ้อย ครูอ้อยไม่เฉลียวใจว่าเป็นฉัน........ จนกินข้าวเย็นด้วยกันนั่นแหละ ครูอ้อยค่อยๆถามว่าฉันเป็นใคร...........  พอเฉลยว่าเป็นใคร ก็ขำกลิ้งไปด้วยกัน.........คนที่จะส่งรูปของตัวเองประกวดนั่งลุ้นเลือกรูปกันจนเลย 2 ยามไปหลายชั่วโมงจึงเข้านอน.........สู้จริงๆ

 

27 เมษายน 2551    โปรแกรมวันนี้ว่าจะไปไหว้พระก่อนเที่ยว......... ปรากฏว่ามีเรื่องราวไม่คาดฝันของหนูนีน่าเกิดขึ้น เลยต้องปรับแผนงดไปวัด..........ไปพิพิธภัณฑ์หอยกันแล้วเลยไปเกาะเฮ..........ฉันว่าจะไม่ไปเกาะเฮด้วยแต่เมื่อเห็นว่ามีเวลาพอก็เปลี่ยนใจไปด้วย..............  ได้ถ่ายรูปกับลุงเอกด้วย......แต่แหะ.แหะ...เป็นกล้องของคนอื่นอ่ะ........กล้องตัวเองเต็มตั้งแต่เมื่อวาน........ตอนบ่าย 2 โมงกลับขึ้นฝั่งใหม่กับ 4 คนที่จะกลับก่อนคนอื่นๆ..............   ใจหายเหมือนกันตอนบอกลาทุกคน..........  แปลกนะ ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่ใจกลับผูกพัน..............  ก่อนกลับกอดพ่อครูบา เต็มกอดเลย คราวนี้ไม่เขินกันแล้ว..................  ได้กอดครูอ้อยด้วย ............. กลับถึงบ้านใจยังผูกพันกับทุกคนอยู่เลย.........จึงเข้า blog มาเพื่อบอกว่า

 

 bear